La Défense

Toen ik maandag de foto’s bekeek die ik gemaakt heb van het Helmondse kasteel, stuitte ik ook op een (digitaal) stapeltje vakantiefoto’s. Het waren beelden van een reis door Spanje – een deel van de Camino de Santiago – met als toetje een paar dagen Parijs.

We waren toen ook een ochtend in La Défense, de zakenwijk van Parijs die gekenmerkt wordt door hypermoderne architectuur.

Het was erg mooi weer toen we er waren, en lunchpauze, waardoor het hartstikke druk was op straat. Een mooi gezicht, al die lunchende mensen tussen glas en staal.

Advertisements

De draak steken met Mondriaan

Hier thuis hebben we regelmatig discussie over moderne kunst. Felle discussies, want driekwart van ons gezin is verklaard tegenstander van onbegrijpelijk en ondoorgrondelijk op het doek gekwakte verf, opelkaar gestapelde blokken hout en steen of achter een VW-bus gebonden sleetjes met daarop een deken.

Dat kan natuurlijk, dat je daar niets aan vindt. Maar ik vind moderne kunst de laatste tijd juist steeds vaker wel leuk.

Het Centre Pompidou in Parijs hangt/staat vol met dit soort brutale grappen, want zo noem ik veel van dat soort werken gemakshalve maar. Het werk op deze foto bijvoorbeeld steekt op een leuke manier de draak met een van de kunstgoden van de vorige eeuw, Piet Mondriaan.

Centre Pompidou

Zou goed kunnen dat ik deze foto hier al eens eerder geplaatst heb. Ik heb ’em afgelopen zomer gemaakt in Parijs, in het Centre Pompidou – een walhalla voor de liefhebber van moderne kunst. Maar ik vind het dan ook een erg geslaagde foto.

Van moderne kunst genieten is iets wat ik de laatste jaren beetje bij beetje geleerd heb, simpelweg door er veel naar te kijken en er veel over te lezen. Veel kunstwerken van de laatste 100 jaar vind ik niettemin nog steeds onbegrijpelijk en vergezocht. Maar intussen ben ik er achter dat er ook veel moois tussen zit.

Van installaties moet ik echter over het algemeen nog steeds niet zo veel hebben: te pretentieus en te grotesque, is mijn oordeel meestal. Maar voor dit werk maak ik een uitzondering. De combinatie van licht, kleur en vorm is wat mij betreft zo intrigerend dat het werk terecht in een museum staat.

(Geen) kunst

Het blijft een leuke discussie: moderne kunst wordt door de meeste mensen verworpen als kunst omdat iedereen moderne kunst zou kunnen maken, zo simpel en voor de hand liggend zijn de meeste moderne ‘kunst’-werken. Zie de reacties op de werken van Picasso, Appel en mensen als Joseph Beuys.

In het Centre Pompidou in Parijs kwam ik onlangs dit werk tegen: een diner-tafel die aan een muur is opgehangen, achter een grote glasplaat. Inclusief servies, bestek, glazen en etensresten. De tafel/installatie van een mij onbekende kunstenaar hangt in het museum. En dus gaat het om kunst. Of toch niet?

Eerlijk gezegd weet ik het ook niet. Maar interessant en intrigerend is het wel.

Grand Palais

In Parijs maakten we een paar weken geleden een wandeling langs de Seine. Tijdens die wandeling kwamen we lang het Grand Palais, een van de vele gebouwen die halverwege de negentiende eeuw in deze stad zijn gebouwd voor een wereldtentoonstelling.

De dakconstructie van dit paleis bestaat uit ijzer, net als de Eiffeltoren – een heel bijzondere constructie. Graag hadden we even naar binnen gewild, maar dat kon niet; er werd gewerkt aan het inrichten van een tentoonstelling. Jammer, niets aan te doen.

In een landelijke dagblad deze week zag ik om welke tentoonstelling het gaat: een met werken van Claude Monet. Nogmaals: jammer. Want die tentoonstelling had ik graag gezien.

Auguste Rodin


Behalve Santiago de Compostela was ook Parijs een van de onze reisdoelen, de afgelopen maand. We hadden nog wat vrijkaartjes voor Euro Disney liggen, en die wilden de kinderen opmaken. Geen probleem, als wij maar niet mee hoefden tenminste.
Wij gingen namelijk de stad in, en bezochten – onder veel meer – ook het museum en de museumtuin voor de beeldhouwer Auguste Rodin. Elke bezoeker aan dat musuem stond zich uiteraard te vergapen aan diens wereldberoemde beeld De Denker. Ik ook.

Totdat ik me omdraaide, en mijn blik viel op een ander kunstwerp van Rodin en een man die zich in het gras daarnaast neergevleid had. Dat leverde een perfect beeld op, als je het mij vraagt.