Baksteen, glas en metaal

Camera 360

Mooie stad, Mechelen. We hebben er anderhalve dag met veel plezier rondgelopen. De sfeer is er in grote lijnen hetzelfde als in Antwerpen, Gent en Leuven – met dit verschil dat het in Mechelen veel minder druk is.

Slenterend door het centrum stuitten we op het riviertje de Dijle, dat dwars door de stad loopt. Met daarin een afgedankte boot die is omgebouwd tot horecaboot. En met een uit vlonders bestaand wandelpad over het water, waardoor je – letterlijk – langs de achterkant van de stad loopt.

Indrukwekkend, niet alleen vanwege de vele laat-middeleeuwse panden die je tegenkomt, maar ook door de mooie combinatie van baksteen, glas en metaal die de gerenoveerde panden en fabrieksgebouwen daar kenmerkt.

Zal ik daar nog aan toevoegen dat we verbleven in een indrukwekkend tot hotel omgebouwde, voormalige kerk met aanpalend klooster? En dat het plaatselijke bier, Carolus, er werkelijke heerlijk smaakt? Of is dat wat te veel van het goede?

Advertisements

Engelachtig

Engeltjes in het Begijnenhof in Leuven.

Leuke klus, zo aan het begin van een nieuw jaar: een foto-album maken van de foto’s die ik tijdens het afgelopen jaar gemaakt heb. Tijdens het selecteren passeert veel van wat je in een jaar meegemaakt hebt weer de revue.

Deze foto maakte ik toen we een weekendje in Leuven waren, de Belgische stad die zo beroemd is om de barstens vol met horeca en terrasjes gestouwde Grote Markt.

Behalve dat heeft de stad meer te bieden: een interessant museum met een stel fraaie Vlaamse meesters, een mooie kerk met een altaarstuk van Dirk Bouts en een sfeervol en rustiek Begijnenhof, waar ik op deze engeltjes stuitte.

Ik vraag me alleen nog steeds af waar die twee engeltjes naar zitten te kijken. Want dat ben ik destijds vergeten uit te zoeken.

Museum aan de Stroom

Mooi museum, het MAS in het Antwerpen.

Niet alleen omdat het in een mooi gebouw gevestigd is, en perfect gesitueerd is bovendien. Maar vooral omdat het museum zo lekker speels is qua inrichting, vormgeving en de manier waarop de collectie wordt gepresenteerd. En uiteraard ook nog eens vanwege het uitzicht over Antwerpen en het Antwerpse havengebied. (Zag ik daar in de verte Doel liggen?)

Leuk plaatje geschoten op de verdieping waar de historie en de betekenis van de Antwerpse haven wordt geschilderd: een berg in het verre Oosten nagemaakte Winnie the Pooh’s. Achteloos ergens op een hoopje gegooid, en niet echt museum-fähig. Maar wel mooi getoond, in het MAS.

Met de muziek mee

Deze foto heb ik al eens eerder op dit weblog gepost, maar dan in kleinere vorm. Op dit formaat komt-ie beter tot zijn recht, vind ik. Want nu zie je wat duidelijker wat er zich op afspeelt.

Op de voorgrond staat een wat oudere man te luisteren naar de muziek die het onscherpe orkest op de achtergrond aan het maken is.

Wat je niet ziet is dat die man in de maat van de muziek vrolijk heen en weer stond te schudden met zijn hoofd.

En dat is maar goed ook, want anders stond ook dat hoofd onscherp op de foto, die is gemaakt bij het stadhuis van de Belgische stad Ieper.

Uitzicht op de Schelde

Nadat we vandaag een stevige wandeling hadden gemaakt door het historische hart van Antwerpen, zaten we op een bankje aan de Schelde even uit te rusten.

Achter ons het middeleeuwse Steen, dat er nog steeds uit ziet als wat het ooit was: een gevangenis. En voor ons het kabbelende water, met daarop wat ongeduldig dobberende rondvaartboten.

Het uitzicht op de Schelde werd ons gedeeltelijk ontnomen door een roestige balustrade, eentje die overduidelijk betere tijden gekend heeft. Hij zat ons zo in de weg dat ik er maar een foto gemaakt heb.

Tunnelvisie


Op weg van Spa naar Stavelot afgelopen zondag – tijdens een GR5-etappe – passeerden we velden, weiden, graslanden, bosjes, heide en wat al nog niet meer.

Hoogtepunt van de wandeling was de entree van Stavelot. Die werd gevormd door een pikdonker tunneltje onder het spoor door, een tunnel met aan de ene kant een beekje en aan de andere kant een twee tegels breed stoepje.

Tunnel? Toen we er uit kwamen en omkeken leek het meer op een riool.

Nieuwsgierige ogen

Ze hadden ons minuten van tevoren al ontdekt. We hoorden ze aan de andere kant van de heg denderen, in de richting van de hoek van het weiland waar wij langs moesten. Door de gaten in de heg zagen we ze hoe ze zich stampend een weg baanden door het kletsnatte, malse groene gras.

Bij de hoek van dat weiland aangekomen, moesten we de koeien in deze uithoek van de Ardennen – ergens tussen Spa en Stavelot – teleurstellen. We hadden geen eten bij ons. En we kwamen ze niet melken.

We zagen ze denken: wie zijn toch die twee kaaskoppen. Kletsnat, doorweekt, hongerig, met stramme benen en wandelschoenen aan de vermoeide voeten en ook nog eens met een rugzak omgehangen? Wat doen die hier?

Op dat moment een hele legitieme vraag!