Alles van Hermes

‘Jij weet alles van ons redactiecomputersysteem’ vroeg een collega vanochtend hoopvol aan me toen bleek dat ze in dat systeem – Hermes genaamd – haar cursor plotseling kwijt was.

Ze vroeg dat aan me omdat ze nog wist dat ik een paar jaar geleden met een clubje andere collega’s er had meegewerkt aan het dusdanig aanpassen van dat systeem dat het ook bij onze krant kon worden ingevoerd.

Het antwoord op de vraag hoe ze de cursor kon terug krijgen, moest ik haar schuldig blijven. (Het bleek, achteraf, om een bug te gaan in een Adobe-programma.) Toch zat het me niet lekker: vanavond heb ik daarom maar even uitgezocht hoe lang het ook alweer geleden was dat we (in Tilburg) aan dat Hermes hebben zutten sleutelen. Negeneneenhalf jaar geleden, maar liefst.

Geen wonder toch dat ik het antwoord op de vraag niet wist?

sized_1-DSCN1488

Advertisements

Uit de oude doos

Familiefoto
Mijn ouders en mijn overgrootouders.

Met het oog op de 50-jarige bruiloft van mijn ouders binnenkort, ben ik al enige tijd aan het grasduinen in oude foto-albums en schoenendozen met nog steeds niet ingeplakte foto’s. Tussen de foto’s zitten soms pareltjes – in relatieve zin gezien dan.

Deze foto moet dateren uit eind jaren vijftig, begin jaren zestig. Het zijn mijn ouders en de opa en oma van mijn moeder – van vaderskant. De foto is gemaakt bij het huis van mijn Zeeuwse overgrootouders, in Lewedorp. Als je van Goes naar Middelburg rijdt, komt je er langs.

Mijn overgrootvader was boerenknecht, landarbeider zogezegd. Mijn overgrootmoeder hulde zich traditiegetrouw in Zeeuwse klederdracht. Ze waren de trotse bezitters van een piepklein boerenhuisje, aan de rand van het dorp bij de spoorlijn. Een huisje dat in de jaren tachtig moest plaatsmaken voor de uitbreiding van McCain, fabrikant van voorgebakken frites.

Uitgerekend de frites die mijn moeder in die tijd thuis voor ons bakte.