Author: Hans Vermeeren

Via via is-ie een tijdje geleden tot ons gekomen, een heuse roeimachine. Van een ter zake deskundige vriend heb ik begrepen dat het nog steeds heel populaire fitness-apparaten zijn, omdat je op relatief eenvoudige manier veel spieren soepel kunt houden en ook nog eens aan je conditie kunt werken.

Omdat zowel het eerste als het tweede erg zinvol kan zijn als je een overwegend zittend bestaan leidt, ben ik tegenwoordig een paar keer per week op dat apparaat te vinden, en doe ik een paar kilometer lang net alsof ik bezig met de traditionele roeiwedstrijd Oxford-Cambridge.

Met frisse tegenzin, dat wel. En met de muziek op m’n IPod keihard aan, zodat ik er vooral maar niet bij na hoef te denken.

Sinds ‘In Europa’ ben ik fan van Geert Mak: de manier waarop hij in zijn boek en later op tv de twintigste eeuw in beeld bracht, vond ik leerzaam, fascinerend en meeslepend.

Daarom was ik blij verrast toen ik zag dat hij zich aan een nieuwe grootschalige onderneming had gewaagd, aan de naoorlogse ontwikkeling van de Verenigde Staten. Dit keer aan de hand van een reis die de Amerikaanse schrijver John Steinbeck in 1960 dwars door zijn vaderland maakte.

Zondagmiddag ben ik aan het verslag van die reis begonnen, Reizen zonder John. En ik moet zeggen: de eerste hoofdstukken grijpen de lezer opnieuw meteen bij de strot.

Op Twitter en Facebook zie ik dat iedereen die gisteren door het bos, over de velden of op de hei liep foto’s heeft gemaakt van pas ontloken paddenstoelen.

Zo’n foto heb ik ook gemaakt gisteren, op de Grotelse Heide. Niet bijzonder, dacht ik in eerste instantie. Maar zo’n mooie rood-met-witte-stippen als deze, ben ik nog niet tegengekomen.

Vandaar dit nagekomen bericht.

Even naar het café voor een biertje en een praatje? Of in alle rust en stilte een uurtje door de natuur klossen?

Het eerste is leuk maar het tweede ook. Op deze zondagmiddag daarom maar eens voor de natuur gekozen: net als heel veel andere wandelaars trouwens.

Het was even naar adem happen, in de zaal met schilderijen van Edward Munch in het Wallrafmuseum in Keulen. Nog mooier dan het zaaltje met veertien Van Goghs. En dat wil toch wel wat zeggen, nietwaar?

Leuk idee ook van dit museum om een spraakmakende tentoonstelling van 100 jaar geleden nog eens dunnetjes over te doen.

Verpakking open, inhoud in een schaal, beetje mengen en klaar met koken.

Eindelijk, daar zijn ze dan: overheerlijke avondeindredactiebitterballen. Met dank aan Paul Vereijken voor de sponsoring. En de nieuwe running gag hier is: dubbele trappist.

Toch een hele geruststelling: als je blikje Cola of je zakje Croky Chips in deze automaat bijft hangen, mag je een ander product uitzoeken. #waarvoorjegeld

Nu alleen nog even een keuze maken tussen de smaken ‘naturel’ en ‘paprika’. Terwijl ik eigenlijk gewoon ongelofelijke zin heb in het weinig gangbare, zeer onorthodoxe ‘salt and vinegar’.

Eerder deze week al in het nieuws, morgen met een uitgebreid interview in de krant: de nieuwe hospitality-manager van PSV, Ronald Kooistra. Hier alvast een sneak preview van dat verhaal.

Met dank aan het AD, de tekenaar en aan Max: een nieuwe aflevering in onze Bitterballen-soap.

Vanmiddag plaatjes en cd’s zitten uitzoeken voor vanavond, voor op de draaitafels van Lokaal 42.

En net als de vorige keren niet alleen vette dubreggae, scheurende Ramonesgitaren, dampende rhythm ‘n’ blues en obscure jazz geselecteerd maar ook weer wat onbekende post-punkers en een stapeltje gezellige dansplaten klaargelegd.

Had onder onder andere al Little Green Bag van George Baker uitgekozen, blijkt dat Peter de Bruin juist dat nummer gebruikt heeft om het Swinglokaal van vanavond aan te kondigen. Leuk! Hier te bekijken.

Enne: ik ga inderdaad op de fiets!

Met alle plezier en genoegen zojuist gebruik gemaakt van mijn democratisch recht – en niet van mijn plicht, zoals de dame voor mij op het stembureau meldde.

