Weblog

Paul Simon was op 5 februari 1972 een van de eerste artiesten die de reggae omarmde, met zijn Mother & Child Reunion. Vernoemd trouwens naar een Chinees gerecht met kip en ei (!).

Hij schakelde voor dat nummer de hulp in van Lynford ‘Hux’Brown, die een jaar eerder betrokken was bij de productie van Double Barrel, een dikke hit van Dave (Barker) en Ansel Collins.

En dat is 55 jaar later – zoals ik al eerder schreef – nog steeds een geweldig nummer.

Wel de AOW aanpakken, maar niet de hypotheekrenteaftrek, de winsten van bedrijven en de vermogens van de (zeer) welvarenden? Terecht dat de Volkskrant in het commentaar van vandaag daar grote vraagtekens bij zet.

4 februari 2009 is de sterfdag van Lux Interior. Zanger van de Cramps en partner van gitarist Poison Ivy. Hij overleed op 62-jarige leeftijd.

Het is deze band die in 1980 dankzij al hun covers voor mij de deur opende naar een schatkamer vol met obscure rock ‘n roll, rockabilly en rhythm & blues. En walhalla waar ik nog steeds vrijwel dagelijks plezier aan beleef.

En daar ben ik de band nog altijd dankbaar voor. Hieronder een vrij willekeurig gekozen cover op een van hun beste elpee’s en daaronder het origineel uit 1957.

Boeiende column vanochtend in de Volkskrant, van Peter de Waard. Over de devaluatie van gouden medailles op de Winterspelen. Vrijdag beginnen ze en kan er weer ‘historie worden geschreven’.

Nog even terug naar het nieuws van gisteren. En wel naar een oproep in de krant van de supporters van Helmond Sport. Zij willen geen ‘elitaire club’, maar een club voor het volk: voetbal voor de mensen uit Helmond-Oost en en Helmond-Noord.

Mooie oproep, mooi verwoord ook: beter 3000 bezoekers die 15 euro betalen dan 1500 die 30 euro dokken.

Mooi nummer dit, uit de koker van de Engelse producer Joe Meek. Die op deze 3e februari in 1967 een einde aan zijn leven maakte, 37 jaar oud. Dat deed hij nadat hij eerst zijn huisbazin had doodgeschoten.

In de originele uitvoering van John Leyton (uit 1961) heeft het nummer een dramatische, melancholieke lading. De psychobillies van de Meteors geven er in 1984 een dreigende draai aan, en spelen het een paar versnellingen hoger. Ook leuk, maar het origineel blijft toch sfeervoller.

Niet alleen Gummbah kijkt kritisch naar het beleid van het nieuwe kabinet, dat doet ook de Rechter in het ED.

Gummbah weet in de Volkskrant precies waar de klappen vallen bij het beleid van het nieuwe kabinet.

Het werd een hit van de Creedence Clearwater Revival in 1968, maar het origineel van Suzie Q komt uit 1957 en is van de Amerikaanse rock ‘n’ roller Dale Hawkins – en zeker net zo leuk als de cover.

Hawkins heeft nog veel meer mooie nummers geschreven, Tornado bijvoorbeeld – dat vaak opduikt op compilaties met nummers die de Cramps hebben geïnspireerd – en het nummer hieronder.

Dit Little Pig werd jaren later weer fraai gecoverd door de Engelse neo-rockabillies The Polecats, op hun debuutelpee Polecats Are Go. Hieronder in een semi-akoestische uitvoering op het zeer interessante YouTube-kanaal van Bopflix.

Oh ja: op 2 februari 1957 brengt Dale Hawkins zijn Suzie Q uit.

Gitarist Andy Gill overlijdt op 1 februari 2020 op 64-jarige leeftijd. Met de Gang Of Four maakte deze Engelsman begin jaren tachtig een paar jaar lang prachtige muziek, vooral dankzij zijn tegendraadse gitaarspel. Dit nummer is – nog steeds – een van hun fraaiste, vind ik.

Ook op 1 februari, maar dan in 2018, overlijdt soulzanger Dennis Edwards, een tijd lang het gezicht van de Temptations, 75 jaar oud.

Het Engelse trio de Kane Gang scoorde in 1987 met een cover van een Edwards-nummer, Don’t Look Any Further.

Nog mooier is hun cover van een nummer van de Staple Singers: Respect Yourself, een jaar eerder: heerlijke blue eyed soul.

Mooie uitslag, geweldige eerste twintig minuten, uiteindelijk qua wedstrijd toch een beetje saai. Maar wel 17 punten voorsprong nu: PSV-Feyenoord.

Muziek draait voor een belangrijk deel ook om imago. Toen de band populair was, ABBA, vond ik er geen zak aan.

Jaren later ontdekte ik dat Björn en Benny ijzersterke songs schreven, maar ze wel verpakten in een naar mijn smaak veel te glad en populair jasje. (Ze werden er wel steenrijk mee, trouwens – alsof dat wat wil zeggen.)

Neem dit nummer, in de uitvoering van The Leather Nun uit Zweden hoor je pas hoe goed het in elkaar zit.

Op 31 januari 1976 stond ABBA op één met Mamma Mia – nog steeds een vreselijk nummer.

Niet dat ik er vooralsnog geen vertrouwen in heb, daar niet van. Maar een beetje scepsis is wel op zijn plaats.

En gisteren, kijkend naar de presentatie van de plannen, vroeg ik me dit af: waarom wil de VVD het nu helemaal anders gaan doen dan met het vorige kabinet? Ook daar maakte de VVD toch deel van uit. Hoe consistent is dat?

Het antwoord las ik vanmorgen hier, bij de Miriam de Rijk in de Groene Amsterdammer.

Nog zo’n prachtige, krachtige stem: Cilla Black. Uit Liverpool, net als de Fab Four. Iets minder succesvol, maar ze laat wel een mooi oevre na. Dat soms (wat al te veel) neigt naar de easy listening. Maar in het geval van dit liedje uit 1964 in ieder geval niet. Dat is dan ook geschreven door Lennon & McCartney.

Cilla Black kreeg op 30 januari 1968 haar eigen tv-show.

30 januari is ook de dag van Bloody Sunday in de Noord-Ierse stad Derry, de dag in 1972 dat 13 ongewapende demonstranten door het Engelse leger werden doodgeschoten.

U2 schreef er een nummer over. Maar de stad Derry is voor mij onlosmakelijk verbonden met de daar geboren en getogen Undertones, sinds 1979 een van mijn favoriete bands. En dit is een van mijn favoriete nummers.

Korte maar zeer krachtig recensie.

Prachtige stem, Smokey Robinson. Zijn muziek zonder de Miracles vind ik wat minder, maar de hits uit zijn beginjaren bij Motown zijn nog steeds zeer fraai – en voor een deejay meestal ook handige floorfillers.

Zoals deze Going To A Go-Go uit 1965 – ooit nog eens vakkundig verkracht door de Stones. Op 29 januari 1972 verbrak Smokey de samenwerking met de Miracles.

29 januari 1949 is de geboortedag van de in 2014 overleden Tommy Ramone, de drummer van de originele en illustere Ramones, inmiddels alle vier niet meer onder ons.

Voor de gelegenheid een keer een nummer van de Ramones mét gitaarsolo. Wel even opletten, want anders is-ie al weer voorbij.

Mooi eerbetoon in de Volkskrant aan de man die samen met bassist Robbie Shakespeare reggae inderdaad veranderde, Sly Dunbar.

Tsja, zo gaat dat met de beelden van mensen die eens als grote leider werden beschouwd.

Wat een prachtig ingetogen nummer dit, van een totaal ten onrechte, bijna vergeten zanger: Billy Fury. Ook uit Liverpool.

Net als de band die er begin jaren zestig voor zorgde dat hij en veel generatiegenoten naar de zijlijn van de aandacht werden verschoven.

Billy Fury overleed op 28 januari 1983, 42 jaar oud pas.

Het eveneens Engelse Guana Batz coverde het nummer in 2001, zonder er ditmaal hun gebruikelijke psychobillysausje overheen te gieten, gelukkig.

Eigenlijk heeft Bo Diddley zijn hele muziekcarrière gebaseerd op slechts een nummer, maar dan in vele honderden verschillende uitvoeringen. Dankzij zijn fenomenale junglebeat lijken alle nummers immers wel heel veel op elkaar.

