Vier ongenode gasten uit California

De eerste elpee’s van de Red Hot Chili Peppers, in de tweede helft van de jaren tachtig, heb ik grijs gedraaid – al moet ik bekennen dat ik inmiddels al in geen jaren meer naar de muziek van deze band geluisterd heb.

Op 18 februari 1988 traden de vier Amerikanen op in de Effenaar in Eindhoven. Dat optreden heb ik destijds gemist, geen idee meer waarom. Jammer.

De anecdote die aan dat optreden is blijven hangen, doet het al jaren goed. In een terugblik op de geschiedenis van de TU/e duikt-ie ook weer op: de vier mochten na afloop van het optreden de Bunker daar niet in omdat ze geen studentpasje hadden.

Blijft een leuk detail.

Voorheen De Goede Herder

Tot voor kort stond hier een kerk, een voormalige kerk welteverstaan. Want het gebouw was al tijden niet meer in gebruik met de functie waarvoor het begin jaren zestig in Helmond-Oost werd gebouwd.

Ze breken al onze jeugdherinneringen af, zeggen Dianne en ik regelmatig tegen elkaar als we door de stad fietsen. Dat is uiteraard niet helemaal waar: het kasteel, de Leonarduskerk en de St.-Jozefkerk bijvoorbeeld staan er nog steeds, evenals de vermaledijde Traverse.

Maar toch: als je er decennia lang gewend aan bent dat er op bepaalde plekken in de stad gezichtbepalende gebouwen staan, dan ga je ze kennelijk toch missen als ze weg zijn.

De stoelen op de Titanic

Op zoek naar andere woorden om een compleet zinloze actie mee te formuleren? Probeer dan: dat is zoiets als ‘het verschuiven van stoelen op de Titanic’.

Prachtige beeldspraak, vandaag in de Volkskrant, in een artikel over – in mijn eigen woorden samengevat – de totaal idiote actie van de Amerikaanse president om miljoenen vaten olie aan te kopen van Rusland.

Eternal Joy Division

Dat het een geweldig concert was van Joy Division in de Effenaar, op vrijdag 18 januari 1980, kan ik volmondig beamen. Ook het optreden van het voorprogramma, Minny Pops, is me bijgebleven.

Het kaartje kostte trouwens 7 gulden 50 – net zoals de meeste concerten destijds in de Effenaar. De recensie van deze box (kosten: 159,99) komt uit de Volkskrant van vandaag.

Mulholland Drive (2001)

Waar deze film over gaat? Over Hollywood en wanna-be filmsterren, en de stress en jaloezie die dat met zich meebrengt. Tenminste, dat denk ik.

Want voor hetzelfde geld maakt iemand anders een volledig andere samenvatting van deze uitermate intrigerend film die je als kijker op het verkeerde been blijft zetten.

Een film van David Lynch, die – uitgezonderd Straight Story, de titel zegt het al – nog nooit een gewone film heeft gemaakt.

Walk This Way!

Een dolle boel, daar op het podium tijdens het Power To The Peoplefestival in Columbia, Maryland, een paar dagen geleden.

DMC, Jack Black (zoals altijd door het dolle heen), leden van Rage Against The Machine en Cypress Hill en ergens achteraan ook nog Chuck D. van Public Enemy.

En dan allemaal tegelijk de klassieker Walk This Way van Run DMC spelen. Heerlijk!

(DMC, die jaren geleden nog eens optrad in Helmond: in januari 2010 in Lakei – een van de voorlopers van de Cacaofabriek, maar dat terzijde).

De bakfietslift van Booking.com

Het venijn zit ’em vaak in de details. Of de jus, als je het wil noemen, in plaats van venijn. Ook in dit verhaal, vandaag in (alweer) de Volkskrant.

Fascinerend om te lezen dat het kantoor van Booking.com in Amsterdam beschikt over meditatieruimtes, drie restaurants, een klimmuur en – schrik niet – een bakfietslift.

Waarom zouden de zesduizend medewerkers van Booking dan niet allemaal minstens twee dagen in de week op kantoor willen gaan werken? Spoiler: omdat er maar 3200 bureaus zijn.

Over de Boscotondo en het Ter AA

Met veel verbazing en verwondering heb ik de afgelopen maanden de gang van zaken gevolgd rond de Boscotondo en het Ter AA in Helmond. Het is er een die heel veel vragen opgeworpen heeft, waar bovendien nog steeds geen antwoord op gekomen is.

In de krant van vandaag hebben collega Tonny en ik voor het overzicht én het inzicht die ontwikkelingen op een rijtje gezet.

Het resultaat? De verwondering is alleen nog maar groter geworden. Lees hier het verhaal online.

Do The Standing Still

Probeer dan meer eens stil te blijven staan, bij deze eigentijdse (en supersnelle) versie van Train To Skaville van de Ethiopians. Uit de koker van Reggae Roast – garantie voor kwaliteit. En met toppers als Top Cat en Horseman.

Opgenomen op een achterafterrein in een achterafstraatje in de (hippe) Londense wijk Hackney, vaste plek voor dit soort sessies. Toch maar eens een keer gaan kijken, daar.

Weer even uitgewandeld

Een doe-vakantie (zie m’n vorige weblogje) wil in ons geval niet alleen maar zeggen ‘doe nog maar een biertje’, als we op terras zitten. Het wil ook zeggen dat we echt wat doen, namelijk lopen.

De afgelopen vakantie was dat aan de Spaanse kust, op de GR92, een bewegwijzerd wandelpad-met-wandelgids langs de Costa Brava. Wij liepen in september stukjes bij La Escala en bij Llafranc, nadat we eerder in die omgeving ook al andere delen van dat pad hadden gelopen.

Het is een mooie wandelroute langs een hele mooie en rotsige kust. En door die rotsen af en toe ook een aardige uitdaging. Eentje die we voorlopg niet meer kunnen aangaan, omdat de vakantieperiode – helaas, helaas – weer voorbij is.

Brinkman in de bus

Deze foto dateert uit 1994, en is gemaakt tijdens de verkiezingscampagne van het CDA voor de Tweede Kamerverkiezingen. Een zeer intrigerend plaatje, de reden ook waarom ik ’em bewaard heb. Als ik me goed herinner stond-ie in de Volkskrant.

Op de foto uiteraard de toenmalige lijsttrekker van de partij, Elco Brinkman, destijds vooral bekend dankzij zijn door Frits Wester verzonnen Brinkmanshuffle: lopend over een podium, speechend uit zijn blote hoofd.

‘Potsierlijk’ dacht ik, nadat ik hem had zien shuffelen op campagne in Helmond, in de Elzas Passage op het terras van lunchroom Paul & Riet.

Het mocht allemaal niet baten, trouwens. Zijn partij verloor bij de verkiezingen 20 van de 54 zetels.