Supermarktoorlog op komst?


Alle supermarkten in Gemert willen uitbreiden, de komende jaren. Als het aan het gemeentebestuur ligt, gebeurt dat niet. Er is geen ruimte meer voor op de markt. Als het aan de gemeenteraad ligt, gebeurt dat wel. We zullen eens zien waar dat op uitdraait. Misschien wel op een supermarktoorlog in Gemert.

20 Jaar Lord of the Rings

Briljante clip dit, waarin wordt stilgestaan bij het twintigjarig bestaan van de filmtrilogie Lord of the Rings.

Hij is al een maand oud, deze clip van talkshowhost Stephen Colbert, maar dankzij een verstokte LotR-fan in ons gezin werd ik er gelukkig alsnog op geattendeerd. Hoogtepunt: de rap van huisfavoriet Killer Mike, ergens halverwege.

Een andere kijk op ruimtelijke ordening nodig?

Volgens de politieke partij Lokale Realisten in de gemeenteraad van Gemert-Bakel is er in deze gemeente een andere kijk op de ruimtelijke ordening nodig. De partij wil gaan werken met zogenoemde gebiedsvisies, met daarin strakke lijnen, regels en beperkingen.

Een goed idee om daar eens over na te denken, vind ik. Want de huidige aanpak in Gemert-Bakel – met tal van uitzonderingen, aanpassingen, maatwerk per geval en al dan niet handhaven van de regels – kent een hoog ‘de ene keer wel en de andere keer niet’-gehalte. Met stapels zaken bij de bestuursrechter en de Raad van State tot gevolg.

Nieuwe wegen aanleggen? Altijd verzet

De een wil dit, de ander dat. Het hoort erbij, een beetje discussie over welke kant het uit moet. Ook op de weg. En ook al zijn die discussie soms voorspelbaar en vermoeiend.

Snoeiharde, lompe, flauwe en domme humor?

De clips en films van de New Kids konden destijds hier in huis op een warm onthaal rekenen. Snoeiharde, lompe, flauwe en domme humor? Daar zijn we hier dol op.

De film Ron Goossens Et Cetera van Tim Haars van een paar jaar geleden was aan mijn aandacht ontsnapt, helaas. Een paar dagen geleden de schade alsnog ingehaald.

Het oordeel: aardig, maar niet heel bijzonder. Al zitten er wel een paar heel leuke vondsten in. (Spoiler alert). Zoals de gastoptredens van regisseurs als Martin Koolhoven, Eddy Terstall en Dick Maas.

Die zijn dan net bezig met de verfilming van (ahum) opmerkelijke gebeurtenissen uit de recente Nederlandse historie. De Damschreeuwer, de aanslag op het koninklijk huis in Apeldoorn en het leven van Robert M.

Over Gaston, beter bekend als Guust

Interessant stukje achtergrondinformatie over stripfiguur Guust Flater, in het Frans Gaston geheten. Ik vond het in de Facebook-groep die gewijd is aan deze creatie van Franquin.

There’s A Ghost In My House


De realiteit is af en toe raar, hard en gek. Maar het kan altijd nog gekker, blijkt uit dit bericht hierboven. Het doet sinds een paar dagen de ronde op Twitter, maar het blijkt oud nieuws te zijn.

Het is wel een goede aanleiding om hier eens twee mooie kerkhofliedjes te plaatsen. Eentje van de Amerikaanse rocker Ronnie Dawson – met een geweldige gitaar erin. En eentje van de Engelse band Public Image Ltd – eveneens met een geweldige gitaar, maar dan héél anders.

Ronnie Dawson – Rockin’ In The Cemetery
Pubklic Image Ltd. – Graveyard

We gaan het helemaal anders doen

Oh ja da’s waar ook. Het is maandag vandaag. En dat betekent dat we het helemaal anders gaan doen. Met dank aan Peter van Straaten.

Dancing In The Streets


‘Dansende mensen op straat in New York ‘ stond er ergens op Twitter bij deze prachtige foto. Dat geloof ik dan maar. De logische reactie is meteen ook het liedje Dancing In The Streets te gaan zingen. Bij mij tenminste, want dit liedje staat al jaren torenhoog in mijn favorietenlijst.

Martha & Vandellas – Dancing In The Streets

Lachen om Boris deel zoveel



Het blijft moeilijk om te checken of dit bericht op Twitter klopt – op het internet kan immers van alles digitaal in elkaar geflanst worden. Maar hier moest ik toch wel even smakelijk om lachen.

