#cumbia

De eerste keer dat ik het nummer hoorde, ging ik werkelijk helemaal uit mijn plaat: het is zo simpel en eenvoudig als het maar zijn kan, en toch heeft het alles in zich wat een liedje nodig heeft om onder je huid te kruipen: een onweerstaanbaar ritme en een vrolijk en aanstekelijk arrangement.

Dankzij Cumbia En Do Menor van Orquesta Lito Barrientos heb ik me een aantal jaren geleden al weer een tijdje verdiept in cumbia, deze van oorsprong Colombiaanse muziekstijl. Zwaar fascinerend en verslavend spul, hoor.

Daarbij stuitte ik ook op slowed down cumbia, tergend langzame cumbia maar niettemin ook zeer aanstekelijk en dankzij iemand als Toy Selecta erg populair geworden.

Aan het ontstaan van die slow cumbia, in de Mexicaanse stad Monterrey, zit een kostelijke anekdote vast.

Dat gebeurde namelijk per toeval, zag ik in een interessante documentaire bij Vice. Dat kwam door een oververhitte pick-up, waardoor singles in plaats van op 45 toeren op 33 toeren werden gedraaid.

Zo simpel kan het gaan.

De voordelen van de lockdown

Het is een van de voordelen van de (versoepelde) lockdown: op de meeste toeristische plekken is het momenteel niet druk. Zodat je eens een keer op je gemak kunt rondkuieren in – ik noem maar wat – Rome, Venetië en Parijs.

Of zoals in ons geval Praag en – op de foto – Berlijn. Als je tenminste bereid bent het risico te nemen dat de coronamaatregelen ter plekke om wat voor reden dan ook plotseling worden aangescherpt.

Wat mij verbaasde in de relatieve rust in en rond het centrum van Berlijn was dat iedereen zich daar strikt aan de regels hield: afstand houden en mondkapjes op. Wat me in Praag verbaasde: daar was het net alsof er geen pandemie bestond.

Notre-Dame-Du-Haut

Het is dat ik in een van de hotels waar we in de Vogezen onlangs logeerden een foldertje zag liggen dat me attendeerde op de aanwezigheid vlakbij. Want anders hadden we deze kapel op het Franse platteland helemaal gemist.

Nu staan er natuurlijk heel veel kapelletjes op het Franse platteland, maar dit is een heel bijzonder geval: Notre-Dame-Du-Haut werd ontworpen door de gerenommeerde architect Le Corbusier – die van het Philips Paviljoen op de Wereldtentoonstelling van 1958 in Brussel.

Het is een bijzonder fascinerend gebouw, helemaal van beton en daarom kil en onpersoonlijk van binnen. Maar op de buitenkant raakte ik maar niet uitgekeken, daar op die heuvel net buiten het onaanzienlijke dorpje Ronchamp.

I like to be in America?

Iedereen steekt vandaag op sociale media de loftrompet over de recent overleden zanger/gitarist Trini Lopez. Terecht, ik sluit me daar graag bij aan. Zijn single ‘If I Had A Hammer’ is een van mijn eerste muzikale herinneringen. Ik kreeg de single eind jaren zestig – een paar jaar na verschijning – een keer van een oud-tante.

Wat me vooral is bijgebleven van die single (die hier nog steeds in de kast staat) is de achterkant: ‘America’, Lopez’ versie van de klassieker uit West Side Story.

Dat nummer heeft een intrigerende tekst, die in de loop der jaren ook wel wat is aangepast, lees ik hier. Maar voor mij blijft het een ode aan wat voor velen het Beloofde Land was en nog steeds is. Muur of geen Muur met Mexico.

Nog even over de Vogezen

Ik mopperde gisteren wel een beetje over al ons geklim en geklauter in de Vogezen tijdens onze vakantie anderhalve week geleden, maar dat is natuurlijk allemaal rituele prietpraat. Want de weg naar de top van de Ballon d’Alsace was natuurlijk prachtig.

Zoals ook te zien is op deze foto die ik maakte nadat we ‘s ochtends in alle vroegte (nou ja, kwart voor negen – we konden pas om acht uur ontbijten) vertrokken waren van ons overnachtingsadres, de herberg Belacker.

Newcastle in zwart/wit

Prachtige fotoserie weer op de website van The Guardian: de Engelse stad Newcastle gezien door de fotocamera van Mark Pinder, die fotografeert in grofkorrelig zwart/wit.

Dat Newcastle een beetje een droevige stad was wist ik uit films en van die ene keer dat we er een middagje hebben rondgewandeld. Maar dat het in de jaren tachtig en negentig zo’n deprimerende stad was, dat wist ik dan weer niet.

Op de top van de berg

Uren hebben we er over gedaan om boven te komen. 1250 meter hoog is de top van de Ballon d’Alsace in de Franse Vogezen. En het kostte ons een hele dag klimmen en klauteren, vele liters zweet en af en toe ook een al dan niet onderdrukte vloek.

Maar boven gekomen was daar onmiddellijk de beloning: een weids uitzicht, tot aan de Alpen toe, als we onze wandelgids moeten geloven. Bovendien werden we onthaald door een negentiende eeuws beeld van Maria.

Jammer dat we daar na al onze inspanningen weinig oog voor hadden. Daarom zijn we een paar dagen later, nadat we vier dagen van overnachtingsplek naar overnachtingsplek door de Vogezen hadden gelopen en we onze auto hadden opgepikt, nog maar even terug gegaan.

Alleen was natuurlijk uitgerekend die ochtend de Ballon d’Alsace gehuld in mist.

Dancing House

Zo’n vakantie vliegt toch echt voorbij. Die drie weken zijn in het niets verdwenen als je op maandagochtend om kwart voor negen je laptop weer openklapt en aan de slag gaat. Maar gelukkig hebben we dan de foto’s nog.

Zoals deze foto van een uniek hotel in Praag, de Tsjechische hoofdstad waar ze net doen of corona niet bestaat of bestaan heeft. Behalve dan dat er nauwelijks toeristen zijn, en dat is ook wel eens fijn.

Om terug te komen op dat hotel, genaamd Dancing House: dat is een ontwerp van de bekende architect Frank Gehry. En het ziet er echt geweldig uit: overdag, ‘s avonds en ook binnen.

Leuk meegenomen is ook dat het centrum van Praag er vanaf de rooftopbar in het hotel zo fraai uitziet.

For A Few Dollars More

Tabernas, in de Spaanse provincie Almeria.

Mooie reportage vandaag in de Volkskrant over de filmstudio’s bij het Spaanse stadje Tabernas, in de provincie Almería. De plek waar talloze spaghetti-westerns werden opgenomen.

Op de foto hierboven, die ik in 2007 in het bloedhete Tabernas maakte, ontbreken alleen nog de boeventronies van Clint Eastwood, Lee van Cleef en Eli Wallach, het trio uit The Good, The Bad & The Ugly. De VK-reportage staat hier.

Uit het lood geslagen

De vraag is natuurlijk: hoe lang houdt deze uit het lood geslagen tuinkast het nog uit? De regen heeft ’em flink aangetast, dit voorjaar. Dankzij een in allerijl geplaatst hoekijzer een paar weken geleden is-ie tot nu toe blijven staan. Maar ik voorspel dat het niet lang meer duurt voordat deze kast met een hoop kabaal ineen stort.

Too fast to live?

Interessant boek van de Amerikaan Andrew Krivine, een muziekliefhebber en enthousiast verzamelaar van alles wat met punk, post-punk en new wave te maken heeft.

In het boek Too Fast To Live, Too Young To Die geeft hij een uitputtend overzicht van die verzameling: posters, foto’s, elpee-hoezen, concert-tickets, buttons et cetera van vele tientallen bands uit de periode waarin deze muziekstijlen floreerden, alles komt voorbij.

Het boek laat bovendien vooral zien dat vorm, stijl en design een belangrijk onderdeel waren van de punkscene. En niet alleen de Verenigde Staten komen aan bod, er is minstens zo veel aandacht voor de Engelse bands. Heerlijk boek om uren in te bladeren en bij te mijmeren.

Hier meer info.

Twenty Tracks

Tijdje geleden al weer dat ik een een Lijstje met Liedjes voor tijdens de Lockdown geplaatst heb op dit weblog. Dat wil niet zeggen dat ik op mijn werkkamer geen muziek meer draai – integendeel zelfs. Veel leuke nieuwe muziek gespot, de laatste weken – en ook weer wat oud werk (her-)ontdekt. Luister hier mee. Wederom met als motto: Enjoy yourself, it’s later than you think.

David Byrne’s Meltdown

Toevallig stuitte ik onlangs op een jaarlijks festival in het Southbank Centre in London, Meltdown, waarbij een bekend muzikant zijn droomline-up mag programmeren. Het bestaat al jaren maar ik had er nog nooit van gehoord. Mmm.

Dit jaar was de beurt aan Grace Jones, maar ja: corona. Een kijkje in het Meltdown-archief levert interessante vondsten op. Zoals opnames uit 2015, toen David Byrne curator was.

Op de weergave van dit concert van de groep Atomic Bomb doet hij zelf een tijdje mee. Spoel door naar de drieëntwintigste minuut, en het is net of je naar de Talking Heads kijkt en luistert ten tijde van hun live-dubbelelpee uit 1982. Heerlijk!

Het leuke aan wandelen

Wandelen door de Vogezen over de GR5

Op dit weblog gaat het regelmatig over wandelen. Niet alleen over dagelijkse lunchwandelingen. Maar over lange-afstandswandelingen, vooral over het Kustpad en over de GR5 – de wandelroute van (voor ons) Maastricht naar Nice in Zuid-Frankrijk.

In de Volkskrant lees ik dat veel meer mensen het wandelen ontdekt hebben. Hoort u het eens van een ander.

Erkenning en waardering

Met veel plezier dit weekend gekeken naar een documentaire over Suzi Quatro, een Amerikaanse muzikante die begin jaren zeventig furore maakte, in de tijd dat de glamrock van Slade, Sweet en Gary Glitter hip en trendy was.

Nooit geweten en me ook nooit gerealiseerd dat ze voor veel vrouwelijke muzikanten een rolmodel was. Mooie aan deze documentaire vond ik bovendien dat ze zo openhartig terugkijkt, Suzi. En tot de conclusie komt dat heel haar carrière eigenlijk gebaseerd is op de drang naar erkenning en waardering door haar familie in Detroit.

De docu bij de NPO is hier terug te zien.

Back to ’77

ED-collega Dieter maakte me er op attent: ter gelegenheid van Record Store Day 2020 (op 20 juni aanstaande) wordt de eerste elpee van de Flyin’ Spiderz uit Eindhoven opnieuw uitgebracht. In een oplage van 500 stuks en op roze vinyl.

Voor mij is die elpee uit 1977 een ware punkklassieker. De tekst van nummers als City Boy en Movies zit in mijn geheugen gebrand. Een van de eerste concerten die ik zag, was een optreden van Herman Brood in zaal De Nar aan de Steenweg, met de Spiderz in het voorprogramma. Ook de herinnering daaraan is levendig.

Al is dat inmiddels al wel 43 jaar geleden.

Terugkerend thema: verkeer

Het is een terugkerend thema in de Eindhovense politiek, en dus ook op dit weblog: de verkeersproblemen in de stad. Een onderwerp waar iedereen – net als over voetbal, het weer en corona – verstand van c.q. een mening over heeft.

Eén constatering staat echter als een paal boven water: dat fileprobleem wordt voorlopig nog niet opgelost. Hier staat de online-versie van het verhaal.

Helmond Sport terug bij af?

Met veel belangstelling volg ik het nieuws over de bouwplannen voor een nieuw stadion voor Helmond Sport.

Dat die plannen nu dreigen te mislukken, verbaast me helemaal niets. De afgelopen jaren zijn er zoveel vergelijkbare plannen in het zicht van de haven gesneuveld, dat het me juist verbaasd zou hebben als dit plan het wel gehaald zou hebben.

De belangrijkste voorwaarde voor het welslagen van zo’n peperduur is immers dat er een financieel gezonde voetbalclub met perspectief bij betrokken is. En dat is niet het geval – helaas.

In mijn archief kwam ik een kaartje tegen dat oud-ED-collega Maarten van Roessel gemaakt heeft, en waarop de plekken staan waar mogelijk een nieuw Helmond Sport zou kunnen worden gebouwd.

Een plek zag ik daarbij destijds over het hoofd: Berkendonk. Maar dat plan heeft het ook niet gehaald, net als even concrete plannen voor Suytkade en in Stiphout.

Voor het juiste perspectief: dit kaartje dateert uit december 2004.

Geen nieuwe wegen, wel lightrail?

Een dag nadat bekend werd dat een verbreding van het door files geplaagde deel van het Eindhovense wegennet er niet in zit, komt het bericht dat Brainport wel geld wil voor de aanleg van een lightrail op de as van regio: tussen de Automotive Campus in Helmond, de TU/e, Eindhoven Airport en de High Tech Campus en ASML.

De vraag is alleen: hoe reëel is dat plan, in een tijd dat de miljarden de schatkist uitvliegen om de maatschappij economisch overeind te houden?

Donald ‘Al’ Trump

Door zo’n lockdown ga je dingen doen waar je anders niet aan toekomt: de garage en de zolder opruimen, de tuin herinrichten, oude en vergeten romans en muziekjes weer eens uit de kast trekken, onder het stof geraakte kunstboeken doorbladeren.

En, in mijn geval, bijna vergeten films (her-)bekijken. De laatste dagen ben ik me door het oeuvre van Brian De Palma aan het werken, de regisseur van heerlijke thrillers als Body Double, Blow Out en Dressed To Kill, van het meeslepende drama Black Dahlia en van het heldenepos The Untouchables, uit 1987.

Wat me in de laatste film ook opviel was de rol van Robert De Niro als Al Capone, een geweldige rol. De Al Capone van Robert De Niro deed me denken aan de manier waarop Donald Trump speeches en persconferenties geeft.

Zou The Don dat trucje misschien hebben afgekeken van een gangster?

Eindeloze fileproblemen

Dit nieuws roept heel veel vragen op. Want werken aan de aanleg van tunnels, fly-overs en gescheiden rijbanen kost ook veel geld en duurt ook jaren, om maar eens een van die vragen op te werpen.

En niet alleen die vraag. Want loopt de politiek in Eindhoven eigenlijk niet al jaren achter de feiten aan als het gaat om om het oplossen van de verkeersproblemen? Dat is zelfs misschien wel de allerbelangrijkste vraag.

Er zit een chip in het virus?

De nieuwe intelligente lockdownweek – nummertje elf alweer – begon goed, vanochtend, toen ik in de krant las dat heel die coronacrisis eigenlijk gewoon maar flauwekul is. Bedacht door de elite om ons, het plebs, er onder te houden en uit te kunnen buiten.

Althans, dat denkt een heel klein clubje complotdenkers. Gelukkig maar dat die theorieën op basis van feiten in een handomdraai te weerleggen zijn. Maar ja, als dan vervolgens die feiten weer in twijfel worden getrokken omdat ze onderdeel zijn van datzelfde complot, dan schiet je daar nog niets mee op.

%d bloggers like this: