Weblog

Ook weer een briljante Fokke & Sukke in NRC, afgelopen week.

De mooiste uitvindingen komen vaak toevallig tot stand. Daar moest ik aan denken toen ik recent zag dat er in de Mexicaanse stad Monterrey enkele WK-wedstrijden werden gespeeld.

In die stad hebben ze jaren geleden alweer de muziekstijl slow cumbia uitgevonden: de van oorsprong Columbiaanse cumbia – die van tsjakke-tsjak, tsjakke-tsjak -, maar dan vertraagd afgespeeld.

In de video hieronder wordt uitgelegd hoe dat in zijn werk ging. Briljant!

Vandaag in de Volkskrant, weer eens een ijzersterke Gummbah.

Zeg eens, CoPilot: hoe zou je mijn weblog willen typeren?

De weblog van Hans Vermeeren laat zich omschrijven als een persoonlijk en journalistiek getint digitaal dagboek, waarin een breed scala aan culturele en maatschappelijke interesses centraal staat.

Het is een platform waar hij zijn persoonlijke verwondering en professionele nieuwsgierigheid deelt, variërend van diepgravende nostalgie tot actuele observaties.

En dit zegt Hans er zelf van: ”Oeps”.

Hij is een van de meest markante verschijningen in de reggaewereld, Yellowman. Albino. Door zijn ouders in de steek gelaten en te vondeling gelegd. Op jonge leeftijd al getroffen door kanker in zijn kaak, die daardoor gedeeltelijk moest worden weggehaald.

Maar de man is een geboren performer, zoals blijkt uit dit filmpje. Opgenomen in 1982 op het Reggae Sunsplash Festival. Ergens tegen de ochtend, nota bene. Als vele andere artiesten hun set al gespeeld hebben. Als de maan ondergaat, de ochtendschemering doorbreekt en de zon op het punt van opkomen staat.

Het is ook het optreden waarmee hij doorbrak. En dat is niet zo raar: hij rapt (of liever gezegd: toasten, zoals ze dat toen in Jamaica noemden) en improviseert als de beste, zet de begeleidingsband helemaal naar zijn hand en weet het publiek volledig om zijn vingers te winden.

Fascinerend hoor.

Vrijwel altijd interessant, de column van Mathijs Bouman in het FD. Vooral als het over landbouw gaat.

81 jaar oud wordt ze vandaag, zangeres Debbie Harry van de Amerikaanse band Blondie. Lang geleden alweer dat er goede muziek verschenen is van deze band. Maar de liedjes op eerste elpee’s, die uit ’77, ’78 en ’79, die koester ik nog steeds.

Het fascinerende van geschiedenis is dat je die keer op keer kunt herschrijven. Een nieuwe blik, een andere invalshoek, moderne inzichten: het levert steeds een ander verhaal op.

Nu blijkt dat de Sex Pistols eigenlijk maar om één man draaiden, bassist Glen Matlock. Als ik de recensie in NRC van zijn film I Was A Teenage Sex Pistol moet geloven, tenminste.

Altijd link om een klassieker te coveren. Maar niet voor de Krontjong Devils: die weten wel van wanten, ook als het om Blue Monday van New Order gaat.

29 juni 1979 is de sterfdag van de Amerikaanse gitarist Lowell George. Vooral bekend van de band Little Feat. En van ijzersterke nummers als Fat Man In The Bathtub en Spanish Moon.

Boeiend betoog over culturele ontwikkelingen in de VS, deze week in de Groene Amsterdammer.

Het heeft een tijdje geduurd, maar dit weekend heb ik dan toch de knoop doorgehakt en mijn Twitteraccount verwijderd.

De afgelopen vier weken, tijdens onze zomervakantie, heb ik dit medium nauwelijks gebruikt. Dat maakte het een stuk makkelijker, nadat ik eerder al de app van mijn telefoon en tablet had gegooid.

Ik had al langer twijfels bij Twitter, eigenlijk al sinds het na de overname werd opgedoopt tot X. Maar de druppel was deze reportage in de Volkskrant: Twitter is nu echt het domein geworden van trollen, toetsenbordridders en extreem-rechts. En vooral : daar wordt niets tegen gedaan.

Inderdaad, met veel passen en meten kun je je Twitteraccount vrij houden van dat soort lui. En inderdaad, het is ook een mooie manier om in de gaten te houden wat gebeurt en wat er speelt in de maatschappij.

Maar eigenlijk gaat het me in dit geval gewoon om het principe. Exit. Of zoals dat vroeger heette: twexit.

Vandaag, 28 juni -exact veertig jaar geleden, gaf het duo Wham er de brui aan. Dat deed me destijds niet veel: de muziek van George Michael en Andrew Ridgeley sprak me nauwelijks aan. Twee aardige nummers – Wham Rap en Young Guns (Go For It), dat was het dan wel.