Een nieuwe Bodega:

De New Yorkse band Bodega bouwt de spanning naar het nieuwe, in maart verschijnende album aardig op. Vandaag stond deze nieuwe, wederom prima track alvast online.

Dit is de boodschap van de PVV


Mocht u er nog over twijfelen of er vraagtekens bij zetten, in dat geval heeft de Volkskrant even helder en duidelijk op een rijtje gezet wat de boodschap van de PVV ook al weer is.

Absurdistische inhaalslag – update


Zoals eerder al gemeld op dit weblog ben ik met een inhaalslag bezig wat betreft de films van Alex van Warmerdam. Gaandeweg deze reeks van in totaal tien films ben ik er steeds enthousiaster over geworden.

Het heerlijke absurde en humoristische van de films werkt enorm relativerend, zeker in deze door de welbekende omstandigheden zo sombere periode. Toppers, deze Borgman en Schneider Vs Bax.

Vliegen op Vredepeel: drie keer per jaar ‘maar’

Interessant, zo’n informatieavond over de plannen van het ministerie van Defensie om vliegveld Vredepeel weer in gebruik te gaan nemen.

Halverwege de avond bekroop me het gevoel dat we toch wel een beetje met een goednieuwsshow te maken hadden, en dat er wel wat luchthartig heengestapt wordt over de mogelijk schade voor het milieu en de geluidsoverlast voor omwonenden.

Lang leve de eerste zin


Wat een heerlijke eerste zin in deze tv-recensie in NRC. Ik heb de rest van het stuk – vooral gewijd aan de perikelen bij The Voice – dan ook niet meer gelezen.

Huisjesmelkers aan de macht


Het nieuws stond – althans voor mij – verstopt in een column in de Volkskrant van gisteren: de meeste ministers in het nieuwe kabinet hebben meerdere huizen. Er is er zelfs een die eigenaar is van maar liefst zeven huizen.

Als de verhoudingen zo liggen, dan klopt inderdaad de stelling die je steeds vaker hoort: de politieke machthebbers staan zo ver af van de dagelijkse werkelijkheid van de meeste mensen, dat het geen wonder is dat de Haagse politiek nauwelijks de meest essentiële problemen in deze maatschappij weet op te lossen.

Tokyo Twilight in zwart-wit


Wat een prachtige foto vandaag in NRC, een still uit de film Tokyo Twilight. Geen idee waar die al decennia oude film over gaat, maar dit vind ik ook niet zo belangrijk. Dit op het eerste gezicht zo simpele plaatje is gewoonweg betoverend door de compositie, de lichtval, het zwart-wit en en de blik in de ogen van de dame rechts.

Heeft Karin Spaink gelijk of toch niet?

Al een dag of tien loop ik me het hoofd te breken over deze column van Karin Spaink in Het Parool. Haar stelling, kort samengevat: Forum voor Democratie is een staatsgevaarlijke partij omdat de leden de grondwet consequent met de voeten treden en moet daarom verboden worden.

Ik weet niet of ik het met haar eens moet zijn. Haar redenering klopt, haar argumenten kloppen en de aandacht die partij in veel media krijgt is buitenproportioneel.

Maar verbieden? Gaat dat niet net een stap te ver? Ik weet het niet. Negeren, dat zou misschien beter zijn.

It Goes To Show You Never Can Tell

Elke keer als ik op website van YouTube ben, wordt me rechtsboven dringend aanbevolen om de ‘Dance Scene’ uit Pulp Fiction van Quentin Tarantino te bekijken.

Alsof ik dat niet al vele malen gedaan heb. Alsof ik niet weet dat dit een briljant stukje film is, met vooral een geweldige John Travolta die aan het twisten is op het nummer You Never Can Tell van Good Old Chucky – in Nederland vooral bekend in de uitvoering van Emmylou Harris.

Toch maar weer eens gekeken. Het blijft heerlijk.

Een zwak voor Dion DiMucci

Toen vorige week Ronnie Spector overleed, bleek maar weer eens hoeveel mensen haar muziek nog steeds op handen dragen en hoeveel invloed zij en producer Phil Spector met de Ronettes op de muziekgeschiedenis hebben gehad.

Natuurlijk krijg ook ik nog steeds kippenvel van de eerste maten van het nummer Be My Baby van de Ronettes. Maar er is in die periode, begin jaren zestig nog (heel) veel meer fraaie muziek gemaakt.

Zo heb ik altijd een zwak gehad voor Dion & The Belmonts. Begonnen als zanger van een doowop-groepje in New York ontpopte Dion DiMucci zing al snel tot een geweldige songschrijver.