Ik heb zelfs twee maal mogen stemmen omdat ik een volmacht op zak had – van een door werkzaamheden elders verhinderde collega die in dezelfde wijk woont als ik.

Wat ik gestemd heb? Tsja. Da’s nogal een vraag.

Strategisch en zo lokaal mogelijk. Laat ik het daar maar op houden.

De Eindhovense groep Planet of Sound speelt uitsluitend en alleen liedjes van – hoe kan het ook anders met zo’n naam – de Pixies, de groep van Francis Black/Black Francis. Dat weet ik omdat een van mijn collega’s de zanger is van deze groep.

Afgelopen zondagmiddag trad Planet of Sound op tijdens het Kabaal aan het Kanaal-festijn in Eindhoven. Voor een paar duizend man was het optreden – met 14 Pixies-originals, inclusief toegift – een doorslaand succes, aldus mijn collega.

Die maar al te trots was op zijn backstage-polsbandje. Vooral vanwege de vermelding ‘artist’ erop.

Het is wel heel erg vrijdag vandaag. Dat dacht ik vanochtend, toen ik op de parkeerplaats van het werk aankwam. Normaal gesproken mudvol, nu vrijwel leeg.

Mooi weer en dus op de fiets? Seniorendagen? Late vakantiegangers?

Van alles een beetje waarschijnlijk.

Als de VVD vindt dat blauw op straat moet, waarom heeft de partij daar de afgelopen twee jaar dan niet voor gezorgd.

En als dat niet is gelukt, welke garantie hebben we dan dat de komende jaren wel lukt?

#opendeuren #lozebeloftes #prietpraat en #retoriek

Geen flauw idee hoe deze trommel in onze kast terecht is gekomen. Maar mooi is ie wel.

Daarom heb ik ’em trots in gebruik genomen vandaag.

Ook al zat er echt geen Venz op mijn boterhammen.

Kan iemand mij uitleggen wat dit gezelschap doet? Het klinkt namelijk nogal alarmerend: Schnelleinsetzgruppe.

Zal wel komen omdat ik de post-WOII-romans van Heinrich Böll aan het herlezen ben, maar ik heb er allehande rare associaties bij.

Huis gepoetst, tuin schoon en opgeruimd, de zon schijnt. En zaterdagmiddag. Kortom: tijd voor een kwaliteitsmomentje. #dorst #smaaktgoed

Oh, bedoelen ze dat met ontgroening bij de SSRE? Alles zwart en vies maken en laten stinken!

En zo ligt er plotseling post van de SSRE op de deurmat. Gericht aan de ouders/verzorgers van. Even wennen hoor, post van een studentenvereniging.

Lekker ouderwets, die handgeschreven brieven. Wie denkt dat pc’s, internet, gsm en I-pad de brieven hebben vervangen, komt bedrogen uit. Vrijwel elke dag komt er hier op het werk via de post wel een in schoonschrift geschreven epistel binnen.

Ruim 4000 studenten hebben vandaag bezit genomen van de Eindhovense binnenstad. Een hartstikke mooi gezicht, al die jongeren in de stad.

Ik blijf me er over verbazen dat er midden in het centrum van Eindhoven een stukje zo mooie natuur te vinden is. Een stukje dat nauwelijks door lunchwandelaars ontdekt is. Behalve door deze dan.

Schijnt een groot probleem te zijn her en der: hondenpoep. Zelf heb ik er geen last van. Maar dat komt waarschijnlijk omdat ik niet op de grasveldjes in de buurt speel, zoals de kinderen hier in de wijk.

Daarom snap ik dat er iets gedaan wordt aan deze overlast. Maar of die op deze manier en met deze lelijke borden kan worden voorkomen, is zeer de vraag.

Te warm om iets te doen? Valt wel mee, toch. In ieder geval niet te warm om in de achtertuin te lunchen.

Nu is het hier dood- en doodstil. Maar morgenvroeg gonst het weer van het nieuws op de stadsredactie van het ED.

Al eerder over geschreven, hier: de beukenhaag. Mooi hoor, zo’n heg. Maar jeetje, wat een werk ieder jaar. En nu nog niet klaar. Morgen wéér.

Zo. Avonddienst zit er op voor vandaag. Dit is het resultaat: de krant is klaar. Morgen (straks) in de brievenbus.

Blijft mooi, de Mariapeel tussen Helenaveen en Griendtsveen. Vooral op zondagochtend in de zon en zonder (al te) veel mensen.

Lou Reed, Tom Waits… Heavy Stuff @lokaal42 met DJ Liss.