Weblog

Opnieuw een gevarieerd en zomers speellijstje vol met favorieten. Vrijdag! Enjoy.

Interessant betoog over het al dan niet veronderstelde gebrek aan kansen voor de huidige generaties jongeren in de Groene. Hier gratis te lezen, cadeautje van deze abonnee.

Fokke & Sukke in NRC zijn in topvorm deze week.

Ik vond dit heel aardige liedje niet op de radio, maar heel ouderwets gewoon bij Youtube. Spelen eind dit jaar in Rotterdam: Soft Palms.

Spijker op de kop, Fokke & Sukke. Vandaag in NRC.

Eerlijk is eerlijk: ik was van te voren wat sceptisch over het optreden van The Sweet tijdens Streetrock in Bakel, afgelopen zondag. Nog maar een origineel lid over, gitarist Andy Scott. En die is al 77 jaar oud.

Maar het was echt een heel aardig concert: Scott heeft een goede band met ‘jonkies’, die de aloude hits met veel liefde en zichtbaar plezier speelden.

Toen ze ook nog afsloten met twee van mijn All Time Favorites – Blockbuster en Ballroom Blitz – kon de band voor mij niet meer stuk.

Helemaal gemist destijd, eind jaren negentig, deze fake-documentaire van Jiskefet over de zogenaamde zoektocht naar een zogenaamd razend-populaire Nederlandse band uit het begin van de jaren zestig.

Ik kwam ’em op het spoor dankzij het boek ‘Haar naam was Lola’ van John Schoorl en Paul Onkenhout. Een aanrader, hoor- als u ’em nog niet kende, tenminste. Hier en hier te vinden op YouTube.

En niet alleen die docu trouwens, ook dat boek – het zusje van ‘En Venus was haar Naam’ – is een regelrechte aanrader. Mede dankzij de bijbehorende Spotify-lijst.

In de clip hierboven doen The Cards het werk van surfgitarist Dick Dale even dunnetjes over. En in de clip hieronder leveren ze met ‘Suzy’ een mooie pastiche van de Beatles af.

Al moet bekennen dat ik ook even dacht dat ik Thijs Boontjes hoorde.

21 auto’s inhalen in de Zwitserse Gotthardtunnel? Een gemiddelde snelheid van 171 km? Een bijna 17 kilometer lange tweebaans tunnel in zes minuten rijden?

Dan ben je toch echt helemaal van de pot gerukt.

Ook het recente overlijden van de Amerikaanse James ‘Blood’ Ulmer is vrij ongemerkt voorbij gegaan aan de Nederlandse media. Ulmer maakte begin jaren tachtig niettemin grote indruk met zijn eigenzinnige mix van jazz, funk en new wave-rock – zijn debuutelpee verscheen niet voor niets bij het prestigieuze Rough Trade.

Een van zijn weinige echt bekende nummers? Jazz is the teacher, funk is the preacher. Zie hieronder. En daaronder nog een korte necrologie.

Leuk: nieuw materiaal van de Cramps op komst. Nieuw in die zin dat het gaat om nummers uit 1977 die nog nooit zijn uitgebracht. Althans niet in deze versie.

Oude wijn in nieuwe zakken? U zegt het. Maar waarschijnlijk smaakt deze 49 jaar oude wijn er niet minder om.

Wederom een lekker zomerse playlist, met een stapel liedjes die favoriet zijn bij de maker van dit weblog.

Nostalgie, dankzij Jip in de Volkskrant van gisteren.

Uiteraard zitten ook Fokke & Sukke bovenop het WK-nieuws.

Bij vlagen hilarische film van de Coen Brothers, terechte aanrader vandaag in de Volkskrant. Ook met Frances McDormand, hierboven ten onrechte over het hoofd gezien.

Nog eentje uit de ouwe doos, maar dan een die vertrouwd kop van Jut Phil Collins op de hak neemt. Rotnummer, trouwens.

Het origineel, uit 1981 van de Engelse Gang Of Four (zie hieronder), staat nog steeds als een huis – en kan wat mij betreft niet verbeterd worden.

Maar deze versie van de Dandy Warhols, op hun nieuwe coveralbum Pinups (check: David Bowie-link) is best heel aardig. Toch?

Een Gummbah uit de oude doos. Blijft leuk.

Ook weer een briljante Fokke & Sukke in NRC, afgelopen week.

De mooiste uitvindingen komen vaak toevallig tot stand. Daar moest ik aan denken toen ik recent zag dat er in de Mexicaanse stad Monterrey enkele WK-wedstrijden werden gespeeld.

In die stad hebben ze jaren geleden alweer de muziekstijl slow cumbia uitgevonden: de van oorsprong Columbiaanse cumbia – die van tsjakke-tsjak, tsjakke-tsjak -, maar dan vertraagd afgespeeld.

In de video hieronder wordt uitgelegd hoe dat in zijn werk ging. Briljant!

Vandaag in de Volkskrant, weer eens een ijzersterke Gummbah.

Zeg eens, CoPilot: hoe zou je mijn weblog willen typeren?

De weblog van Hans Vermeeren laat zich omschrijven als een persoonlijk en journalistiek getint digitaal dagboek, waarin een breed scala aan culturele en maatschappelijke interesses centraal staat.

Het is een platform waar hij zijn persoonlijke verwondering en professionele nieuwsgierigheid deelt, variërend van diepgravende nostalgie tot actuele observaties.

En dit zegt Hans er zelf van: ”Oeps”.

Hij is een van de meest markante verschijningen in de reggaewereld, Yellowman. Albino. Door zijn ouders in de steek gelaten en te vondeling gelegd. Op jonge leeftijd al getroffen door kanker in zijn kaak, die daardoor gedeeltelijk moest worden weggehaald.

Maar de man is een geboren performer, zoals blijkt uit dit filmpje. Opgenomen in 1982 op het Reggae Sunsplash Festival. Ergens tegen de ochtend, nota bene. Als vele andere artiesten hun set al gespeeld hebben. Als de maan ondergaat, de ochtendschemering doorbreekt en de zon op het punt van opkomen staat.

Het is ook het optreden waarmee hij doorbrak. En dat is niet zo raar: hij rapt (of liever gezegd: toasten, zoals ze dat toen in Jamaica noemden) en improviseert als de beste, zet de begeleidingsband helemaal naar zijn hand en weet het publiek volledig om zijn vingers te winden.

Fascinerend hoor.

Vrijwel altijd interessant, de column van Mathijs Bouman in het FD. Vooral als het over landbouw gaat.

81 jaar oud wordt ze vandaag, zangeres Debbie Harry van de Amerikaanse band Blondie. Lang geleden alweer dat er goede muziek verschenen is van deze band. Maar de liedjes op eerste elpee’s, die uit ’77, ’78 en ’79, die koester ik nog steeds.

Het fascinerende van geschiedenis is dat je die keer op keer kunt herschrijven. Een nieuwe blik, een andere invalshoek, moderne inzichten: het levert steeds een ander verhaal op.

Nu blijkt dat de Sex Pistols eigenlijk maar om één man draaiden, bassist Glen Matlock. Als ik de recensie in NRC van zijn film I Was A Teenage Sex Pistol moet geloven, tenminste.

Altijd link om een klassieker te coveren. Maar niet voor de Krontjong Devils: die weten wel van wanten, ook als het om Blue Monday van New Order gaat.

29 juni 1979 is de sterfdag van de Amerikaanse gitarist Lowell George. Vooral bekend van de band Little Feat. En van ijzersterke nummers als Fat Man In The Bathtub en Spanish Moon.

Boeiend betoog over culturele ontwikkelingen in de VS, deze week in de Groene Amsterdammer.

Het heeft een tijdje geduurd, maar dit weekend heb ik dan toch de knoop doorgehakt en mijn Twitteraccount verwijderd.

De afgelopen vier weken, tijdens onze zomervakantie, heb ik dit medium nauwelijks gebruikt. Dat maakte het een stuk makkelijker, nadat ik eerder al de app van mijn telefoon en tablet had gegooid.

Ik had al langer twijfels bij Twitter, eigenlijk al sinds het na de overname werd opgedoopt tot X. Maar de druppel was deze reportage in de Volkskrant: Twitter is nu echt het domein geworden van trollen, toetsenbordridders en extreem-rechts. En vooral : daar wordt niets tegen gedaan.

Inderdaad, met veel passen en meten kun je je Twitteraccount vrij houden van dat soort lui. En inderdaad, het is ook een mooie manier om in de gaten te houden wat gebeurt en wat er speelt in de maatschappij.

Maar eigenlijk gaat het me in dit geval gewoon om het principe. Exit. Of zoals dat vroeger heette: twexit.

Vandaag, 28 juni -exact veertig jaar geleden, gaf het duo Wham er de brui aan. Dat deed me destijds niet veel: de muziek van George Michael en Andrew Ridgeley sprak me nauwelijks aan. Twee aardige nummers – Wham Rap en Young Guns (Go For It), dat was het dan wel.

Wel leuk: de cover van dit laatste nummer door de Engelse punkchaoten Peter & Test Tube Babies: Dronken punks, die er helemaal voor gaan. Pissed Punks – verrassend swingend, inderdaad.