Tate Modern

20150906_110748

Het is voor mij een van de mooiste gebouwen van London: het museum Tate Modern, aan de Theems, tegenover St. Paul’s en daarmee verbonden door de vooral uit Harry Potter bekende Millennium Bridge. Het gebouw is een voormalige elektriciteitscentrale en de grootste zaal was tot een paar jaar geleden de turbinehal. Er hangt veel inspirerende kunst en uiteraard ook de nodige rommel.

Vanochtend las ik dat het museum enorm gaat verbouwen, er komt een volledig nieuw gebouw naast, waardoor de expositieruimte met meer dan de helft wordt uitgebreid. Leuk nieuws om te lezen: anderhalve week geleden liepen we nog door dat museum. En dit is een goede reden om terug te gaan: volgend jaar zomer moet de verbouwing klaar zijn.

Advertisements

Viva Las Vegas

Een pizza-restaurant in Las Vegas, overdag en 's avonds gefotografeerd.
Een pizza-restaurant in Las Vegas, overdag en ‘s avonds gefotografeerd.

De fototentoonstelling Modern Times, momenteel te zien in het Rijksmuseum in Amsterdam, is meer dan de moeite waard. De expositie geeft een mooi overzicht van werk van een aantal topfotografen, en laat goed zien wat de kracht is, of liever gezegd kan zijn, van perspectief en kadrering bij het maken en bewerken van foto’s.

Wel is het lastig een of meerdere rode draden in de expositie te ontdekken: daarvoor heeft ie te veel weg van een omgevallen schoenendoos vol foto’s. Fraaie foto’s, dat wel. En op een inspirerende manier gepresenteerd.

Een magneet

sized_2014-11-15 15.08.07-2

We waren zaterdag in het Rijksmuseum in Amsterdam, voor de tentoonstelling Modern Times: fotografie in de twintigste eeuw. Een heel aardige tentoonstelling, met veel bekend en veel onbekend werk.

Een jaar geleden waren we ook al eens in dat museum, tijdens de Nacht van de Geschiedenis, en toen hebben we in alle rust de eregalerij kunnen bekijken: prachtige werken van onder anderen Jan Steen, Vermeer en – uiteraard – Rembrandt.

Die rust was zaterdag ver te zoeken in het Rijksmuseum: het hing er werkelijk met de benen buiten: lange rijen voor de koffie en – vooral – bij de garderobe. En bij de Nachtwacht natuurlijk, want dat schilderij werkt kennelijk als een magneet.

Een echte Jan Vriends

sized_2014-05-22 13.58.08

Een paar jaar geleden kwam ik tijdens het stappen regelmatig de Helmondse tekenaar, illustrator, cabaretier en zanger Jan Vriends tegen. Dat was vaak aan de bar van het Muziekcafé. Meestal dronken we dan samen een biertje. En af en toe maakte Jan dan een tekening van me, op een bierviltje.

Die viltjes heb ik altijd bewaard, met het idee dat het immers om echte Jan Vriends’en ging – kleine kunstwerkjes. Vanochtend, bij het opruimen van wat dozen op zolder, kwam ik ze toevallig weer eens tegen. Een beetje vergeeld weliswaar. Maar nog steeds keileuk, Jan!

Engelachtig

Engeltjes in het Begijnenhof in Leuven.

Leuke klus, zo aan het begin van een nieuw jaar: een foto-album maken van de foto’s die ik tijdens het afgelopen jaar gemaakt heb. Tijdens het selecteren passeert veel van wat je in een jaar meegemaakt hebt weer de revue.

Deze foto maakte ik toen we een weekendje in Leuven waren, de Belgische stad die zo beroemd is om de barstens vol met horeca en terrasjes gestouwde Grote Markt.

Behalve dat heeft de stad meer te bieden: een interessant museum met een stel fraaie Vlaamse meesters, een mooie kerk met een altaarstuk van Dirk Bouts en een sfeervol en rustiek Begijnenhof, waar ik op deze engeltjes stuitte.

Ik vraag me alleen nog steeds af waar die twee engeltjes naar zitten te kijken. Want dat ben ik destijds vergeten uit te zoeken.

Dood en geboorte en dood en geboorte en

Interessant kunstwerk, toevallig aangetroffen in een bijgebouw van de Abdij van Melk in Oostenrijk. Twee spiegels tegenover elkaar, met op de ene de tekst ‘geburt’ en op de andere ‘tod’. Om aan te geven dat, enfin dat snapt u zelf wel.

Maar hoe dat in beeld te brengen? Zoals hierboven, met mezelf erop? Of alleen de camera voor de spiegel houden? Is ook geen gezicht.

Daarom heb ik maar voor de weg van de minste weerstand gekozen. Komt m’n Ramones-shirtje (Johnny, Joey, Tommy & DeeDee) tenminste ook weer eens in beeld.

De draak steken met Mondriaan

Hier thuis hebben we regelmatig discussie over moderne kunst. Felle discussies, want driekwart van ons gezin is verklaard tegenstander van onbegrijpelijk en ondoorgrondelijk op het doek gekwakte verf, opelkaar gestapelde blokken hout en steen of achter een VW-bus gebonden sleetjes met daarop een deken.

Dat kan natuurlijk, dat je daar niets aan vindt. Maar ik vind moderne kunst de laatste tijd juist steeds vaker wel leuk.

Het Centre Pompidou in Parijs hangt/staat vol met dit soort brutale grappen, want zo noem ik veel van dat soort werken gemakshalve maar. Het werk op deze foto bijvoorbeeld steekt op een leuke manier de draak met een van de kunstgoden van de vorige eeuw, Piet Mondriaan.