Torrevieja

Het strand van het Spaanse kuststadje Torrevieja, op een foto die ik in mei van het vorig jaar maakte. Het is daar nu 27 graden, vertelden mijn ouders vanochtend. We zaten in de auto op weg naar Eindhoven Airport. Daar vertrokken ze voor een welverdiende vakantie van een week of vijf in de buurt van, inderdaad, Torrevieja. Jaloers, ik? Hoezo?

Advertisements

Stoffig?

Het Guggenheimmusuem in Bilbao.
Het Guggenheimmusuem in Bilbao.

Voor oud-collega en Stedenman Fred van Gansewinkel vandaag foto’s gezocht voor zijn zeer overzichtelijke en informatieve pagina’s. Bij het doorbladeren van al die mappen met foto’s regelmatig even blijven hangen bij fraaie Spaanse steden als Madrid, Valencia, Barcelona, Burgos en Bilbao.

Het viel me daarbij op dat het beeld dat ik van Spanje heb uit mijn jeugd – bloedheet, droog en stoffig, onverzorgd en rommelig, arm en veel oude, in het zwarte geklede mensen – niet meer klopt met de praktijk van vandaag.

Het Spanje van nu oogt modern, welvarend, verzorgd en goed onderhouden. En dat geldt ook voor de Spanjaarden. Uitzonderingen daargelaten, zoals de vele bedelaars die we in Madrid tegenkwamen en de stoffige woestijn rond Tabernas in het zuiden.

Escorial

C360_2015-05-07-11-32-05-840

Al op de basisschool – toen nog lagere school geheten trouwens – las ik over het Escorial, het paleis bij Madrid dat eind zestiende eeuw door de Spaanse koning Filips II gebouwd werd. Om een of andere reden is dat gebouw me blijven fascineren, waarschijnlijk omdat ik het steeds tegen bleef komen, in de literatuur, in geschiedenisboeken en – uiteraard – in reisgidsen.

Het deed me dan ook enorm veel deugd dat we onlangs, op een zonnige Spaanse ochtend, aan de voet van dit enorme gebouw in de heuvels ten westen van Madrid stonden, en er uitgebreid doorheen zijn gewandeld.

Ik wist dat het een enorm gebouw was, een klooster-achtig paleis en verkeerde in de veronderstelling dat het derhalve ook vrij sober zou zijn. Nou, mooi niet: het is voorzien van alle gebruikelijke opsmuk. Inclusief een enorme collectie religieuze schilderijen en een zeer bombastische, marmeren graftombe met vele tientallen graven. Zeer indrukwekkend.

Happy Days

C360_2015-05-04-22-01-52-727

De gevel viel meteen op in de toch behoorlijk drukke Gran Via in Madrid: heel anders van stijl en toon dan die van de vele tapas-restaurants, -cafés en -bars. Net als bij de voordeur was het binnen pasteltinten, glimmend chroom en felle spots wat de klok sloeg.

Tommy Mel’s, een diner zoals die – denk ik – in de jaren vijftig in elke Main Street, USA te vinden was. In ieder geval jarenlang op tv, in de serie Happy Days. Milkshakes, burgers van een halve pond, fries en Budweiser. En authentieke rock ‘n’ roll op de speakers, uiteraard. Leuk, die Tommy Mel’s.

Rivierbedding

2015-05-08 18.19.40-1

Wat ik van Madrid vond, wilde een vriend na afloop van onze meivakantie – een stedentrip door Spanje – weten. Nou, met Madrid is niks mis: mooie stad, chique, fijne sfeer, indrukwekkende musea en lekker eten en drinken.

Maar ook met Valencia is helemaal niks mis: net zo mooi en chique, ook een heerlijke sfeer en even lekker eten en drinken. En niet te vergeten: in de bedding van een drooggelegde rivier in het centrum van Valencia is een prachtig nieuw stadsdeel aangelegd. Met erg fraaie, moderne architectuur.

Impulsaankoop

2014-05-12 18.01.58-2

Ergens rond 1981 bracht studiegenoot Frederieke uit London een originale Harrington voor me mee, een mooi hip jack dat destijds populair was onder de liefhebbers van punk, reggae, ska en mod. Ik heb dat jack tijden lang intensief gedragen maar het op enig moment toch afgedankt, waarschijnlijk bij een verhuizing.

Twee weken geleden, in Barcelona, liepen we in het centrum door een straatje met uitsluitend hippe winkels. Vol met vintage lp’s, kleding en schoenen. En ergens daartussen een rek vol met gloednieuwe Harringtons. Ik heb er meteen eentje gekocht.

Een impulsaankoop, dus. Maar wel eentje waar ik erg blij mee ben.

Vorderingen

sized_1-IMG_2426

De eerste keer dat we in Barcelona waren, begin jaren tachtig, schoot het nog niet zo op met de bouw van de Sagrada Familia van architect Gaudi. Er stonden een paar kerktorens met daar omheen heel veel toeristen. De tweede keer dat we gingen kijken, een jaar of tien geleden, was er wat vaart gemaakt: er werd onder toeziend ogen van talloze toeristen volop gebouwd aan het middenschip.

Anderhalve week geleden waren we er weer, en het was er nog steeds druk: kennelijk gaat er een enorme aantrekkingskracht uit van het enigszins merkwaardige gebouw. We zagen deze keer het eind van de bouwwerkzaamheden in zicht komt. Zoals ook van een afstandje – de berg Montjuic – duidelijk is te zien.

We hebben met elkaar afgesproken dat we terug gaan naar Barcelona als de kerk klaar is.