Aanrader 4: De Bourgondiërs


Iedereen heeft dit boek al tijden uit en iedereen kent Bart van Loo al jaren als een boeiende verteller. Dat is het nadeel als je zoals ik nooit naar De Wereld Draait Door hebt gekeken omdat je hyperventilatie krijgt van het hoge verteltempo van de presentator.

Maar dat neemt niet weg dat De Bourgondiërs een zeer interessant en indrukwekkend boekwerk is, omdat het een voor mij nieuw licht werpt op de geschiedenis van De Lage Landen. Feitjes die ik kende van de geschiedenislessen van de basisschool en de middelbare school worden mooi in perspectief gezet.

Bovendien, en dat is niet onbelangrijk, staat er ook een hoop in het boek over schilder en huisfavoriet Jan van Eyck. En dat is simpelweg sowieso niet te versmaden.

Weldadig saaie rust

Nou is het leven deze week op de kop af precies een jaar al heel erg saai vanwege u weet wel wat. Maar dit weekend bedacht ik dat het leven er de afgelopen weken alleen nog maar saaier op geworden is.

Waaraan dat ligt? Ik heb er de hele zondagmiddag over zitten piekeren, zonder resultaat. Maar vanochtend zag ik plotseling in de krant de reden. Er zit een andere president in het Witte Huis in Washington.

Wat die president doet zal allemaal ongetwijfeld heel belangrijk zijn, maar saai is het wel. In vergelijking met zijn voorganger tenminste. Deze gedacht zorgde er niettemin voor dat ik die saaiheid plotseling als weldadig ben gaan ervaren.

Toevalstreffer

Leuk verhaal in het tijdschrift Amateur Photography. Over de foto op de hoes van de eerste elpee van de Ramones uit 1976. Dat blijkt een toevalstreffer te zijn geweest, vertelt fotograaf Roberta Bayley.

Zij maakte de foto voor een tijdschrift, Punk. Die foto kwam bij toeval op de hoes omdat de oorspronkelijke foto’s – door een andere fotograaf gemaakt- werden afgekeurd en er behalve haar foto’s niet anders voorhanden was.

Bayley leverde trouwens twee foto’s aan. De foto die het haalde werd flink bijgesneden. En de foto die het niet haalde? Daar stonden de vier Ramones lachend op. En dat paste niet bij hun imago.

Bulgaars brutalisme

En wij af en toe maar mopperen dat er hier in Nederland lelijke gebouwen neergezet zijn in de jaren zeventig en tachtig. In Bulgarije kunnen ze er ook wat van, zag ik vanochtend in de Volkskrant.

Dit is een monument uit de communistische tijd dat kennelijk gerestaureerd wordt. Ik vind het vooral een betonnen versie van een vliegende schotel, ontworpen door iemand die ooit zijdelings een blik op het Evoluon geworpen heeft.

Maar eerlijk gezegd: in al zijn lelijkheid heeft het ook wel weer iets moois.

Jules

Dit boek gisteravond weer eens uit de kast getrokken. Aanleiding was uiteraard de documentaire in Andere Tijden over Jules de Corte. Het was een zeer interessante documentaire, ook al gingen de makers hier en daar wel met erg grote passen door zijn leven heen.

Dit boek met teksten van de in Deurne geboren muzikant, componist en dichter heb ik sinds in 2008 in de kast staan, naar aanleiding van de onthulling van een gedenkplaquette voor De Corte in Helmond, de plaats waar hij jarenlang woonde. (Voor meer daarover: zie hier).

Binnenkort, na de lockdown, toch maar eens een keer gaan kijken of die plaquette er nog hangt.

Discussie over varkens en megastallen

De afgelopen jaren heb ik ze van een afstandje gevolgd, de discussies over uitbreiding van veestapels en de bouw van megastallen. Sinds kort zit ik er tot over mijn oren in, beroepshalve tenminste. Lees hier de online-versie van het dit verhaal over de huidige discussie in Gemert.

Met dank aan de Brexit

Tsja, dat was te verwachten. Catalogus van een tentoonstelling in de National Gallery in London rechtstreeks bestellen, dat zit er voorlopig niet. Met dank aan de Brexit. De vraag is ook hoe lang ‘temporarily’ is. En er zelf in London even een scoren kan niet vanwege de coronacrisis. Soms zit het niet mee. 😉

Een doorsnee redactievergadering

Prachtige film, The Hudsucker Proxy (1994) van Ethan en Joel Coen, van wie ik het oeuvre in deze doodsaaie lockdown-weken maar weer eens aan het bekijken ben. In chronologische volgorde, je moet wat.

Hilarisch in de film is de manier waarop het opportunisme (en cynisme) in het bedrijfsleven wordt verbeeld. Ook deze scene is heel bijzonder. Een doorsnee redactievergadering op een doorsnee krant (zoals de onze) buiten coronatijden is er helemaal niets bij.

Mooi ook dat de redactiechef ook dan al, in 1958, op zoek gaat naar de ‘human angle’ in verhalen, naar de mens achter het nieuws zogezegd. Ook dat is dus van alle tijden.

Over Johan Verschuuren

Vermoedelijk was het ergens halverwege de jaren negentig dat ik beroepshalve bij Johan Verschuuren stond, in zijn volkstuintje aan de zuidrand van Aarle-Rixtel. Geen idee meer wat de aanleiding was. Het verhaal dat dit gesprekje voor de krant opleverde, kon ik donderdagavond laat nergens meer terugvinden, toen ik zijn necrologie wilde gaan schrijven.

Net als het boekje met weerspreuken dat Johan voor me klaargelegd had, als cadeautje na afloop van het interview. Hij was aardig, vriendelijk en toegankelijk – en ook een beetje ijdel. Maar wie is dat niet. Dat boekje moet hier thuis op zolder nog ergens tussen andere boeken liggen. Toch maar eens opzoeken.

Aanrader 3: Fantoomgroei

Iedereen had dit boek kennelijk al gelezen, behalve ik. Er is in de Tweede Kamer zelfs al eens uitgebreid over gediscussieerd, zag ik. Maar dat zijn niet de redenen dat ik ‘Fantoomgroei’ van Sander Heijne en Hendrik Noten ben gaan lezen tijdens de afgelopen kerstvakantie.

Nee, dat was omdat ik uit de recensies had begrepen dat in dit boek haarfijn aangetoond wordt dat er grenzen zijn aan de veronderstelde zegeningen van de vrije markt.

En dat er een overheid nodig was, is en blijft om de gemeenschappelijke belangen te behartigen. (En om er voor te zorgen dat de onevenredig grote scheefgroei van welvaartsverdeling de komende jaren maar door blijft gaan.)

Gastcolumn: ping in minne rug

Foto door Karolina Grabowska op Pexels.com

Vandaag weer een nieuwe gastcolumn, van huisgenote D. Over rugpijn, pijn in de rug oftewel de Helmondse ziekte: ping in minne rug. .

“Wie bepaalt eigenlijk of ik een doorverwijzing naar het ziekenhuis krijg?”, vroeg ik enigszins pedant aan mijn nieuwe huisarts. “Ik dus”, zei ze, net zo pedant en natuurlijk kreeg ik ‘m niet. Ik kreeg wel een recept mee voor een halve kruiwagen pijnstillers, het adres van een fysiotherapeut en de mededeling dat ik terug mocht komen als dat allemaal geen baat had.

Lees hier verder.

Detroit, Bernadette en Aretha

Het is al jaren een van mijn favoriete platen, Reach Out van de Four Tops uit 1967. En het nummer Bernadette is een van de hoogtepunten op die fenomenale elpee.

In een documentaire over zangeres Aretha Franklin, onlangs te zien bij de NPO, komt dit nummer ook voor. Dankzij een intrigerende bijdrage van Four Tops-zanger Abdul Fakir, plaatsgenoot van de in Detroit opgegroeide zangeres die in augustus 2018 overleed.

(Nog geen) voorpret

Toevallig stuitte ik deze week op een wandelroute in Zuid-Limburg waar ik erg enthousiast over werd. Wandelgids prompt besteld en bestudeerd, en inderdaad: het ziet er erg mooi uit. Een paar flinke klimmen, een overzienbare afstand (100 kilometer) en onderweg veel horeca. De vraag is nu alleen: wanneer zouden we die route ooit eens een keertje kunnen gaan wandelen?

Aanrader 2: de stem van de Britten

Terugkijkend op de afgelopen jaren is de Brexit een van de onderwerpen die me volop bezig gehouden heeft. Juist daarom was het vrij recent verschenen boek ‘Stem van het Britse volk’ van NRC-correspondent Melle Garschagen zo interessant om te lezen.

In dat boek laat hij namelijk nog eens goed zien wat de drijfveren waren voor veel Engelsen om voor de Brexit te stemmen: een ongebreidelde hang naar het Engeland van vroeger, gevoed door valse beloften.

Vlees noch visch?

We zouden wat minder vlees moeten eten, en wat vaker vegetarisch. Dat zeggen we hier in huis regelmatig tegen elkaar. En inderdaad, heel af toe ligt er plotseling een hamburger, schnitzel of kip op mijn bord die gemaakt is van vleesvervanger. Maar in de praktijk blijkt het toch behoorlijk lastig van decennia lang ingeslepen gewoontes af te wijken, zag ik net bij de lunch weer eens.

Aanrader 1: Alle remmen los!

Een van de allerleukste boeken die ik het afgelopen jaar gelezen heb, is zonder twijfel ‘Alle remmen los!’ van de Belgische filmliefhebber Jan Verheyen. In dat boek ontrafelt hij de geschiedenis van de B-film, het genre dat al in de jaren vijftig ontstond maar in de jaren zeventig volledig tot wasdom kwam.

Hilarisch om te lezen hoe regisseurs zonder al te veel talent en met een minimaal budget er toch iets van proberen te maken (meestal, tenminste). Absoluut hoogtepunt in dit genre: de film ‘The Piranha’, waarin niet één piranha voorkomt.

Vijf euro per keer

Voor die groene bak is er met ingang van vandaag niets veranderd. Voor die grijze rechts wel. Die mag voortaan nog maar zes keer per jaar op maandagochtend op zijn favoriete plekje aan de rand van de straat bivakkeren.

Want die grijze bak vaker buiten zetten dan die zes keer per jaar kost telkens vijf euro. En dat heb ik er niet voor over. Dan liever ons afval opsparen totdat de bak vol is.

Asten en Deurne moeten het goede voorbeeld geven

Op de een-na-laatste dag van het jaar heb ik me nog eens even flink boos gemaakt. Het -resultaat daarvan staat op de laatste dag van dit zeer typisch jaar in de krant. Niet dat ik de illusie heb dat het iets helpt, hoor. Maar het lucht in ieder geval behoorlijk op.

Uit de oude doos: Zig & Zag

Da’s toch wel het mooie van doelloos rondstruinen op het internet tijdens deze doodsaaie lockdown. Dan kom ik af en toe dingen tegen die ik helemaal was vergeten. Films, muziek, videoclips, tv-programma’s, series, boeken, noem maar op.

Soms zijn het dingen die ik het liefst blijvend was vergeten. Soms ook zijn het dingen die een blik een (goede) herinneringen opentrekken. Zoals dit clipje van begin jaren negentig. Een soort combinatie van Beavis & Butthead en Sesamstraat. Maar dan nog meliger. Heerlijk.

Twee mooie minuten Joy Division

Op een paar plekken op Facebook zag ik al verwijzingen voorbij komen naar de eerste aflevering van de Top 2000 A Gogo van Matthijs en Leo van dit jaar. Maar de (ongeveer) twee minuten Joy Division in de De Effenaar in Eindhoven in januari 1980 zijn zo mooi dat alle liefhebbers ze even zouden moeten bekijken. Begint rond de achtste minuut, het Eindhovense deel volgt vanaf minuut tien en een beetje. Hier dus.

%d bloggers like this: