Stadsvernieuwing

Een ietwat versleten uitdrukking is het eigenlijk, stadsvernieuwing. Maar de term sluit niettemin heel goed aan bij wat we eerder deze week tot tijdens onze shortbreak tot onze verrassing aantroffen in Liverpool: een stadscentrum dat volledig vernieuwd is.

Met een groot, speels opgezet winkelgebied van verschillende bouwlagen en terrassen en een breed winkelaanbond. En met voormalige pakhuizen rondom een haven – het Albert Dock – die nu onderdak bieden aan hotels, cafés, restaurants en musea. Indrukwekkend, zeer indrukwekkend.

Advertisements

Kleurtje

Een paar van mijn collega’s hebben een zeilboot. In het najaar en in het voorjaar hoor ik hen regelmatig praten over het onderhoud van hun trots: poetsen, de kiel schoonmaken, het hele zaakje verven en – vooral – het gedeelte van hun boot dat onderwater blijft goed wapenen tegen het Maaswater waarin ze meestal varen.

Daar moest ik aan denken toen ik een tijdje geleden door de haven van het Engelse plaatsje Ramsgate kuierde.

De kapitein van deze boot heeft zich van die les weinig aangetrokken. Of het moet zijn dat bij deze vissersboot de schade nog niet is hersteld die het vaartuig de afgelopen zomer heeft opgelopen van het zilte zeewater.

Eerlijk gezegd gok ik op het eerste. Maar het kleurenspel dat er door is ontstaan, vind ik erg fascinerend.

Gewend

Het kasteel van Rochester, een stadje in Kent op een steenworp afstand van Canterbury.

Het afgelopen half jaar zijn we met de regelmaat van de klok naar Engeland gereisd, om in Canterbury ons daar studerende gezinslid te bezoeken.

Aan die buitenlandse studie is inmiddels een (geslaagd) einde gekomen. Dus ook aan onze tripjes naar het land van de pond, het links rijden, de strak gemaaide gazons, de mega-dikke zaterdagkranten, de zondagse roddelbladen, Koningin Elisabeth II en Boris de Mayor.

Jammer, want we begonnen er net aan te wennen.

Uitzicht op zee

Het blijft een merkwaardig en opvallend fenomeen in Engeland: mensen die hun auto langs de kust parkeren met uitzicht op zee. En die vervolgens uren lang in hun auto van dat uitzicht blijven genieten.

Eerder al zette ik een foto op dit weblog van een mislukte poging dat fenomeen goed in beeld te brengen. Die mensen zat in de zon op een bankje. Ook deze poging is niet helemaal geslaagd, omdat je de mensen in de VW Beatle slechts met moeite kunt ontwaren.

Die zwarte Opel trouwens is helemaal leeg. De chauffeur daarvan stond achter zijn fotocamera te blauwbekken.

Het meisje op het strand

Diep weggedoken in mijn veel te dunne zomerjas liep ik zaterdagmiddag een stukje over het strand van Ramsgate. Even naar de zee kijken, even een blik op de haven werpen, even een bak koffie in zo’n zeemanscafé aan de boulevard en weer door.

En toen zag ik dit meisje. Helemaal verzonken in haar eigen wereldje, helemaal opgegaan in haar eigen spel. De rest van haar familie was al een heel eind verderop. Maar daar had ze totaal geen erg in, leek het.

Een grijze lucht, een grauwe zee, een spelend meisje. Dat moment vroeg om een foto. Bij dezen.

Laag bij de grond

Of ik haar verhaal soms af wilde maken, zei de gids in de kathedraal van Canterbury ietwat bits toen ik tegen haar wilde vertellen over de Beeldenstorm, eind zestiende eeuw in Holland. Als reactie op haar verhaal over de vernietigende actie van de Engelse Puriteinen in de zeventiende eeuw in de majestueuze kathedraal in Canterbury.

Nou, ik wilde haar niet beledigen dus hield ik mijn mond maar. Want dankzij deze hoogbejaarde, ietwat geaffecteerde dame ontdekten we afgelopen vrijdagmiddag een bijzonder stukje kerk: een hoekje dat de Puriteinen destijds ongemoeid hadden gelaten. Simpelweg omdat de monniken er in de dertiende eeuw een muurtje voor hadden gezet.

Achter dat inmiddels gesloopte muurtje prijken prachtige muurschilderingen, realistisch, helder en kleurrijk, die onder andere het verhaal van Johannes de Doper vertellen.

O ja, en foto’s maken van die muurschilderingen is ten zeerste verboden, hield de gids me indringend voor. Dat heb op die plek dan ook maar niet gedaan.