Wel leuk: de cover van dit laatste nummer door de Engelse punkchaoten Peter & Test Tube Babies: Dronken punks, die er helemaal voor gaan. Pissed Punks – verrassend swingend, inderdaad.

Het overlijden van de Amerikaanse soulzanger Clarence Carter is – voor zover ik heb gezien – in de Nederlandse media onopgemerkt voorbij gegaan. Dat is niet terecht, wat mij betreft. Hij maakte in de jaren zestig hele aardige muziek.

Zoals ook gememoreerd in deze necrologie, die ik in een Engels muziektijdschrift tegenkwam. Hier vind je zijn muziek.

De voorrondes van het WK zijn bijna afgerond, en dat is een uitgelezen gelegenheid om het wat mij betreft mooiste moment uit die twee weken te kiezen.

En dat is de bokkensprong van Ivan Perisic – sowieso al de favoriete PSV-speler van dit weblog. Het gebeurde na het doelpunt van Martin Baturina voor Kroatie tijdens de wedstrijd tegen Engeland, op 17 juni.

Fenomenaal. Wel raar dat dit moment vrijwel aan de aandacht is ontsnapt.

Het is een van mijn favoriete nummers van The Who: The Kids Are Alright, uitgebracht in 1965 en verschenen op de elpee My Generation – garagerock pur sang.

Maar de (punky) uitvoering van de eveneens Engelse pubrockband Eddie & Hot Rods uit 1976 mag er ook zijn. Staat op de elpee Teenage Depression, nog steeds een aanrader. 50 jaar later.

27 juni 2002 is de sterfdag van Who-bassist John Entwistle. Vandaar.

Wel wat wrang inderdaad. Uit het onvolprezen tiijdschrift Mad. Van de hand van Don Martin.

Een paar weken geleden ging het op dit weblog enkele malen over de Ramones en de band van de vijfde Ramone, Marky, en het optreden van deze groep – Blitzkrieg – in de Cacaofabriek in Helmond.

Niks ten nadele van Marky en z’n band, hoor. Maar toen ik van de week deze clip voorgeschoteld kreeg op YouTube dacht ik: dit is toch echt wel heel andere koek. Wat een bijna maniakale energie, wat een dynamiek, wat een band!

Lekker zomers afspeellijstje. Met alleen maar all time favorites van de maker van dit weblog.

#zonderwoorden #italia #umbria #lagotrasimeno

Mooie uitdrukking: it’s raining cats and dogs. Maar ik ben wel blij dat na dagen van flinke regen dit weertype heeft plaatsgemaakt voor zonniger weer.

Grappig, dit nieuwe grapje in beurskringen na de Taco: Not A Chance Hormuz Opens, oftewel Nacho.

(Taco staat voor: Trump Always Chickens Out).

#zonderwoorden

Hij is er vrijdag uiteraard niet bij, in de Helmondse Cacaofabriek: Johnny Ramone, als de vijfde Ramone – Marky – daar optreedt met zijn Blitzkrieg. Maar het is wel een geweldige, typerende foto. Vandaar.

Lees hier een handzaam portret van deze Amerikaanse punkband.

Onlangs schreef ik voor het ED een verhaaltje over plannen om Nationaal Park De Peel fors uit te breiden, een plan dat vooral ingegeven is vanuit marketingoverwegingen.

Bij NRC las ik een interessant betoog over de voor- en (vooral) de nadelen van dergelijke acties – en de in de ogen van de auteur gebrekkige onderbouwing. De aanleiding: het uitroepen van Nationaal Park Hollandse Duinen.

Dat bestaat uit, ik citeer, ‘18.000 hectare strand inclusief vele tientallen strandtenten, bollenvelden, pretparken, woonwijken, waterwingebieden, weiden waar jaarlijks mest wordt uitgereden met rondom sloten waarin geen leven te bekennen is, het Haagse Bos met het Malieveld en stukken mooie natuur’.

Boeiende reportage bij de Volkskrant over hoe de dochter en schoonzoon van The Donald toeslaan in Albanië.

Onverwachte terugkeer van (twee leden van) de Gang Of Four. Lekker tegendraads nummer weer, hoor.

Een Gummbah uit de oude doos.

Lekker melodrama van de Urban Voodo Machine, de Engelse variant op de Vlaamse Bende van Jan de Lichte. Al een paar jaar oud, maar nog steeds leuk genoeg om af en toe in de herhaling te gooien.

‘Cheers for the tears’, zegt feestnummer en drinkebroer zanger Paul Romney tegen zijn in paniek geraakte vriendin na een doorgehaalde nacht. ‘But I ain’t dead. Just yet’.