Twee kanten van Seoul

C360_2017-04-25-13-54-52-136De afgelopen weken heb ik met veel plezier zitten kijken naar beelden van de Winterspelen in Zuid-Korea. Het beeld dat het land via de Spelen heeft weten over te brengen is erg positief.

Het beeld dat ik zelf overgehouden heb aan de hoofdstad Seoul na een bezoek vorig jaar is ook overwegend positief. Een moderne stad, veilig, goed georganiseerd – ondanks de drukte. Maar ik vond wel dat de stad twee gezichten had: dat van de hoofdwegen – modern en welvarend – en dat van de zijstraten – armoede en chaos.

Die tweedeling is goed te zien vanaf de berg waar Seoul tegenaan is gebouwd, de plek waar ik deze foto maakte.

 

Torrevieja

Het strand van het Spaanse kuststadje Torrevieja, op een foto die ik in mei van het vorig jaar maakte. Het is daar nu 27 graden, vertelden mijn ouders vanochtend. We zaten in de auto op weg naar Eindhoven Airport. Daar vertrokken ze voor een welverdiende vakantie van een week of vijf in de buurt van, inderdaad, Torrevieja. Jaloers, ik? Hoezo?

Een tweede High Line


Grappig toeval: bijna drie weken geleden stonden we in de Zuid-Koreaanse hoofdstad Seoul te kijken naar een mooi bouwproject, pal tegenover het centraal station. Daar werd een voormalige snelweg dwars door de stad omgebouwd tot een parkbrug. Net zoiets als de bekende High Line in New York, een voormalig spoorlijntje dat tot groene oase is omgetoverd.

Vandaag staat er een interessante reportage in de Volkskrant over dat project, Seoullo 7017, omdat het ontwerp voor dat plan van de hand is van het Nederlandse architectenbureau MVRDV en omdat de parkburg afgelopen zaterdag officieel geopend is.

Er zijn in Seoul nog meer snelwegen in onbruik geraakt, merkten we tijdens onze tochten door die stad tijdens onze meivakantie. Zoals die op de foto hierboven: het wegdek is weg, maar de pijlers staan er – al dan niet gedeeltelijk – nog wel. Die staan nu in een alleraardigst stroompje.

Naar buiten kijken

Camping O Tamanco in Portugal, vlakbij Lourical.
Camping O Tamanco in Portugal, vlakbij Lourical.

Een van de voordelen van afwisselend in dagdienst en in avonddienst werken is dat je dan in de zomer overdag vaak buiten in het zonnetje kunt zitten als de rest van de wereld aan het werk is – al speelt mijn werk is in dat geval dan uiteraard ‘s avonds af.

Inmiddels zit ik al twee dagen binnen naar de regen buiten te kijken, bij wijze van spreken dan. Buiten zitten is er deze zomer niet of nauwelijks bij, zo lijkt het.

Ik ben daarom blij dat we over een paar weken weer eens gaan kijken hoe in het Portugal is, op de plek waar de afgelopen jaren al een aantal keren geweest zijn, in Lourical. Om te lezen, te luieren, te niksnutten, lekker wat te eten en te drinken.

En in de zon te zitten, dus.

Escorial

C360_2015-05-07-11-32-05-840

Al op de basisschool – toen nog lagere school geheten trouwens – las ik over het Escorial, het paleis bij Madrid dat eind zestiende eeuw door de Spaanse koning Filips II gebouwd werd. Om een of andere reden is dat gebouw me blijven fascineren, waarschijnlijk omdat ik het steeds tegen bleef komen, in de literatuur, in geschiedenisboeken en – uiteraard – in reisgidsen.

Het deed me dan ook enorm veel deugd dat we onlangs, op een zonnige Spaanse ochtend, aan de voet van dit enorme gebouw in de heuvels ten westen van Madrid stonden, en er uitgebreid doorheen zijn gewandeld.

Ik wist dat het een enorm gebouw was, een klooster-achtig paleis en verkeerde in de veronderstelling dat het derhalve ook vrij sober zou zijn. Nou, mooi niet: het is voorzien van alle gebruikelijke opsmuk. Inclusief een enorme collectie religieuze schilderijen en een zeer bombastische, marmeren graftombe met vele tientallen graven. Zeer indrukwekkend.

Happy Days

C360_2015-05-04-22-01-52-727

De gevel viel meteen op in de toch behoorlijk drukke Gran Via in Madrid: heel anders van stijl en toon dan die van de vele tapas-restaurants, -cafés en -bars. Net als bij de voordeur was het binnen pasteltinten, glimmend chroom en felle spots wat de klok sloeg.

Tommy Mel’s, een diner zoals die – denk ik – in de jaren vijftig in elke Main Street, USA te vinden was. In ieder geval jarenlang op tv, in de serie Happy Days. Milkshakes, burgers van een halve pond, fries en Budweiser. En authentieke rock ‘n’ roll op de speakers, uiteraard. Leuk, die Tommy Mel’s.