Iedereen kent waarschijnlijk wel het lijflied van de groep, The Wanderer. Maar pas echt mooi wordt het met het nummer Born To Cry – ooit nog eens gecoverd door de garagerockende Hives – en met Abraham, Martin & John. Kleine quiz: over welke drie mensen gaat dat toch ietwat droevige nummer?

Dion & Belmonts – Born To Cry

De Fabeltjeskrant is al in actie

Deze foto van de complete crew van de Fabeltjeskrant zag ik begin vorige week ergens op Twitter. Het was een parodie op bordesscene van het nieuwe kabinet, en een hele geslaagde.

Pas een dag of tien is de nieuwe regering nu aan de slag, dus is het nog veel en veel te vroeg om er iets zinnigs over te zeggen. Zeker nadat ik zelf onlangs ook opriep om wat milder en met meer geduld over de politiek te oordelen.

Dat neemt niet weg dat ik toch de nodige moeite moet doen om wat vertrouwen te krijgen in die nieuwe club, die met de misser in Groningen, het paniekvoetbal bij het terugdraaien van een aantal lockdown-maatregelen, de bezuinigingen op de jeugdzorg en de ontkoppeling van de AOW laat zien dat er onder hoogspanning moet worden gewerkt – laat ik het zo maar eens vriendelijk proberen te formuleren.

The Shaft, ook wel bekend als De Lift


Onlangs zat ik de Amerikaanse versie van de film De Lift van regisseur Dick Maas – je moet toch wat tijdens de zoveelste lockdown. De titel: The Shaft, maar ook wel Down genoemd. Geen Huub Stapel en Willeke van Ammelrooij, wel Naomi Watts, al was die toen nog relatief onbekend.

Het is een prima film, met zelfs een nog beter (en geloofwaardiger) scenario dan in de Nederlandse versie, en volop vaart en actie. En toch is de film geflopt. Tegenover een budget van 15 miljoen dollar stond een opbrengst van net iets meer dan een half miljoen dollar, lees ik op IMDB.

Ik vroeg me al een paar dagen tevergeefs af hoe dat kwam. Totdat me opviel wanneer de film uit 2001 werd uitgebracht: drie dagen voor 9-11. Uitgerekend een periode dat niemand te wachten zat op een film over op hol geslagen liften, vermoedelijk als gevolg van een actie van terroristen, in het fictieve Millennium Building op Manhattan.

Zo kan ook het toeval het succes van een goede film om zeep helpen, dus.

Have You Got 10p? No, Not Me!

In al zijn eenvoud – drie akkoorden, een paar coupletten en een refrein – blijft dit een geweldig nummer, uit 1982 en tijdens de nadagen van de tweede Britse punkgolf. De elpee bij deze single staat op Spotify, zie hieronder, maar is een stuk minder interessant. Al is de foto op de hoes ook een van een prachtig staaltje eenvoud.

Een premier met een appeltje is ook niet alles, maar….

De Engelse premier Boris Johnson laat in alle vroegte maandagochtend zijn hond uit.

Lockdownhorecaprotest in Asten, Deurne en Helmond


Voor het geval u het dit weekend gemist hebt: de horeca in De Peel protesteerde zaterdag tegen de langdurige lockdownmaatregelen. Daar stond maandag een verslag van in de krant dat u hier nog kunt teruglezen. Er was ook een protest in Gemert, daar staat op de ED-website hier wat meer over.

Het was trouwens echt wel geweldig om zaterdag weer even in de kroeg te kunnen zitten: de drukte, de gezelligheid, het gebabbel, de muziek, het gelach, het gerinkel van glazen.

Ik mis het echt, en al weer veel te lang. Zoals de eigenaar van de Deftige Aap zei: dit smaakt naar meer.

Kareltje Knip?


Tijdens een zondagmiddagwandeling rondom onze wijk liepen we langs het nieuwe gebouw van het Knippenberg College. Daarbij viel mijn oog op het beeld dat bij de achteringang staat.

‘Hé, daar staat Kareltje Knip’, was mijn eerste gedachte, maar ik heb werkelijk geen idee of dat wel klopt, die naam. Geen idee ook wie de maker is van dit kunstwerk dat in het gebouw aan de Nachtegaallaan in de hal stond, op de begane grond en vlakbij de ingang.

Er dwarrelen nu herinneringen in mijn hoofd rond van schoolfeesten (eind jaren zeventig) waarin het beeld een prominente rol speelde. Daar moeten nog foto’s van zijn. Snel eens even opzoeken.

%d bloggers like this: