Month: January 2022

Een andere kijk op ruimtelijke ordening nodig?

Volgens de politieke partij Lokale Realisten in de gemeenteraad van Gemert-Bakel is er in deze gemeente een andere kijk op de ruimtelijke ordening nodig. De partij wil gaan werken met zogenoemde gebiedsvisies, met daarin strakke lijnen, regels en beperkingen.

Een goed idee om daar eens over na te denken, vind ik. Want de huidige aanpak in Gemert-Bakel – met tal van uitzonderingen, aanpassingen, maatwerk per geval en al dan niet handhaven van de regels – kent een hoog ‘de ene keer wel en de andere keer niet’-gehalte. Met stapels zaken bij de bestuursrechter en de Raad van State tot gevolg.

Snoeiharde, lompe, flauwe en domme humor?

De clips en films van de New Kids konden destijds hier in huis op een warm onthaal rekenen. Snoeiharde, lompe, flauwe en domme humor? Daar zijn we hier dol op.

De film Ron Goossens Et Cetera van Tim Haars van een paar jaar geleden was aan mijn aandacht ontsnapt, helaas. Een paar dagen geleden de schade alsnog ingehaald.

Het oordeel: aardig, maar niet heel bijzonder. Al zitten er wel een paar heel leuke vondsten in. (Spoiler alert). Zoals de gastoptredens van regisseurs als Martin Koolhoven, Eddy Terstall en Dick Maas.

Die zijn dan net bezig met de verfilming van (ahum) opmerkelijke gebeurtenissen uit de recente Nederlandse historie. De Damschreeuwer, de aanslag op het koninklijk huis in Apeldoorn en het leven van Robert M.

There’s A Ghost In My House


De realiteit is af en toe raar, hard en gek. Maar het kan altijd nog gekker, blijkt uit dit bericht hierboven. Het doet sinds een paar dagen de ronde op Twitter, maar het blijkt oud nieuws te zijn.

Het is wel een goede aanleiding om hier eens twee mooie kerkhofliedjes te plaatsen. Eentje van de Amerikaanse rocker Ronnie Dawson – met een geweldige gitaar erin. En eentje van de Engelse band Public Image Ltd – eveneens met een geweldige gitaar, maar dan héél anders.

Ronnie Dawson – Rockin’ In The Cemetery
Pubklic Image Ltd. – Graveyard

Absurdistische inhaalslag – update


Zoals eerder al gemeld op dit weblog ben ik met een inhaalslag bezig wat betreft de films van Alex van Warmerdam. Gaandeweg deze reeks van in totaal tien films ben ik er steeds enthousiaster over geworden.

Het heerlijke absurde en humoristische van de films werkt enorm relativerend, zeker in deze door de welbekende omstandigheden zo sombere periode. Toppers, deze Borgman en Schneider Vs Bax.

Vliegen op Vredepeel: drie keer per jaar ‘maar’

Interessant, zo’n informatieavond over de plannen van het ministerie van Defensie om vliegveld Vredepeel weer in gebruik te gaan nemen.

Halverwege de avond bekroop me het gevoel dat we toch wel een beetje met een goednieuwsshow te maken hadden, en dat er wel wat luchthartig heengestapt wordt over de mogelijk schade voor het milieu en de geluidsoverlast voor omwonenden.

Huisjesmelkers aan de macht


Het nieuws stond – althans voor mij – verstopt in een column in de Volkskrant van gisteren: de meeste ministers in het nieuwe kabinet hebben meerdere huizen. Er is er zelfs een die eigenaar is van maar liefst zeven huizen.

Als de verhoudingen zo liggen, dan klopt inderdaad de stelling die je steeds vaker hoort: de politieke machthebbers staan zo ver af van de dagelijkse werkelijkheid van de meeste mensen, dat het geen wonder is dat de Haagse politiek nauwelijks de meest essentiële problemen in deze maatschappij weet op te lossen.

Heeft Karin Spaink gelijk of toch niet?

Al een dag of tien loop ik me het hoofd te breken over deze column van Karin Spaink in Het Parool. Haar stelling, kort samengevat: Forum voor Democratie is een staatsgevaarlijke partij omdat de leden de grondwet consequent met de voeten treden en moet daarom verboden worden.

Ik weet niet of ik het met haar eens moet zijn. Haar redenering klopt, haar argumenten kloppen en de aandacht die partij in veel media krijgt is buitenproportioneel.

Maar verbieden? Gaat dat niet net een stap te ver? Ik weet het niet. Negeren, dat zou misschien beter zijn.

It Goes To Show You Never Can Tell

Elke keer als ik op website van YouTube ben, wordt me rechtsboven dringend aanbevolen om de ‘Dance Scene’ uit Pulp Fiction van Quentin Tarantino te bekijken.

Alsof ik dat niet al vele malen gedaan heb. Alsof ik niet weet dat dit een briljant stukje film is, met vooral een geweldige John Travolta die aan het twisten is op het nummer You Never Can Tell van Good Old Chucky – in Nederland vooral bekend in de uitvoering van Emmylou Harris.

Toch maar weer eens gekeken. Het blijft heerlijk.

Een zwak voor Dion DiMucci

Toen vorige week Ronnie Spector overleed, bleek maar weer eens hoeveel mensen haar muziek nog steeds op handen dragen en hoeveel invloed zij en producer Phil Spector met de Ronettes op de muziekgeschiedenis hebben gehad.

Natuurlijk krijg ook ik nog steeds kippenvel van de eerste maten van het nummer Be My Baby van de Ronettes. Maar er is in die periode, begin jaren zestig nog (heel) veel meer fraaie muziek gemaakt.

Zo heb ik altijd een zwak gehad voor Dion & The Belmonts. Begonnen als zanger van een doowop-groepje in New York ontpopte Dion DiMucci zing al snel tot een geweldige songschrijver.

Iedereen kent waarschijnlijk wel het lijflied van de groep, The Wanderer. Maar pas echt mooi wordt het met het nummer Born To Cry – ooit nog eens gecoverd door de garagerockende Hives – en met Abraham, Martin & John. Kleine quiz: over welke drie mensen gaat dat toch ietwat droevige nummer?

Dion & Belmonts – Born To Cry