Spaanse Trappen

10984551_804613119576603_1434399279838262820_o

“Heel Rome is een groot monument”, zei een van de naar deze Italiaanse stad afgereisde Feyenoordsuspporters eind vorige week op tv, in een van de vele rapportages over de vernielingen die werden aangericht voor en na de wedstrijd tegen AS Roma. Een waarheid als een koe, en een open deur van het formaat Pantheon. Een opmerking kortom waar geen speld tussen te krijgen is.

Naar aanleiding van die opmerking heb ik nog eens met veel plezier zitten kijken naar de foto’s die ik in Rome maakte toen wij daar waren, een jaar of elf geleden al weer. Inclusief deze foto van de Spaanse Trappen. En omdat die trappen de afgelopen dagen vooral van beneden af in beeld waren nu een keer vanuit een ander perspectief.

Het betreffende fontein van Bernini staat er derhalve slechts heel klein op.

Advertisements

Donna’s Venetië

Al een paar maanden verkeer regelmatig een uurtje of wat in Venetiaanse sferen. Dat komt omdat ik de detectives van Donna Leon aan het (her-)lezen ben. Het is een fikse ‘stapel’ – iets meer dan 20 e-books. Vandaar dat ik er zo lang mee bezig ben, met die kanttekening dat ik nota bene pas net over de helft ben.

Erg vind ik dat niet. Want behalve dat Donna Leon – Amerikaanse, maar wonend in Venetië – heel aardige plots weet te bedenken en ook aan mooie karaktertekeningen doet, weet ze de sfeer van deze stad vanuit het standpunt van de inwoners ook prachtig onder woorden te brengen.

sized_1-IMG_2576

De opgravingen in Pompeï

In de krant las ik deze week dat de opgravingen in het Italiaanse stadje Pompeï voor een bedrag van meer dan 100 miljoen euro geconserveerd worden.

Da’s hoog tijd ook, want de opgravingen in dit stadje worden letterlijk en figuurlijk onder de voet gelopen door hordes toeristen.

De eerste keer dat we daar waren, in de zomer van 1984, liepen er slechts enkele verdwaalde diehards rond tussen die veel verbeelding vragende opgravingen. Toen we er in het begin van het vorige decennium nog eens waren, was het er al behoorlijk druk. En drie jaar geleden kon je er over de koppen lopen.

En al die mensen denderen maar over die 2090 jaar oude stenen heen, leunen tegen de even oude muren, gooien afval tussen de opgravingen en ga zo maar door. Het hele zaakje dreigt daardoor zo voor de tweede keer naar de Filistijnen te gaan.

Goed daarom dat er nu iets aan gaat gebeuren. Al gaat het wel om heel veel geld.

Volterra

Mooi dorpje, Volterra in de Italiaanse Toscane. Rustig, wat zoveel wil zeggen als niet al te veel toeristen. Interessant, omdat het vol staat met die typisch laat-middeleeuwse Italiaanse gebouwen. En het lijkt wel of de zon er altijd schijnt.

Maar wat moet je doen als je bejaard bent en in Volterra woont?

Niet veel. Op de stoep zitten met je vrienden, en praten over vroeger. Zwaaien naar een automobilist die voorbij komt. En je vergapen aan de paar toeristen die zo af en toe toch in Volterra komen aanwaaien.

Venetië zonder toeristen

In het fotoboek van de Italiaan Berengo Gardin, waar ik het hier onlangs over had, staat een aantal prachtige foto’s die in Venetië zijn gemaakt.

De meeste foto’s laten een totaal uitgestorven San Marcoplein zien: zonder hordes toeristen, zonder gidsen met vlaggetjes en paraplus. Maar wel met opstuivende duiven. Of met vlonders. zodat de Venetianen het hoge water in het najaar kunnen trotseren.

Die foto’s brachten me er toe mijn ogen foto’s van ons bezoek aan deze stad van zomer 2008 nog eens tevoorschijn te halen. Een schilderachtige stad, en fotogeniek.

Drijvend Koninkrijk

Bij toeval kwam ik bij De Slegte een vuistdik boek tegen met foto’s van Gianni Berengo Gardin.

Ik kende hem niet, deze Italiaanse fotograaf. Maar hij heeft de afgelopen decennia werkelijk prachtige foto’s gemaakt in alle uithoeken van zijn land.

Zijn grofkorrelige, zwartwit-foto’s zijn sowieso al fraai, Maar als hij zijn analoge camera richt op het platteland, het Toscaanse landschap, het alledaagse leven in het klooster of het Venetië zonder toeristen, dan zijn ze helemaal indrukwekkend.

Berengo Gardin maakte af en toe ook foto’s buiten Italië, deze bijvoorbeeld is Engeland geschoten.

Hij breng erop in beeld wat Paul Theroux – veel later – in zijn boek Het Drijvend Koninkrijk zo mooi omschreef: Engelsen die hun auto met uitzicht op zee parkeren, om vervolgens starend naar de zee zwijgend boterhammen te eten en thee te drinken.