Weblog

Het heeft een tijdje geduurd, maar dit weekend heb ik dan toch de knoop doorgehakt en mijn Twitteraccount verwijderd.

De afgelopen vier weken, tijdens onze zomervakantie, heb ik dit medium nauwelijks gebruikt. Dat maakte het een stuk makkelijker, nadat ik eerder al de app van mijn telefoon en tablet had gegooid.

Ik had al langer twijfels bij Twitter, eigenlijk al sinds het na de overname werd opgedoopt tot X. Maar de druppel was deze reportage in de Volkskrant: Twitter is nu echt het domein geworden van trollen, toetsenbordridders en extreem-rechts. En vooral : daar wordt niets tegen gedaan.

Inderdaad, met veel passen en meten kun je je Twitteraccount vrij houden van dat soort lui. En inderdaad, het is ook een mooie manier om in de gaten te houden wat gebeurt en wat er speelt in de maatschappij.

Maar eigenlijk gaat het me in dit geval gewoon om het principe. Exit. Of zoals dat vroeger heette: twexit.

Vandaag, 28 juni -exact veertig jaar geleden, gaf het duo Wham er de brui aan. Dat deed me destijds niet veel: de muziek van George Michael en Andrew Ridgeley sprak me nauwelijks aan. Twee aardige nummers – Wham Rap en Young Guns (Go For It), dat was het dan wel.

Wel leuk: de cover van dit laatste nummer door de Engelse punkchaoten Peter & Test Tube Babies: Dronken punks, die er helemaal voor gaan. Pissed Punks – verrassend swingend, inderdaad.

Het overlijden van de Amerikaanse soulzanger Clarence Carter is – voor zover ik heb gezien – in de Nederlandse media onopgemerkt voorbij gegaan. Dat is niet terecht, wat mij betreft. Hij maakte in de jaren zestig hele aardige muziek.

Zoals ook gememoreerd in deze necrologie, die ik in een Engels muziektijdschrift tegenkwam. Hier vind je zijn muziek.

De voorrondes van het WK zijn bijna afgerond, en dat is een uitgelezen gelegenheid om het wat mij betreft mooiste moment uit die twee weken te kiezen.

En dat is de bokkensprong van Ivan Perisic – sowieso al de favoriete PSV-speler van dit weblog. Het gebeurde na het doelpunt van Martin Baturina voor Kroatie tijdens de wedstrijd tegen Engeland, op 17 juni.

Fenomenaal. Wel raar dat dit moment vrijwel aan de aandacht is ontsnapt.

Het is een van mijn favoriete nummers van The Who: The Kids Are Alright, uitgebracht in 1965 en verschenen op de elpee My Generation – garagerock pur sang.

Maar de (punky) uitvoering van de eveneens Engelse pubrockband Eddie & Hot Rods uit 1976 mag er ook zijn. Staat op de elpee Teenage Depression, nog steeds een aanrader. 50 jaar later.

27 juni 2002 is de sterfdag van Who-bassist John Entwistle. Vandaar.

Wel wat wrang inderdaad. Uit het onvolprezen tiijdschrift Mad. Van de hand van Don Martin.

Een paar weken geleden ging het op dit weblog enkele malen over de Ramones en de band van de vijfde Ramone, Marky, en het optreden van deze groep – Blitzkrieg – in de Cacaofabriek in Helmond.

Niks ten nadele van Marky en z’n band, hoor. Maar toen ik van de week deze clip voorgeschoteld kreeg op YouTube dacht ik: dit is toch echt wel heel andere koek. Wat een bijna maniakale energie, wat een dynamiek, wat een band!

Lekker zomers afspeellijstje. Met alleen maar all time favorites van de maker van dit weblog.

#zonderwoorden #italia #umbria #lagotrasimeno

Mooie uitdrukking: it’s raining cats and dogs. Maar ik ben wel blij dat na dagen van flinke regen dit weertype heeft plaatsgemaakt voor zonniger weer.

Grappig, dit nieuwe grapje in beurskringen na de Taco: Not A Chance Hormuz Opens, oftewel Nacho.

(Taco staat voor: Trump Always Chickens Out).

#zonderwoorden

Hij is er vrijdag uiteraard niet bij, in de Helmondse Cacaofabriek: Johnny Ramone, als de vijfde Ramone – Marky – daar optreedt met zijn Blitzkrieg. Maar het is wel een geweldige, typerende foto. Vandaar.

Lees hier een handzaam portret van deze Amerikaanse punkband.

Onlangs schreef ik voor het ED een verhaaltje over plannen om Nationaal Park De Peel fors uit te breiden, een plan dat vooral ingegeven is vanuit marketingoverwegingen.

Bij NRC las ik een interessant betoog over de voor- en (vooral) de nadelen van dergelijke acties – en de in de ogen van de auteur gebrekkige onderbouwing. De aanleiding: het uitroepen van Nationaal Park Hollandse Duinen.

Dat bestaat uit, ik citeer, ‘18.000 hectare strand inclusief vele tientallen strandtenten, bollenvelden, pretparken, woonwijken, waterwingebieden, weiden waar jaarlijks mest wordt uitgereden met rondom sloten waarin geen leven te bekennen is, het Haagse Bos met het Malieveld en stukken mooie natuur’.

Boeiende reportage bij de Volkskrant over hoe de dochter en schoonzoon van The Donald toeslaan in Albanië.

Onverwachte terugkeer van (twee leden van) de Gang Of Four. Lekker tegendraads nummer weer, hoor.

Een Gummbah uit de oude doos.

Lekker melodrama van de Urban Voodo Machine, de Engelse variant op de Vlaamse Bende van Jan de Lichte. Al een paar jaar oud, maar nog steeds leuk genoeg om af en toe in de herhaling te gooien.

‘Cheers for the tears’, zegt feestnummer en drinkebroer zanger Paul Romney tegen zijn in paniek geraakte vriendin na een doorgehaalde nacht. ‘But I ain’t dead. Just yet’.

En wij maar denken dat punk serious business was en dat er bij de Ramones geen lachje af kon. Mooi niet, blijkt uit foto’s uit 1976 die werden gemaakt voor de hoes van de eerste elpee van deze vier broertjes.

Het vijfde broertje, Marky Ramone, treedt vrijdag met zijn band Blitzkrieg op in Helmond, in de Cacaofabriek.

Nog steeds erg populair, deze Amerikaanse band die in de jaren negentig een stapeltje erg sterke cd’s maakte.

Oftewel: veel te laat aan gedacht om kaartjes te kopen. En bovendien: komend weekend dienst op het werk.

Ook gelezen, maar dan in de Volkskrant: een ontluisterend verhaal over een schrijver van ingezonden brieven onder pseudoniem in de Telegraaf. Die wel lijkt te bestaan. Of toch niet?

Deze column mag er ook zijn, voer voor nadenken. Over ‘radicalisererende middenklassers’.

Oftewel welgestelden die plotseling spreken als radicalen. Met dédain voor politici en debat, met een groeiende hang naar ‘doorpakken’, zo signaleert Caroline de Gruyter in NRC.

Gelezen: een mooi portret in Trouw van acteur, regisseur en zangeres Barbra Streisand

Een voetballer die kan relativeren? En die ook nog eens durft te zeggen waar het op staat? Voor zover ik het kan overzien zijn die zeldzaam.

Ook ik associeer Michiel Kramer altijd voornamelijk met het broodje kroket dat hij, op de bank bij Feyenoord als wisselspeler, aan het einde van de rust aan het verorberen was.

Maar eerlijk is eerlijk: dat is ten onrechte. Want in dit heerlijke interview in de Volkskrant blijkt daar een hele wereld achter schuil te gaan.

Boeiende tentoonstelling van een (hele) kleine selectie foto’s van de Engelse fotograaf Martin Parr, te zien in FOAM in Amsterdam.

De nadruk daarbij ligt vooral op de foto’s die de vorig jaar overleden Engelsman maakte in de ó zo typerende badplaats New Brighton, onder de noemer Last Resort.

En dat zijn zonder uitzondering heel indringende foto’s.

Jungle-klassieker die al meer dan 25 jaar oud is. Maar dat hoor je er beslist niet aan af. Mooie extra in deze uitvoering: vanaf minuut 5.00 zit er een blazerssectie bij. Geeft een hele nieuwe dimensie aan dit meeslepende nummer.

Het is een van de meest onderschatte band van de jaren tachtig en negentig: de Go-Betweens uit Australie. Stapels prachtige nummers maakte deze groep, van de hand van twee bevlogen componisten: Grant McLennan en Robert Forster. 

Nadat deze band vanwege het geringe succes uiteenviel, maakten beiden ook nog tal van solo-elpees, van wisselende kwaliteit. Topstuk van Grant McLennan is in mijn ogen het nummer Lighting Fires, uit 1993.

Op 6 mei 2006 overleed hij aan een hartaanval, nog maar 48 jaar oud.

  

Ooit eens gevonden op (voorheen) Twitter. Nog steeds actueel.

Nog zo’n (bijna) vergeten band: Was (Not Was). Bekend van een hitje uit 1988, Walk The Dinosaur. Maar de elpee’s die ze aan het begin van de jaren tachtig van de vorige eeuw (!) maakten, zijn veel en veel origineler.

Ze werden uitgebracht op hetzelfde platenlabel waarop markante artiesten als Kid Creole, performer Lydia Lunch, electropunkduo Suidce, zangeres Lizzie Mercier-Descloux en saxofonist James White furore maakten: ZE Records.

Zanger van Was (Not Was) was Sweet Pea Atkinson, die op 5 mei 2020 op 74-jarige leeftijd overleed.