Weblog

Dat willen ze nóóit meer horen, de jongens van de Rich Kids: het geluid van marcherende mannen. Mooi wens, dezer dagen tamelijk hopeloos.

De Rich Kids zijn opgericht door Glen Matlock nadat hij de Sex Pistols was geknikkerd, ten faveure van Sid Vicious.

Ook lid van deze band is Midge Ure. De man die later furore maakte met Ultravox en eerder lid was van een band die ook in Nederland nog een hitje wist te scoren: Slik met Forever and ever… Op 27 februari 1976 maakte de groep zijn debuut.

Als dat geen punk was? (Niet echt, nee. Maar toch wel een leuk nummer hoor.)

Even wat inhalen nog.

These Boots Are Made For Walking is bekend geworden door zangeres Nancy Sinatra. Het is een geweldig nummer, nog steeds. En het is geschreven door zanger/gitarist en componist Lee Hazlewood. Op 26 februari 1966 stond het in Amerika op én.

Hazlewood maakte zelf ook fraaie muziek. Als solo-artiest eind jaren zestig. Als Johnny Cash-adept halverwege de jaren vijftig. En aan het begin van de sixties onder de naam Woodchucks met smakelijke surf-instrumentals. Zoals dit Movin’.

(Een heel ander nummer inderdaad dan de gelijknamige discostomper van de Brass Construction uit 1976)

Voor 25 februari had ik dit nummer van de Noord-Ierse zanger Feargall Sharkey klaar staan. Het stond op zijn eerste elpee uit 1986, en verscheen op deze dag als single. Het was de opvolger van dat andere mooie Sharkey-nummer: A Good Heart.

Eveneens geselecteerd voor deze datum: dit nummer uit 1982 van Talk Talk, de band van Mark Hollis. Hij overleed op 25 februari in 2019.

Voor 24 februari had ik dit nummer van Edwyn Collins geselecteerd. De Schotse muzikant werd op deze datum in 2005 tijdens een radio-interview getroffen door een dubbele hersenbloeding.

Prachtige Hitchcock-film dit, met een hele mooie plot. Dit weekend te zien op ONS, de nostalgiezender bij uitstek. Zowel zaterdag als zondag.

Een paar dagen niet kunnen bloggen vanwege een in alle hevigheid toegeslagen griep. Een jaarlijks terugkerend ritueel, helaas. Waar ook een anti-griepspuit bij de huisarts aan het begin van de winter niet tegen blijkt te werken.

Enfin, vandaag de draad weer een beetje kunnen oppakken.

Het is een van de eerste echte grote hiphop-hits, Paid In Full van Erik B. & Rakim. Nadat vooral Run DMC en de Beastie Boys de zaak openbreken, springen zij en rappers als LL Cool J in 1987 dankbaar in dat gat.

Paid In Full zit ramvol met samples, onder meer uit nummers van John Cougar-Mellencamp, Mikey Dread, James Brown, Lyn Collins, en – een heel opvallende – zangeres Ofra Haza, uit het nummer Im Nin’alu (1984).

Deze Israelische zangeres overleed op 23 februari 2000 op 41-jarige leeftijd.

Humor uit de oude doos.

Een in mijn ogen ten onrechte zeer ondergewaardeerde groep is Bow Wow Wow. De groep debuteert met het onweerstaanbare ‘C30 C60 C90 Go’, op het opzwepende ritme dat is afgekeken van de drummers van Burundi Black – maar dan twee keer zo snel.

De groep ontstaat op 22 februari 1980, als manager Malcolm McLaren zanger Adam Ant ontslaat en zijn Ants verder gaan als Bow Wow Wow met zangeres Annabella Lwin.

Het nummer Orang-Outang staat op de debuut-elpee uit 1981, ‘See Jungle See Jungle Et Cetera’, maar is nergens (in een goede uitvoering) op Spotify te vinden. Daarom nu als MP3’tje.

Let op de gitaar van David Barbarossa – de Hank B. Marvin van de postpunk en -wave.

Het zijn als ik het goed geteld heb maar vier akkoorden. Maar wat een geweldige song is het toch, dit ‘Life During Wartime’, uit 1979 nota bene. En wat een mooie uitvoering weer, afgelopen week gefilmd in de AFAS in Amsterdam.

Hieronder nog een keer de versie uit de concertfilm ‘Stop Making Sense’ van regisseur Jonathan Demme uit 1984. En ik toen maar denken dat het niet nóg beter kon.

Als toegift nog een in Amsterdam opgenomen nummer, het ook al zo mooie ‘Slippery People’.

Op 21 februari 1949 werd Jerry Harrison geboren, gitarist van (eerst) de Modern Lovers en daarna de Talking Heads. Drie jaar later werd op diezelfde dag de (latere) bassist van de Stranglers geboren, Jean-Jacques Burnell. Op 21 februari 1963 zag Rankin Roger, een van de twee zangers van de (Engelse) Beat, het levenslicht.

De spotlight zet ik deze dag echter op zangeres Sophia George, geboren in 1964 en vandaag dus 62 geworden.

Ze scoorde een hitje in 1985/86 met ‘Girlie Girlie’ en trad tijdens een aansluitende tour onder meer op in de Eindhovense Effenaar. Dat was op zondag 23 februari ’86, in een lange serie van uitstekende reggaeconcerten in deze zaal.

Peter de Wit, vandaag in de Volkskrant: superscherp!

Ook Jimi Hendrix werd niet oud, 27 jaar maar. De Amerikaanse gitarist maakt zijn podiumdebuut, als jongen van 17, op 20 februari 1960. Wat er daarna allemaal aan geweldige muziek volgde, lijkt me algemeen bekend.

Dit nummer komt van de elpee Electric Ladyland uit 1968. En het klinkt inderdaad als een auto die voorbij raast.

Playlist nummer acht in Stoffer’s Jukebox heet Lonely Room. Het thema is liefdesverdriet dat – bij wijze van spreken – in alle stilte wordt verwerkt. Want de meeste artiesten in dit lijstje schreeuwen het juist uit van dat verdriet.

Scott Walker, zanger van de Walker Brothers, en de Amerikaanse gitaargroep Weezer staan beiden in deze playlist. Van hen kies ik echter twee andere- voor mij betere – nummers.

Van Weezer een vrolijke meezinger. En van Scott Walker een nummer waarin hij zijn liefde voor Weil & Brecht en Jacques Brel tot uiting kan laten komen, en meteen ook laat horen waar Marc Almond zijn inspiratie vandaan haalde.

‘The brother formerly known as Prince’ schrijft The Guardian. mild ironisch.

De solo-elpee ‘She’s The Boss’ van Mick Jagger verscheen op 19 februari 1985. Dankzij de medwerking van onder anderen Sly & Robbie is het een prima elpee geworden, met een paar erg sterke liedjes erop.

Met de Rolling Stones daarentegen is het al jaren pet of bijna pet. Twee positieve uitzonderingen vind je hieronder. ‘Undercover’ uit 1983, dat bijna volledig drijft op de drums en één gitaarlick. En ‘I Gotta Go’ uit 2016, een heerlijke ouderwetse bluesrocker.

Atomic Kitten? Dat was toch zo’n door producers bedacht, Engels zangtrio dat muzikaal niks voorstelde? Mmm. Zoiets, ja. Op 18 februari 2004 kondigde de groep aan een pauze te nemen. Een shortbreak die uiteindelijk tot 2012 zou duren.

Grote man achter het trio was Andy McCluskey, ook lid van Orchestral Manoevres In The Dark. Dat duo kwam op in de postpunk-golf, en scoorde een stel mooie hits.

Met dit stemmige nummer maakten McCluskey en Paul Humphreys een paar jaar geleden hun comeback.

Dit is een foto van de originele Bauhaus Staircase in de gelijknamige kustacademie in Dessau in het oosten van Duitsland, ontworpen door architect Walter Gropius. De foto is gemaakt tussen 1925 en 1932.

We zijn eruit: het optreden van Doe Maar in het Schoolcentrum van de Knip vond plaats op donderdag 9 juli 1981. Een jaar eerder dus dan het geval was volgens de AI van Google.

Dat weten we dankzij Christel Schmidt, die haar schoolagenda uit dat jaar bewaard heeft. Dank Christel! En dank ook aan Colette Strijbosch, die me met haar in contact bracht. Leuk ook om alle reacties te lezen, en alle herinneringen aan een inderdaad memorabel optreden.

Mooi staaltje van de kracht van internet. Terwijl ik dit stukje type, schiet me nog een andere vraag te binnen: zouden er in het pre-digitale tijdperk misschien toch ook foto’s gemaakt zijn van dat optreden?

Verstandige vraag in de ingezonden brieven-rubriek in een Engelse krant. Want voor je het weet maak je een spelfout.

Op 17 februari 1979 begon The Clash aan een tour door de Verenigde Staten, naar aanleiding van het verschijnen van hun elpee ‘London Calling’. Een van hun beste, denk ik.

En een van de beste nummers van deze elpee is dit ‘Guns Of Brixton’- zo’n nummer dat je het beste ‘s ochtends kunt draaien. Voordat je de deur uit gaat, lekker strijdbaar de wijde wereld in.

Confronterend, deze column bij Trouw van Sylvain Ephimenco. Over schaatster Jutta Leerdam en de manier waarop wij naar haar kijken. Bevooroordeeld. Ik ook dus, totdat ik deze column uit had.

Op 16 februari 1984 staan Hennie Vrienten en Herman Brood in de Top 10 met hun (zeer vermakelijke) single ‘Als Je Wint’. Doe Maar, de band van Hennie, heeft dan al aangekondigd er mee te zullen stoppen.

Dit keer geen liedje maar een anecdote.

Twee jaar eerder, om precies te zijn op 12 februari 1982, trad Doe Maar op in het Schoolcentrum van mijn oude middelbare school, De Knip. Of beter gezegd: het Dr. Knippenberg College.

Ik was er bij die avond, als oud-leerling. En ik moet zeggen: ik kan me er heel weinig van herinneren. Behalve dan dat het nummer Nederwiet in mijn ogen uren leek te duren.

In mijn herinnering vond dit volgens Google legendarische concert eerder plaats dan in februari ’82: in de winter nadat ik mijn diploma haalde, de zomer van 1980. Maar Google is er heel stellig over. Dit zegt de zoekmachine nog meer:

,,Veel oud-leerlingen van “De Knip” herinneren zich dit concert nog als een van de hoogtepunten uit hun schooltijd. Het was een van de weinige keren dat een band van dat kaliber in een schoolaula in de regio optrad.”

Waarvan akte.

‘The Thrill Is Gone’ is de zevende speellijst in de Jukebox van Martijn Stoffer. Moeilijk om daar een nummer uit te kiezen, de liedjes spreken me niet zo aan dit keer – al blijft het leuk om te lezen over de inhoud en de achtergronden van de songs die zijn geselecteerd.

De Amerikaanse zangeres Ann Peebles staat ook met een nummer in deze lijst. Ze heeft een prachtige stem, en een aantal fraaie songs achter haar naam staan.

Daaruit kies ik dit nummer, ooit nog eens gecoverd door de volledig in de vergetelheid geraakte Paul Young.

Dat waren nog eens mooie tijden, dat je een levensgrote kamer nodig had om je computer neer te kunnen zetten, inclusief alle bijbehorende apparaten.

Op 15 februari 1947 werd Arnie Treffers geboren. Hij werd bekend als Long Tall Ernie, begeleid door de Shakers met onder anderen Hank The Knife. De band maakte in de jaren vijftig gewortelde rock & roll en scoorde daarmee een flinke hand vol hits.

In 1973 bracht de VPRO in het programma Gat van Nederland een prachtige (nep-)documentaire over de band, waarin op een leuke manier de draak gestoken wordt met het ruige imago van deze rockers uit Arnhem.

Terug te vinden op YouTube, gelukkig. Ook via deze link. Treffers overleed al jong, in 1995.

Lekker ruig garagerock-nummer uit 1966 van de Nederlandse band de Outsiders, dit ‘Touch’. Met een redelijk onnavolgbaar ritme trouwens, dat wel.

Zanger van deze band: Wally Tax. Hij overleed in 2005 na een drank- en drugsverslaving en werd geboren op 14 februari 1948.

Ook op 14 februari maar dan een paar jaar later, en wel in 1981, stapte zanger Billy Idol uit de Engelse punkband Generation X om een (succesvolle) solo-carrière te beginnen.

Met die band bracht Billy een paar prima platen uit. Vooral de eerste elpee is erg sterk. Met onder meer dit eveneens lekkere ruige nummer, waarin Billy c.s. flink tegen de rest van de wereld aanschoppen.

Een gouwe ouwe uit het archief, van de hand van Kamagurka. Misschien toch een oplossing in de huidige discussie in Brainport over de fileproblemen?

Hoe konden we dit, in 1977, in hemelsnaam punk noemen? We deden het toch, verblind door de zangeres waarschijnlijk.

Maar in retrospectief is het natuurlijk gewoon vrolijke jaren-zestigpop. In een vrolijk jasje en een iets hogere versnelling, dat wel ja. En het klinkt nog steeds prima.

De debuutelpee van Blondie – met onder meer dit nummer – verscheen op 13 februari in 1976.

‘I Put A Spell On You’ en ‘Frenzy’. Wie kent ze niet, deze nummers van dit wandelende theaterstuk: Screamin’ Jay Hawkins.

Het eerste dankzij de Creedence, het tweede omdat het vaak in films wordt gebruikt. Hawkins overlijdt op 12 februari 2000 aan complicaties na een operatie.

Deze cover van een nummer van Tom Waits mag er ook zijn: het past helemaal bij zijn show met doodskisten, schedels en wat dies meer zij. Allemaal ongein, maar wel lekkere muziek.

Fokke & Sukke weten er in NRC altijd wel een draai aan te geven.

In Engeland stond op 11 februari 1980 Too Much Too Young van de Specials op nummer één. Toen een fantastische band, die als een van de eersten twee culturen bij elkaar wist te brengen in het tot op het bot verdeelde Engeland in de dagen van Margaret Thatcher. En dat wist te combineren met een opzwepende en aanstelijke mix van reggae, ska en punk.

Ook na de reünie ergens in 2008 waren ze nog steeds zeer relevant – en zwaar favoriet op dit weblog ook, trouwens.

Voor deze Dagelijkse Geschiedenis kies ik een ander nummer, in de aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen op 18 maart. En dit keer geen Spotify-link maar een YouTube-clip van een concert in 2019 in de 100 Club in Oxford Street in London.

Ik krijg er nog steeds kippenvel van.