Weblog

Vandaag is het exact 50 jaar geleden dat de eerste single van de Engelse punkgroep de Damned verscheen. Een klassieker: New Rose.

Spijkerhard, razendsnel, scheurende gitaren, drie akkoorden en rammelende drums. Dat was wel zo’n beetje. Maar het maakte een enorme indruk. Ook toen ik de groep een paar jaar later live zag. Dat was in Tilburg, in zaal De Harmonie.

De band bestaat nog steeds trouwens. Al is gitarist Brian James niet meer onder ons, en is het muzikaal gezien wat minder interessant. New Rose daarentegen staat nog steeds als een huis.

In het nieuwste nummer van het Engelse muziektijdschrift Mojo las ik dat de Franse zangeres Catherine Ringer onlangs is overleden. Ze was pas 70 jaar oud, veel te jong dus.

Catherine was jarenlang zangeres van het duo Les Rita Mitsouka. Dat maakte halverwege de jaren tachtig een paar heerlijke danspopnummers, die beide nog steeds in mijn ATF-repeatlijst bij Spotify staan: Marcia Baila en Andy. Twee nummers die ten onrechte vergeten lijken te zijn. Daarom haal ik ze hier maar eens uit de motteballen.

Prachtige foto in de Groene Amsterdammer van afgelopen week. Bij een reportage over vergrijzing, het woningtekort en eenzaamheid. Volgens dit tijdschrift drie onlosmakelijk met elkaar verbonden thema’s.

De titel Kop van de Dag gaat naar deze leuke vondst in de Volkskrant van gisteren. Hij staat boven een verhaal over kikkererwten-specialist Merijn Tol.

Nog zo’n mooie cartoon waarin The Donald op de hak wordt genomen.

Dit ben ik, ergens in 1963 schat ik. Samen met mijn opa in een zandkleurige VW Kever. Zo eentje nog waar de richtingaanwijzers uit de deurstijl tevoorschijn kwamen.

Prachtig – vooral die witte schoentjes, maar dat terzijde.

De originele foto is uiteraard in zwart-wit, en lang niet zo scherp, duidelijk en helder. Maar dankzij al die fantastische apps die handig gebruik maken van AI, is het origineel in een handomdraai veranderd in een fraaie foto-met-retroinslag.

Herontdekking van de dag: de Jamaicaanse dj U Roy, een van de eerste muzikanten in de jaren zestig die de instrumentale b-kantjes van ska-, rocksteady- en reggaenummers als basis gebruikte voor zijn eigen teksten. Niet voor was The Originator een van zijn (vele) bijnamen. De rest is geschiedenis, zeggen ze dan.

Dit True Born African komt uit 1992 en staat op een elpee die hij maakte met de Mad Professor. De basis voor dit nummer is een eerdere opname van deze producer: English Girl van Sister Audrey, dat als thema eveneens het Windrush-schandaal in Engeland heeft. En dat hieronder overgaat in een geweldige dubversie.

Jarenlang heb ik er beroepshalve heel veel over geschreven, over de plannen om een nieuw stadion te bouwen voor Helmond Sport. Pagina’s vol.

Inmiddels staat dat stadion er al weer een tijdje en was ik er nog nooit geweest. Daar hebben we vrijdag verandering in gebracht met een bezoekje aan de wedstrijd tegen NAC.

Prachtig stadion, mooie entourage en een hele goede sfeer. En vooral niet te versmaden: het smakelijke commentaar op de wedstrijd van mijn buurman voor deze gelegenheid. In plat Helmonds uiteraard.

Dat ‘Onze Jongens’ – zoals ze momenteel genoemd worden – met 0-2 verloren, was jammer maar terecht. Toch vonden we het een aardige wedstrijd en viel mij vooral onze keeper op, in positieve zin dan.

Naar mijn smaak is dit verslag dan ook wat al te negatief.

Voor sommige mensen eindigt de werkweek op donderdag aan het eind van de middag. Die mensen gaan dansend een weekend van vier dagen in. Met behulp van deze playlist: een eclectische verzameling heerlijke dansmuziek.

De eerste elpee’s van de Red Hot Chili Peppers, in de tweede helft van de jaren tachtig, heb ik grijs gedraaid – al moet ik bekennen dat ik inmiddels al in geen jaren meer naar de muziek van deze band geluisterd heb.

Op 18 februari 1988 traden de vier Amerikanen op in de Effenaar in Eindhoven. Dat optreden heb ik destijds gemist, geen idee meer waarom. Jammer.

De anecdote die aan dat optreden is blijven hangen, doet het al jaren goed. In een terugblik op de geschiedenis van de TU/e duikt-ie ook weer op: de vier mochten na afloop van het optreden de Bunker daar niet in omdat ze geen studentpasje hadden.

Blijft een leuk detail.

Van deze punkklassieker zijn op YouTube maar weinig goede live-versies te vinden. Uitvoeringen die recht doen aan de energie en beukende gitaar die de oerversie van Slaughter and the Dogs uit 1977 kenmerken.

Deze, van veel latere datum, komt aardig in de buurt.

Tot voor kort stond hier een kerk, een voormalige kerk welteverstaan. Want het gebouw was al tijden niet meer in gebruik met de functie waarvoor het begin jaren zestig in Helmond-Oost werd gebouwd.

Ze breken al onze jeugdherinneringen af, zeggen Dianne en ik regelmatig tegen elkaar als we door de stad fietsen. Dat is uiteraard niet helemaal waar: het kasteel, de Leonarduskerk en de St.-Jozefkerk bijvoorbeeld staan er nog steeds, evenals de vermaledijde Traverse.

Maar toch: als je er decennia lang gewend aan bent dat er op bepaalde plekken in de stad gezichtbepalende gebouwen staan, dan ga je ze kennelijk toch missen als ze weg zijn.

Erg grappig, hoe NRC-columnist Japke-d. de firma Booking.com te kakken zet in haar krant.

Waarom prijst het bedrijf de flexwerkplekken op haar kantoor in Amsterdam niet op dezelfde manier aan als de hotelkamers die het aanbiedt?

Lekker rauw en rammelend rock & roll-nummer, beetje neigend naar de rockabilly. Vrij obscuur ook, deze John Lewis en Johnny Bach. Maakt het alleen maar leuker, toch?

Eindelijk is dan toch het geheim achter de zon ontsluierd. Wat een hondebaan trouwens, de zon bedienen. Doodsaai. Zal ook nog wel in ploegendienst zijn.

Op zoek naar andere woorden om een compleet zinloze actie mee te formuleren? Probeer dan: dat is zoiets als ‘het verschuiven van stoelen op de Titanic’.

Prachtige beeldspraak, vandaag in de Volkskrant, in een artikel over – in mijn eigen woorden samengevat – de totaal idiote actie van de Amerikaanse president om miljoenen vaten olie aan te kopen van Rusland.

Het is vast een mislukte grap, deze dubbele beeldspraak. Hoewel, mislukt? Ik moest er vanochtend wel om grinniken.  

Damn. Bijna alle kabels hier in huis de afgelopen tijd ingewisseld voor draadloze verbindingen. Blijkt nu dat ik hopeloos achter loop. Moet ik alles weer gaan vervangen. Want we gaan terug naar analoog, lees ik in NRC.

Fokke & Sukke weten wel hoe het komt dat niemand de Nobelprijswinnaar voor de Literatuur kent. In NRC.

(Hier wat meer info over Anne Carson. Voor de zekerheid even gekeken, maar geen boek van haar in alle boekenkasten, hier)

Er gaat weinig tot niets boven spijkerharde Trump-humor.

Dat het een geweldig concert was van Joy Division in de Effenaar, op vrijdag 18 januari 1980, kan ik volmondig beamen. Ook het optreden van het voorprogramma, Minny Pops, is me bijgebleven.

Het kaartje kostte trouwens 7 gulden 50 – net zoals de meeste concerten destijds in de Effenaar. De recensie van deze box (kosten: 159,99) komt uit de Volkskrant van vandaag.

Waar deze film over gaat? Over Hollywood en wanna-be filmsterren, en de stress en jaloezie die dat met zich meebrengt. Tenminste, dat denk ik.

Want voor hetzelfde geld maakt iemand anders een volledig andere samenvatting van deze uitermate intrigerend film die je als kijker op het verkeerde been blijft zetten.

Een film van David Lynch, die – uitgezonderd Straight Story, de titel zegt het al – nog nooit een gewone film heeft gemaakt.

Het weer is vandaag, in vergelijking met dat van de afgelopen maanden, behoorlijk omgeslagen. Een mooi moment om hier een van de vier tracks van de nieuwe, kersverse Bodega-EP te introduceren.

Een band uit New York, met inderdaad typisch grootsteedse muziek, vooral in de voetsporen van – voor de ouderen onder ons – de Velvet Underground.

Er was een tijd dat de CIA zich vooral bemoeide met de VS onwelgevallige regimes in Zuid- en Midden-Amerika.

Die tijd ligt kennelijk ver achter ons. Tegenwoordig bedonderen de geheim agenten elkaar. Lees ik hier bij de Volkskrant. Of deden ze dat vroeger ook al?

Een dolle boel, daar op het podium tijdens het Power To The Peoplefestival in Columbia, Maryland, een paar dagen geleden.

DMC, Jack Black (zoals altijd door het dolle heen), leden van Rage Against The Machine en Cypress Hill en ergens achteraan ook nog Chuck D. van Public Enemy.

En dan allemaal tegelijk de klassieker Walk This Way van Run DMC spelen. Heerlijk!

(DMC, die jaren geleden nog eens optrad in Helmond: in januari 2010 in Lakei – een van de voorlopers van de Cacaofabriek, maar dat terzijde).

Het venijn zit ’em vaak in de details. Of de jus, als je het wil noemen, in plaats van venijn. Ook in dit verhaal, vandaag in (alweer) de Volkskrant.

Fascinerend om te lezen dat het kantoor van Booking.com in Amsterdam beschikt over meditatieruimtes, drie restaurants, een klimmuur en – schrik niet – een bakfietslift.

Waarom zouden de zesduizend medewerkers van Booking dan niet allemaal minstens twee dagen in de week op kantoor willen gaan werken? Spoiler: omdat er maar 3200 bureaus zijn.

Hier heeft de koppenmaker bij de Volkskrant gisteravond heel wat plezier aan beleefd, aan deze kop.

Met veel verbazing en verwondering heb ik de afgelopen maanden de gang van zaken gevolgd rond de Boscotondo en het Ter AA in Helmond. Het is er een die heel veel vragen opgeworpen heeft, waar bovendien nog steeds geen antwoord op gekomen is.

In de krant van vandaag hebben collega Tonny en ik voor het overzicht én het inzicht die ontwikkelingen op een rijtje gezet.

Het resultaat? De verwondering is alleen nog maar groter geworden. Lees hier het verhaal online.

Probeer dan meer eens stil te blijven staan, bij deze eigentijdse (en supersnelle) versie van Train To Skaville van de Ethiopians. Uit de koker van Reggae Roast – garantie voor kwaliteit. En met toppers als Top Cat en Horseman.

Opgenomen op een achterafterrein in een achterafstraatje in de (hippe) Londense wijk Hackney, vaste plek voor dit soort sessies. Toch maar eens een keer gaan kijken, daar.

Een doe-vakantie (zie m’n vorige weblogje) wil in ons geval niet alleen maar zeggen ‘doe nog maar een biertje’, als we op terras zitten. Het wil ook zeggen dat we echt wat doen, namelijk lopen.

De afgelopen vakantie was dat aan de Spaanse kust, op de GR92, een bewegwijzerd wandelpad-met-wandelgids langs de Costa Brava. Wij liepen in september stukjes bij La Escala en bij Llafranc, nadat we eerder in die omgeving ook al andere delen van dat pad hadden gelopen.

Het is een mooie wandelroute langs een hele mooie en rotsige kust. En door die rotsen af en toe ook een aardige uitdaging. Eentje die we voorlopg niet meer kunnen aangaan, omdat de vakantieperiode – helaas, helaas – weer voorbij is.