Absurdistische inhaalslag – update


Zoals eerder al gemeld op dit weblog ben ik met een inhaalslag bezig wat betreft de films van Alex van Warmerdam. Gaandeweg deze reeks van in totaal tien films ben ik er steeds enthousiaster over geworden.

Het heerlijke absurde en humoristische van de films werkt enorm relativerend, zeker in deze door de welbekende omstandigheden zo sombere periode. Toppers, deze Borgman en Schneider Vs Bax.

Vliegen op Vredepeel: drie keer per jaar ‘maar’

Interessant, zo’n informatieavond over de plannen van het ministerie van Defensie om vliegveld Vredepeel weer in gebruik te gaan nemen.

Halverwege de avond bekroop me het gevoel dat we toch wel een beetje met een goednieuwsshow te maken hadden, en dat er wel wat luchthartig heengestapt wordt over de mogelijk schade voor het milieu en de geluidsoverlast voor omwonenden.

Lang leve de eerste zin


Wat een heerlijke eerste zin in deze tv-recensie in NRC. Ik heb de rest van het stuk – vooral gewijd aan de perikelen bij The Voice – dan ook niet meer gelezen.

Huisjesmelkers aan de macht


Het nieuws stond – althans voor mij – verstopt in een column in de Volkskrant van gisteren: de meeste ministers in het nieuwe kabinet hebben meerdere huizen. Er is er zelfs een die eigenaar is van maar liefst zeven huizen.

Als de verhoudingen zo liggen, dan klopt inderdaad de stelling die je steeds vaker hoort: de politieke machthebbers staan zo ver af van de dagelijkse werkelijkheid van de meeste mensen, dat het geen wonder is dat de Haagse politiek nauwelijks de meest essentiële problemen in deze maatschappij weet op te lossen.

Tokyo Twilight in zwart-wit


Wat een prachtige foto vandaag in NRC, een still uit de film Tokyo Twilight. Geen idee waar die al decennia oude film over gaat, maar dit vind ik ook niet zo belangrijk. Dit op het eerste gezicht zo simpele plaatje is gewoonweg betoverend door de compositie, de lichtval, het zwart-wit en en de blik in de ogen van de dame rechts.

Heeft Karin Spaink gelijk of toch niet?

Al een dag of tien loop ik me het hoofd te breken over deze column van Karin Spaink in Het Parool. Haar stelling, kort samengevat: Forum voor Democratie is een staatsgevaarlijke partij omdat de leden de grondwet consequent met de voeten treden en moet daarom verboden worden.

Ik weet niet of ik het met haar eens moet zijn. Haar redenering klopt, haar argumenten kloppen en de aandacht die partij in veel media krijgt is buitenproportioneel.

Maar verbieden? Gaat dat niet net een stap te ver? Ik weet het niet. Negeren, dat zou misschien beter zijn.

It Goes To Show You Never Can Tell

Elke keer als ik op website van YouTube ben, wordt me rechtsboven dringend aanbevolen om de ‘Dance Scene’ uit Pulp Fiction van Quentin Tarantino te bekijken.

Alsof ik dat niet al vele malen gedaan heb. Alsof ik niet weet dat dit een briljant stukje film is, met vooral een geweldige John Travolta die aan het twisten is op het nummer You Never Can Tell van Good Old Chucky – in Nederland vooral bekend in de uitvoering van Emmylou Harris.

Toch maar weer eens gekeken. Het blijft heerlijk.

Een zwak voor Dion DiMucci

Toen vorige week Ronnie Spector overleed, bleek maar weer eens hoeveel mensen haar muziek nog steeds op handen dragen en hoeveel invloed zij en producer Phil Spector met de Ronettes op de muziekgeschiedenis hebben gehad.

Natuurlijk krijg ook ik nog steeds kippenvel van de eerste maten van het nummer Be My Baby van de Ronettes. Maar er is in die periode, begin jaren zestig nog (heel) veel meer fraaie muziek gemaakt.

Zo heb ik altijd een zwak gehad voor Dion & The Belmonts. Begonnen als zanger van een doowop-groepje in New York ontpopte Dion DiMucci zing al snel tot een geweldige songschrijver.

Iedereen kent waarschijnlijk wel het lijflied van de groep, The Wanderer. Maar pas echt mooi wordt het met het nummer Born To Cry – ooit nog eens gecoverd door de garagerockende Hives – en met Abraham, Martin & John. Kleine quiz: over welke drie mensen gaat dat toch ietwat droevige nummer?

Dion & Belmonts – Born To Cry

De Fabeltjeskrant is al in actie

Deze foto van de complete crew van de Fabeltjeskrant zag ik begin vorige week ergens op Twitter. Het was een parodie op bordesscene van het nieuwe kabinet, en een hele geslaagde.

Pas een dag of tien is de nieuwe regering nu aan de slag, dus is het nog veel en veel te vroeg om er iets zinnigs over te zeggen. Zeker nadat ik zelf onlangs ook opriep om wat milder en met meer geduld over de politiek te oordelen.

Dat neemt niet weg dat ik toch de nodige moeite moet doen om wat vertrouwen te krijgen in die nieuwe club, die met de misser in Groningen, het paniekvoetbal bij het terugdraaien van een aantal lockdown-maatregelen, de bezuinigingen op de jeugdzorg en de ontkoppeling van de AOW laat zien dat er onder hoogspanning moet worden gewerkt – laat ik het zo maar eens vriendelijk proberen te formuleren.

The Shaft, ook wel bekend als De Lift


Onlangs zat ik de Amerikaanse versie van de film De Lift van regisseur Dick Maas – je moet toch wat tijdens de zoveelste lockdown. De titel: The Shaft, maar ook wel Down genoemd. Geen Huub Stapel en Willeke van Ammelrooij, wel Naomi Watts, al was die toen nog relatief onbekend.

Het is een prima film, met zelfs een nog beter (en geloofwaardiger) scenario dan in de Nederlandse versie, en volop vaart en actie. En toch is de film geflopt. Tegenover een budget van 15 miljoen dollar stond een opbrengst van net iets meer dan een half miljoen dollar, lees ik op IMDB.

Ik vroeg me al een paar dagen tevergeefs af hoe dat kwam. Totdat me opviel wanneer de film uit 2001 werd uitgebracht: drie dagen voor 9-11. Uitgerekend een periode dat niemand te wachten zat op een film over op hol geslagen liften, vermoedelijk als gevolg van een actie van terroristen, in het fictieve Millennium Building op Manhattan.

Zo kan ook het toeval het succes van een goede film om zeep helpen, dus.

Have You Got 10p? No, Not Me!

In al zijn eenvoud – drie akkoorden, een paar coupletten en een refrein – blijft dit een geweldig nummer, uit 1982 en tijdens de nadagen van de tweede Britse punkgolf. De elpee bij deze single staat op Spotify, zie hieronder, maar is een stuk minder interessant. Al is de foto op de hoes ook een van een prachtig staaltje eenvoud.

Een premier met een appeltje is ook niet alles, maar….

De Engelse premier Boris Johnson laat in alle vroegte maandagochtend zijn hond uit.

Lockdownhorecaprotest in Asten, Deurne en Helmond


Voor het geval u het dit weekend gemist hebt: de horeca in De Peel protesteerde zaterdag tegen de langdurige lockdownmaatregelen. Daar stond maandag een verslag van in de krant dat u hier nog kunt teruglezen. Er was ook een protest in Gemert, daar staat op de ED-website hier wat meer over.

Het was trouwens echt wel geweldig om zaterdag weer even in de kroeg te kunnen zitten: de drukte, de gezelligheid, het gebabbel, de muziek, het gelach, het gerinkel van glazen.

Ik mis het echt, en al weer veel te lang. Zoals de eigenaar van de Deftige Aap zei: dit smaakt naar meer.

Kareltje Knip?


Tijdens een zondagmiddagwandeling rondom onze wijk liepen we langs het nieuwe gebouw van het Knippenberg College. Daarbij viel mijn oog op het beeld dat bij de achteringang staat.

‘Hé, daar staat Kareltje Knip’, was mijn eerste gedachte, maar ik heb werkelijk geen idee of dat wel klopt, die naam. Geen idee ook wie de maker is van dit kunstwerk dat in het gebouw aan de Nachtegaallaan in de hal stond, op de begane grond en vlakbij de ingang.

Er dwarrelen nu herinneringen in mijn hoofd rond van schoolfeesten (eind jaren zeventig) waarin het beeld een prominente rol speelde. Daar moeten nog foto’s van zijn. Snel eens even opzoeken.

De dikke duim van Deke

Deke Dickerson is een ‘regular’ op dit weblog inmiddels, gewoon omdat ie heerlijke muziek maakt. Messcherpe gitaar, met veel liefde en respect voor de rijke muzikale historie van de VS.

Hier speelt hij een weergaloos stukje Dick Dale, de koning van de surfgitaar. En Deke doet dat gewoon met zijn duim.

Op weg naar het weekend…

Door veel bands gecoverd, dit nummer van The Clash. Die van de Chicha Libre vind ik heerlijk relaxed, waardoor de revolutionaire boodschap van de tekst trouwens wel nagenoeg helemaal verloren gaat.

In de uitvoering van de Anacondas hieronder is de tekst gemakshalve helemaal weggelaten. Die leidt dan in ieder geval niet af van de fantastisch opzwepende en alarmerende instrumentale uitvoering van deze klassieker.

Wat zou hier staan?


Prachtig om te zien, deze USSR-posters bij The Guardian. Alleen vraag je je natuurlijk wel af wat er allemaal aan tekst op staat. Hoe zou bijvoorbeeld deze film hierboven heten?

Nog meer kunst en kitsch, nu in de VS


Over kunst en kitsch gesproken (zie het blogje hieronder), daar hebben ze natuurlijk in Spanje niet het monopolie op. Ook in het moederland van de katholieke kerk, in Italië, kunnen ze er wat van. Net als in Frankrijk en in Engeland trouwens.

Het gaat daarbij wel om in de loop van de afgelopen twee millennia gebouwde kerken en paleizen, waar door de jaren heen ook nog het nodige aan verspijkerd is.

In de Verenigde Staten doen ze dat helemaal al anders. Daar bouwen ze gewoon de pracht en praal van Europa na, zoals goed te zien is op deze foto van de Beeldenzaal van het Capitool in hoofdstad Washington. Inclusief authentieke beelden in Griekse en Romeinse stijl.

Katholieke kunst en kitsch in Spanje

Zeer recent kreeg ik bericht uit Burgos van een vriend die in deze Spaanse stad zijn verjaardag had gevierd. Hij vond het een hele aardige, mooie stad.

Dat kan ik beamen: het is inderdaad een fijne plaats, vooral het oude centrum is erg aantrekkelijk. Hoogtepunt is – naast de terrassen en vele tapas-bars – de kathedraal.

En dan met name de binnenkant van die kerk: als ergens de katholieke kunst en kitsch in zijn opperste vorm te zien is, dan is het hier wel. Alleen al van het volledig van bladgoud voorziene altaar krijg je kippenvel.

Genoeg Reasons To Be Cheerfull, deel zoveel

Saai, een regenachtige woensdagmiddag tijdens de zoveelste lockdowndag? Inderdaad. Daarom zetten we gewoon een lekker muziekje aan tijdens het werk. Redenen genoeg om vrolijk te zijn, deel zoveel.

En om in de stemming te komen of om in je eentje de polonaise te lopen in je werkkamer doe ik er meteen maar een stukje pretpolka bij.

Filosoferen op de fiets


En ik maar denken dat je het beste een potje kunt filosoferen tijdens een flinke wandeling door de natuur. Jean-Paul Sartre laat zien dat dat ook heel goed kan op de fiets en in hartje Parijs op de Champs-Elysées. Prachtige foto trouwens.

Leuk, zo’n verjaardagsfeestje



Best een mooie manier om je verjaardag te vieren, dit. Leuk ook dat Laurie Anderson de dj is. Jammer alleen voor ons is dat het feestje in New York plaatsvindt. Want ook de locatie – het Rockefeller Center – is niet verkeerd.

Hoe heb ik dit toch kunnen missen?

Zo gaat dat af en toe: dat je pas jaren later er achter komt dat je destijds iets gemist hebt dat erg de moeite waard was.

De afgelopen dagen heb ik deze beide films van Alex van Warmerdam voor het eerst gezien. Filmliefhebbers hoef ik er niets over te vertellen, over deze heerlijk absurde, ironische en licht vervreemdende komedies uit eind jaren tachtig en begin jaren negentig. Dat is met volle teugen genieten.

Leuk bovendien om tal van inmiddels gevestigde acteurs te zien tijdens de eerste schreden van hun loopbaan – hoewel af en toe ook erg confronterend, in het geval van Theo van Gogh bijvoorbeeld.

Blijft niettemin toch deze vraag overeind: hoe heb ik dat destijds in hemelsnaam kunnen missen.

Testosteronrock van Lusty Blows

Vanochtend in de krant, sinds kort op Spotify: de testosteronrock van Lusty Blows uit Gemert. Dertig jaar oud inmiddels, nog steeds de moeite waard. Hier te vinden.

Right behind you, baby

Op het snijvlak van punk, rock & roll, garagerock en rockabilly: deze geweldige uitvoering door de Engelse Blue Carpet Band van een nummer van de Amerikaan Ray Smith uit de jaren vijftig van de vorige eeuw. Heerlijk brutaal!

Over politiek en journalistiek


Dit las ik onlangs in de Volkskrant, in de rubriek van de nieuwe ombudsman van deze krant. Het zijn interessante uitgangspunten voor ons werk, ook toepasbaar in de regiojournalistiek.

God Damn Rock’n’Roll

Bijna in de vergetelheid geraakt, The Cramps. Goede reden om de muziek van deze band weer eens af te stoffen.

Humor (om te lachen)

Gevonden op Twitter. En wel op deze plek. Elke dag weer enkele malen goed voor een glimlach.

%d bloggers like this: