Moeten journalisten aanschuiven in talkshows op tv, om daar gezellig samen met politici te gaan zitten kletsen? Volkskrant-columnist Max Pam vindt van niet, en verwijst daarvoor naar het motto van journalisten van een paar generaties geleden. Terecht, of niet?
Voor het eerst gehoord, eind jaren zeventig, op de dubbelelpee Nuggets. Samengesteld door Lenny Kaye, gitarist bij Patti Smith: een mooie dwarsdoorsnede van de garagerock die in de jaren zestig werd gefabriceerd: luidruchtig en melodieus.
Inderdaad een aanrader, deze spannende film. Niet alleen vanwege Jean Reno en Natalie Portman. Maar vooral ook vanwege de geweldige rol van Gary Oldman als psychopatische boeg.
Geen Barmy Army, deze keer bij The Exploited. Wel veel klassiekers: Cop Cars, bijvoorbeeld. Messcherpe punk, hoewel de muziek van de band af en toe wel wat naar metal neigt – en de gitarist het soleren maar niet kan laten.
De band speelde zaterdagavond in het Eindhovense Klokgebouw, net als onder veel meer Demented Are Go, tijdens het zevende en laatste Helldorado. Jammer, was een erg leuk feestje.
Zeer interessante documentaire over de begindagen van punk in London, gezien door de ogen (en filmcamera) van Don Letts, Engelsman met een Jamaicaanse achtergrond.
Al wat oudere docu, halverwege de jaren tien, maar nog steeds relevant om inzicht te krijgen in de DIY-mentaliteit die met (post-)punk vaste voet aan de grond kreeg.
Fascinerende verzameling reisverhalen over een fascinerend land. De sfeer, de mensen, het eten, de wijn, het landschap, cultuur, het toerisme; alles komt aan de beurt in verhalen die een periode van meer dan veertig jaar bestrijken.
Cees Nooteboom is een meester in observeren, in lyrische en meeslepende omschrijvingen en in onverwachte associaties.
Extra boeiend wordt deze bundel dankzij alle veranderingen in Spanje, in de loop der jaren: van Franco’s dictatuur naar een koninkrijk met een linkse, socialistische regering. En met een flinke erfenis van de Burgeroorlog in de jaren dertig van de vorige eeuw.
Geen Glow. Geen Eindhoven, geen Helmond. Ook geen Best of Lieshout. Dit is Gemert, en wel het kasteel aan het Ridderplein. Fraai aangelicht, zoals dat tegenwoordig zo mooi genoemd wordt.
Gisteren een oudje van de Heartbreakers uit de States, vandaag een van de Saint van Down Under. Protopunk, bijna maniakaal. Uit een tijd dat er nog gerookt werd op het podium.
Vrij uniek filmpje dit, lijkt me: opgenomen in 1977 in Brisbane, de thuisbasis van deze Australische band.
Zanger Chris Bailey overleed in 2022, en woonde de laatste jaren van zijn leven in Haarlem, las ik een tijdje terug in een mooie reportage in de Volkskrant.
Het dagelijkse commentaar van de hoofdredactie van NRC is vrijwel altijd zeer genuanceerd. Het heeft normaal gesproken een – zeg maar- hoog enerzijds/anderzijds-karakter. Dat valt te billijken, in een maatschappij die vrij ingewikkeld in elkaar zit.
Maar vandaag niet. Vandaag veegt de krant in niet mis te verstane bewoordingen, maar niettemin zeer sterk beargumenteerd, compleet de vloer aan met ‘schatkistbewaarder’ Eelco Heijnen.
Volledig ongeschikt als minister van Financiën, dat is het oordeel. En daar kan de VVD’er het mee doen.
Hij is nog steeds een van mijn favoriete gitaristen, Johnny Thunders, met een geluid dat door merg en been kan gaan. Een tragisch leven, dat wel, volledig ten onder gegaan aan drugs. Maar wel een fraaie erfenis achtergelaten.
Rammelende glamrock met de New York Dolls, rammelende gitaarpunk met de Heartbreakers, een dijk van een solo-debuutelpee (So Alone), prachtige melancholieke nummers samen met zangeres Patti Palladin.
En daarna vrijwel niets noemenswaardigs meer, tot aan zijn dood in 1991, 38 jaar oud.
Dit heerlijk chaotische ‘Get Off The Phone’ is een van zijn fraaiste nummers. In twee uitvoeringen, u kunt kiezen. (Ik zou de tweede nemen).
Angst voor AI? Ik vind het ‘n geweldige zoekmachine, beter nog dan de Google die we gewend waren. Al geef ik zelf wel de voorkeur aan CoPilot. Praat zo gezellig terug, bovendien.
Altijd heb ik me afgevraagd hoe het zit, nu toch maar eens keer opgezocht.
Volgens Luke Haines, de zanger en songwriter van The Auteurs, gaat Lenny Valentino over een fantasie waarin de omstreden Amerikaanse komiek Lenny Bruce na zijn dood ontwaakt in het lichaam van de stommefilmster Rudolph Valentino, precies op de dag van Valentino’s begrafenis.
Dank u, CoPilot van Microsoft. Prima zoekprogramma. Oh ja, en dit nummer is natuurlijk een klassieker, al is de band nooit echt doorgebroken.
Luke Hanes speelt dit nummer nog steeds, trouwens.
Niet vergeten mensen, donderdag begint het nieuwe pubquizseizoen in Lokaal42 weer. Twee keer tweeënveertig vragen, acht letters voor het bonuswoord. Vragen in allerhande categorieën, van makkelijk tot (een beetje) moeilijk.
Van te voren aanmelden bij Lydia of Jurr, dat is wel handig om teleurstelling te voorkomen. Aanvang: 21.00 uur. De goede verstaander weet wat dat wil zeggen: als de zaalvoetballers binnen zijn, natuurlijk.
Het antwoord op deze – terechte – vraag stond twee weken geleden in de Volkskrant: ze zijn boos omdat ze – in mijn eigen woorden samengevat – tegenwoordig als zondebok worden behandeld, en niet langer in aanzien staan.
Een kleine teleurstelling was het wel. Ik heb altijd gedacht dat hun versie van Swan Lake door Madness zelf was gearrangeerd: leuk, een ska-versie van deze klassieke oorworm.
Maar nee, hoor. Bij toeval kwam ik er achter dat dit niet zo is, het is een cover. De eerste ska-versie van het Zwanenmeer – voor zover ik kan nagaan, tenminste – dateert uit 1970 en komt van de Londense groep The Cats.
Tijd om de week af te sluiten. Dat doen we met een dansje, althans de mensen die te zien zijn in deze clip. Vorige week opgenomen ergens in London. Met het Channel One Soundsystem achter de draaitafels – en Mikey Dread aan de sirenes.
Onweerstaanbaar zegt u? Helemaal mee eens!
Voor het geval iemand zich dat afvraagt: Het eerste nummer dat te horen is, stamt uit 1979 en is een dubversie van Sister Rasheda’s Shashamani I.
Nee, niet de schoppen aas van Motorhead (of die van Dikke Dennis) maar die van Link Wray. Fantastisch gitarist, die op deze plek al eerder bijna heilig is verklaard. Maar nu in de uitvoering van vier Amerikaanse cowpunkrockers: de Cowslingers. Heerlijk.
Voor de ongeduldigen onder ons: meteen even doorspoelen naar dit stukje. Van deze riff, de essentie van rock & roll, krijg ik ook na al die jaren nog steeds de kouwe rillingen.
Beetje flauw, deze grap. Inderdaad. Maar ik moest er toch wel even om grinniken, geef ik toe. En ik moest meteen aan dit nummer denken, ergens halverwege de jaren zeventig uitgebracht.
Niet mijn band, niet mijn genre. Maar dat doet er natuurlijk ook totaal niet toe. Want het is gewoon een heel lekker nummer.