Weblog

#humor #zonderwoorden

In de recensie in de Volkskrant van het concert van Paul Simon eerder deze week in Amsterdam las ik dat Simon een (al ouder) liedje speelde over de Amerikaanse zanger Johnny Ace.

Het is een vrij nostalgisch, melancholiek liedje. Dat hoorde ik toen ik het op Spotify opzocht, passend bij de stijl van deze in 1954 overleden rhythm & blueszanger.

Ook Blasters-gitarist Dave Alvin schreef een nummer over Johnny Ace. Dat staat al jaren hoog in mijn playlist, en is een stuk dynamischer dan de ode van Paul Simon.

Surf City van het Amerikaanse duo Jan & Dean dateert uit 1963 – onvoorstelbaar. Meer dan 60 jaar oud al dus, deze klassieker.

De psychobillies van de Engelse Meteors hebben dat nummer in 1983 vakkundig onder handen genomen. Het origineel verscheen in 1963 op 23 april.

Ontdekt op een van de vele boeiende playlists van het zeer deskundige skazine Do The Dog, dit fraaie nummer. Opgebouwd rond een erg mooie trombone-solo. En met de dub-versie er meteen maar achteraan.

Dinsdag alweer, op naar een nieuwe werkweek. Met een nieuwe ronde, nieuwe kansen, nieuwe prijzen. Deze foto? Is van de Franse fotograaf Robert Doisneau.

Zo maar, een van de mooiste liedjes van Jonathan Richman die ik ken. Bijna net zo mooi als die andere instrumental op de elpee ‘Rock & Roll with the Modern Lovers’, het nummer hieronder.

(Ergens vaag in mijn achterhoofd hangt een herinnering aan het optreden van Jonathan op Pinkpop 1978, kruipend over het podium tijdens het nummer I’m A Little Dinosaur.)

BTW: de échte rock ‘n’ roll van Richman hoor je natuurlijk in het nummer Roadrunner, uit 1976.

Er gaat weinig boven een lekkere bak herrie van 1 minuut en 38 seconden. Een adrenaline-boost uit Toronto, Canada.

#nowords

Fraaie opname van een van de vele hoogtepunten van dit concert van de Noord-Ierse Undertones, vrijdagavond in Trix in Antwerpen. Mooi concert, lekker intens, paar nieuwe nummers.

En, verrassing, in de toegift ook een nummer dat ze speelden tijdens hun eerste concert in maart 1976: een cover van Back In The Night van Dr. Feelgood, gestoken in een Gary Glitter-jasje (toen kon dat nog, ja).

Zou de tekenaar dit grapje wel zelf hebben bedacht?

Nee, niet het gelijknamige nummer van de punkgroep 999 uit 1978. Maar een obscure, net niet van de rails rollende rocker uit 1959. Zo weggeplukt uit de Devil’s Jukebox.

Ook gecoverd door de anarchistische bende die zich de A-Bones noemden. En die er in 2005 – een paar fracties sneller nota bene- een nóg grotere puinhoop van maakten.

Heerlijk.

Martijn Stoffer zette me in zijn Jukebox-boek weer op het spoor van Jerry Lee Lewis. Hij was bij mij een beetje in de vergetelheid geraakt, volkomen ten onrechte.

Zijn Sun-opnamen uit de jaren vijftig zijn nog steeds geweldig, zoals High School Confidential hierboven en Crawdad Song hieronder.

Wat een opwinding daar in de studio, in 1956 in Memphis, Tennesse. Je hoort het aan de reacties van de muzikanten. En luister maar eens naar de opgefokte gitaar van Roland Janes.

Natuurlijk had hij een dubieuze levensstijl, was hij bepaald niet van onbesproken gedrag. En werd het in de jaren zeventig soms wel heel gladjes. Maar dat kan niet wegnemen dat hij met zijn rammelende piano een heerlijke bak herrie kon maken. Zoals in Rockin’ My Life Away uit 1979, hieronder.

En, tenslotte, een nummer van Kris Kristofferson op zijn zwanenzang uit 2006: Last Man Standing. Een 71-jarige Jerry Lee in al zijn breekbaarheid.

Gevonden op (voorheen) Twitter, deze briljante mash-up van helden Lucky Luke en Piet Mondriaan.

Heerlijk nummer van een voor mij totaal onbekende band. Met muziek in een vrij ondefinieerbaar genre. En die gitaar, die komt vrijwel rechtstreeks uit het repertoire van de Gang of Four.

Deze week in De Groene.

Prachtig getekend, door Barbara Stok in De Groene. En waarheidsgetrouw, kan ik bevestigen.

Wij liepen het Kustpad ook, van Sluis in Zeeuws-Vlaanderen tot Den Helder en Texel in Noord-Holland. En een stukje Friesland intussen – dat er precies zo uitziet als hierboven geschetst.

De oorspronkelijke versie van dit nummer is me wat al te dramatisch en bombastisch – te veel egotripperij van de zanger, bovendien.

Dankzij het prachtige boek ‘And Venus Was Here Name’ ben ik op het spoor gekomen van deze versie van ‘Sebastian’. Lekker experimenteel en licht psychedelisch.

Staat op een elpee uit 1977, van een zangeres die om veel andere redenen regelmatig volop in de publiciteit komt. Maar die ook gewoon een hele fraaie stem heeft en echt wel wat mooie muziek maakte.

7 april is haar verjaardag.

Als ik ‘s ochtends de kranten heb doorgenomen en op internet het laatste nieuws heb gelezen, dan denk ik de laatste weken steeds vaker: hoe komen we ooit uit de knoop waarin we terecht zijn geraakt.

Dit is een heerlijk ruige versie door de Pixies van een surfnummer uit 1989 van de Surftones. Al klinkt het trouwens alsof het dateert uit het begin van de jaren zestig, op het hoogtepunt van de surfrage.

Het was het openingsnummer van de elpee Bossanova van de Pixies, die een jaar later verscheen.

6 april is de verjaardag van Pixies-oprichter Frank Black, geboren in 1965.

#zonderwoorden #humor Michiel Wijdeveld

Een van de mooiste nummers van de Gun Club, dit ‘Devil In The Woods’. Een van de vele ‘mooiste’ nummers. Want wat een band was dat toch, zoals ik al verschillende malen op dit weblog opgemerkt heb. Ook veertig jaar later klinkt de muziek van deze bende ongeregeld nog steeds als een klok.

31 maart 1996, dat is de sterfdag van de zanger van de Gun Club, Jeffrey Lee Pierce. 37 jaar oud, helemaal opgebrand.

Vooruit, nog eentje dan.

Fokke en Sukke in NRC. Gelukkig maar dat er geen grenscontroles zijn tussen Brabant en Belgie.

Voorjaar, een nieuw seizoen tuinieren in zicht. Dat vraagt om een gedegen voorbereiding, controle van het tuingereedschap en – zonodig – de aanschaf van nieuwe gadgets.

Tsja. Je bent zo oud als je je voelt. Ook al zegt je kleinzoon ‘opa’ als hij in Pluk van de Petteflat een plaatje tegenkomt van Meneer Pen.

#humor #zonderwoorden

Prachtig schilderij van David Hockney. Vandaag bewonderd in het Kunstmuseum in Den Haag. Waar het onderdeel is van de tentoonstelling London Calling. Met werken van (traditionele) na-oorlogse schilders die zo ongeveer tegelijkertijd in de Britse hoofdstad werkzaam waren.

Een zeer fraaie tentoonstelling. Hier een recensie van deze expositie.

Er is maar één echte Harlem Shuffle, en die komt uit de koker van Bob & Earl.

De Rolling Stones mogen het nummer dan gecoverd hebben op hun elpee Dirty Work. En House Of Pain mag het intro dan geleend hebben voor hun kraker Jump Around.

Maar de echte versie is toch van deze twee Amerikaanse soulzangers, die er een hit mee scoorden in 1963. De coverversie van de Stones verscheen op 24 maart 1986.

Het blijft een razend interessant onderwerp, de toekomst van het Gemertse kasteel. Hier lees je de stand van zaken.

Vooruit, vandaag weer een keer geen Spotify-link maar een clipje op YouTube. Maar deze video mag er dan ook zijn: een nummer van de briljante band van Damon Albarn, ook bekend van Blur. Uit 2001 alweer.

23 maart 1968 is zijn geboortedag.

Een van de artiesten in de playlist ‘These Boots Are Made For Walking’ in Stoffer’s Jukebox is Billy Childish. Met de door hem geproduceerde all female band de Headcoatees. Heerlijk rammelende garagerock. Zoals dit nummer, bij ons bekend van de Belg Plastic Bertrand.