Dit ‘I Love You So’ – een fractie langzamer dan de rest – komt uit de playlist ‘I Love You’ in Stoffer’s Jukebox – een lijst die me vanwege het overwegend zoetsappige karakter wat minder aanspreekt.

Als tegenwicht nog een uptempo-nummer van Bo: ‘Bo Diddley’. Misschien wel z’n beste nummer, samen met ‘Hey, Bo Diddley’. En alle andere nummers van zijn debuutelpee….

Vandaag in het ED de visie van De Rechter op crises & communicatie. Herkenbaar.

Op 27 januari 1956 wordt de single ‘Heartbreak Hotel’ van Elvis Presley uitgebracht. Ook al heb ik zelf niets met Elvis, ik snap de opwinding rond hem wel – een beetje, tenminste. En waarschijnlijk moet je die vooral ook in het tijdskader zien.

Mijn voorkeur gaat echter uit naar de versie van Buddy Love van dit nummer. Een keer of drie zo snel en daarom ook lekker een stuk ruiger. En het is ook niet voor niets deze versie die de Cramps later gecoverd hebben.

Zeer lezenswaardige column vandaag in de Volkskrant van Marcia Luyten. Waarin ze stap voor stap uitlegt hoe The Donald op weg is naar het uitroepen van de noodtoestand, en waarom hem dat zo goed uitkomt.

‘Wonderful Life’ is zonder twijfel het bekendste nummer van de Engelse zanger Black. Maar hij heeft nog een paar fraaie nummers gemaakt, waaronder dit ‘Everything’s Coming Up Roses’.

Het is een heel typerend nummer voor de popmuziek uit deze periode van de jaren tachtig: melodieus, goed verzorgd en een vol geluid. Maar met in de verte toch vaak nog ergens een rafelrandje.

Colin Vearncombe – zoals Black in het echt heette – overleed op 26 januari 2015 aan de gevolgen van een auto-ongeluk.

Samen met Sweet, Slade en de Osmonds hoorde ook de groep Mud begin jaren zeventig bij mijn favorieten. Nog steeds trouwens, tenminste: de successingles van deze glitterbands.

Ook van ‘Tiger Feet’ – nummer 1 op 26 januari 1974 – kan ik bij vlagen geen genoeg krijgen.

Zelden zo’n indrukwekkende ritmesectie gezien als Sly & Robbie. Triest nieuws, na het overlijden van Robbie Shakespeare in 2021 is nu ook Sly Dunbar overleden. 73 jaar oud slechts.

Deze opname – The Whole World Is Africa met Black Uhuru tijdens een Rockpalast-concert – dateert uit 1981 en laat Sly & Robbie in bloedvorm zien. Wat een ritme, wat een drive, wat een precisie.

En ook heel mooi: het plezier dat de drie zangers van Black Uhuru op het podium laten zien, ondanks hun toch serieuze boodschap.

Kippenvel.

Het is een gewaagde vergelijking, zonder meer. Maar wel een hele leuke. Ik moest tenminste onbedaarlijk lachen om de eerste alinea van deze column van Marcel van Roosmalen in NRC van vanochtend.

Al moet ik daarbij wel aantekenen dat ik overtuigd tegenstander ben van de monarchie.

Al een paar jaar oud, maar destijds gemist: deze cover door Voodoo Radio van de Bow Wow Wow-klassieker C30 C60 C90 Go!

Mooi pleidooi in NRC van zaterdag over het belang van culturele vrijheid in een democratie. Wellicht wat hoog gegrepen. Maar desondanks is het niet minder van belang om de alarmbellen af te laten gaan, nu die vrijheid van alle kanten steeds verder onder druk komt te staan.

De Jamaicaanse dj Dillinger scoorde in 1976 een dikke hit met ‘Cocaine In My Brain’. Prima nummer, daar niet van. Maar zijn mooiste werk maakte hij voor Studio One. Zoals dit nummer, te vinden op een prima verzamel-cd.

Dillinger werd geboren als Lester Bullock op 25 januari 1953 en verdween na zijn hit enigszins in de obscuriteit. Er is trouwens een uitermate grappige parodie op zijn ‘Cocaine In My Brain’.

Die is van Dingetje. Het is een niemandalletje maar niettemin wel een leuk nummer: De gracht, de stank, de nacht en de drank, dat is Amsterdam!