Weblog

Een dolle boel, daar op het podium tijdens het Power To The Peoplefestival in Columbia, Maryland, een paar dagen geleden.

DMC, Jack Black (zoals altijd door het dolle heen), leden van Rage Against The Machine en Cypress Hill en ergens achteraan ook nog Chuck D. van Public Enemy.

En dan allemaal tegelijk de klassieker Walk This Way van Run DMC spelen. Heerlijk!

(DMC, die jaren geleden nog eens optrad in Helmond: in januari 2010 in Lakei – een van de voorlopers van de Cacaofabriek, maar dat terzijde).

Het venijn zit ’em vaak in de details. Of de jus, als je het wil noemen, in plaats van venijn. Ook in dit verhaal, vandaag in (alweer) de Volkskrant.

Fascinerend om te lezen dat het kantoor van Booking.com in Amsterdam beschikt over meditatieruimtes, drie restaurants, een klimmuur en – schrik niet – een bakfietslift.

Waarom zouden de zesduizend medewerkers van Booking dan niet allemaal minstens twee dagen in de week op kantoor willen gaan werken? Spoiler: omdat er maar 3200 bureaus zijn.

Hier heeft de koppenmaker bij de Volkskrant gisteravond heel wat plezier aan beleefd, aan deze kop.

Met veel verbazing en verwondering heb ik de afgelopen maanden de gang van zaken gevolgd rond de Boscotondo en het Ter AA in Helmond. Het is er een die heel veel vragen opgeworpen heeft, waar bovendien nog steeds geen antwoord op gekomen is.

In de krant van vandaag hebben collega Tonny en ik voor het overzicht én het inzicht die ontwikkelingen op een rijtje gezet.

Het resultaat? De verwondering is alleen nog maar groter geworden. Lees hier het verhaal online.

Probeer dan meer eens stil te blijven staan, bij deze eigentijdse (en supersnelle) versie van Train To Skaville van de Ethiopians. Uit de koker van Reggae Roast – garantie voor kwaliteit. En met toppers als Top Cat en Horseman.

Opgenomen op een achterafterrein in een achterafstraatje in de (hippe) Londense wijk Hackney, vaste plek voor dit soort sessies. Toch maar eens een keer gaan kijken, daar.

Een doe-vakantie (zie m’n vorige weblogje) wil in ons geval niet alleen maar zeggen ‘doe nog maar een biertje’, als we op terras zitten. Het wil ook zeggen dat we echt wat doen, namelijk lopen.

De afgelopen vakantie was dat aan de Spaanse kust, op de GR92, een bewegwijzerd wandelpad-met-wandelgids langs de Costa Brava. Wij liepen in september stukjes bij La Escala en bij Llafranc, nadat we eerder in die omgeving ook al andere delen van dat pad hadden gelopen.

Het is een mooie wandelroute langs een hele mooie en rotsige kust. En door die rotsen af en toe ook een aardige uitdaging. Eentje die we voorlopg niet meer kunnen aangaan, omdat de vakantieperiode – helaas, helaas – weer voorbij is.

Briljante Fokke & Sukke, recent in NRC.

Ooit eens gevonden op (voorheen) Twitter.

Een van mijn favoriete reggae-deejays is Lone Ranger. Toevallig stuitte ik op dit een paar maanden geleden uitgebracht nummer (via de Spotify-playlist van de radioshow van Don Letts, FYI).

Heerlijk nummer weer, al vermoed ik dat het dateert uit het begin van de jaren tachtig, uit de hoogtijdagen van deze reggae-stijl.

Deze foto dateert uit 1994, en is gemaakt tijdens de verkiezingscampagne van het CDA voor de Tweede Kamerverkiezingen. Een zeer intrigerend plaatje, de reden ook waarom ik ’em bewaard heb. Als ik me goed herinner stond-ie in de Volkskrant.

Op de foto uiteraard de toenmalige lijsttrekker van de partij, Elco Brinkman, destijds vooral bekend dankzij zijn door Frits Wester verzonnen Brinkmanshuffle: lopend over een podium, speechend uit zijn blote hoofd.

‘Potsierlijk’ dacht ik, nadat ik hem had zien shuffelen op campagne in Helmond, in de Elzas Passage op het terras van lunchroom Paul & Riet.

Het mocht allemaal niet baten, trouwens. Zijn partij verloor bij de verkiezingen 20 van de 54 zetels.

Een paar maanden geleden nog dachten veel mensen dat er een frisse wind zou gaan waaien in de Nederlandse politiek. Welnu, al met de eerste begroting – die voor volgend jaar – is er nog maar weinig over van dat elan.

Helaas…

Lekker plaatje om het weekend mee in te gaan. Door de jaren spelen ze deze klassieker steeds sneller, de Test Tube Babies. Waardoor de tekst ook steeds onverstaanbaarder wordt. Maar wat dondert het: het gaat om de riff en het refrein.

Red alert: slechte geluidskwaliteit.

Deze cartoon van Fokke & Sukke past helemaal in de stijl van de legendarische weerman Johan Verschuuren, icoon uit Aarle-Rixtel en in 2021 overleden.

Al past-ie natuurlijk veel beter in de categorie persiflages dan in de spreukenboekjes van Johan zelf.

Interessant betoog in De Limburger, gevonden op BlueSky. Hier te lezen, wel achter een betaalmuur.

Heerlijk, zo’n omgevallen platenkast waar schijnbaar lukraak een paar dozijn aan samples zijn uitgetrokken!

Blur? Check. Eurythmics. Check. Reggae-veteraan Johnny Osbourne. Ook aan boord. Sean Paul? El Alfa? Yes! House Of Pain. Bam. (Maar wel allemaal in max 15 seconden per stuk).

De show van Major Lazer op Lowlands dit weekend was volgens onze correspondent ter plekke in een woord ‘helemaal geweldig’. Hij speelde er dezelfde set als een paar maanden geleden op Coachella, geloof ik.

En die show – op You Tube terug te vinden – is één groot feest. Zelfs de Major Lazer-variant van de Snollebollekes is er in opgenomen. Going to the left left left. Going to the right right right. (Voor de ongeduldigen onder ons; rond de negende minuut)

En wat doe jij voor de kost? Nou, ik ben lasser en ik maak scheepsventilatoren.

Prachtige foto dit, zou zo maar uit de collectie ‘Aan de Arbeid’ van het Helmondse museum kunnen komen. (De foto dateert uit 1942 en is gemaakt op een Amerikaanse scheepswerf)

Peter de Wit weet in de Volkskrant wel raad met een patiënt van Sigmund die aan Alzheimer lijdt.

De Nacht van de Wansmaak. Aan dat Vlaamse/Nederlandse evenement – met bijbehorende dvd’s – moest ik denken toen ik eerder deze week bovenstaande foto zag in de Volkskrant.

Het is een foto van een Mariabeeld dat is gebouwd in het Poolse gehucht Konotopie, dat kennelijk druk bezocht wordt. Over smaak valt niet te twisten, net als over wansmaak.

Grappig toeval. In juni 1986 zou rapper Just Ice optreden in de Effenaar, samen met T La Rock. Dat optreden ging toen niet door omdat Just Ice een paar dagen eerder in Berlijn door de politie Duitsland werd uitgezet, terug op het vliegtuig naar de VS. Dat had iets te maken met een wapen, of zo.

Begin september, meer dan veertig jaar later, komt het er dan alsnog van. Op zaterdag 5 september is Just Ice een van de hoofdgasten van het (van oorsprong Helmondse) Urban Matterz-festival in de Effenaar in Eindhoven.

Fun fact: dankzij een flinke dosis improvisatie was het echt een geweldig optreden van T La Rock, in juni ’86. Als ik me goed herinner, heb ik daar destijds nog een recensie van geschreven in het ED, alleen kan ik die nergens meer vinden.

De hit van T La Rock – Back To Burn – en die van Just Ice – Going Way Back – vind je onder de poster van dat concert. Beide nummers staan nog steeds als een huis.

Korte broek, slippers, een hemd, een joggingbroek… De mode staat momenteel alles toe, op kantoor. Prima hoor. Ook al is dat niet altijd even smaakvol.

Echte huis-, tuin- en keukenfilosofen, die Beavis & Butthead.

Vandaag aangetroffen in de Volkskrant, in een interview met violiste/filmmaker Isabel Hagen.

Natuurlijk ken ik dit nummer van The Clash, die het coverden op hun voltreffer London Calling (1979). Met het origineel, van Vince Taylor uit 1959, was ook weinig mis.

Deze flink opgefokte psychobilly-uitvoering van de eveneens Engelse Ricochets mag er zeker zijn.

Een nieuwe werkweek begint met koffie. Ook al duurt die werkweek maar drie dagen.

In april 2017 waren we een week in Japan. Een indrukwekkende ervaring, vanwege de cultuur, de natuur, de geschiedenis (Hiroshima en de bom van vandaag 81 jaar geleden) en – vooral – de overdonderende stilte op straat in de steden.

Ik moest daar aan denken toen ik vanochtend bij mijn ontbijt de column van Peter de Waard in Volkskrant las. Hij attendeerde ons erop dat vanwege de lage waarde van de yen dit het uitgelezen moment is om met de bullit train langs Mount Fuji te razen.

Zo ziet dat er dan uit.

Geweldige dj, de Jamaicaan Dennis Alcapone – nog uit de tijd van Studio One. Hier figureert hij in een zeer aanstekelijk nummer van de Canadese reggaemuzikant Dubmatix.

En die grappige en zeer kleurrijke clip? Lijkt me deels of zelfs helemaal gemaakt met AI.

Hij bestaat echt, de ondergrondse rotonde van de Faröer-eilanden. De rotonde waar Max Pam vanochtend in zijn column in de Volkskrant over rept.

Ik kon het moeilijk geloven, dus daarom heb ik het maar even opgezocht. Nu beloof ik plechtig dat ik nooit meer aan zijn woorden zal twijfelen.

Zijn naam klinkt als een echo uit een ver verleden, Franco Baresi. Maar wel een heel mooi verleden – uit de tijd dat Italiaanse voetballers nog wel eens prijzen wisten te behalen.

Bij NRC een mooi en welverdiend eerbetoon aan een hele fraaie voetballer. Hier online. Gratis en voor niks.

Fokke & Sukke hebben het weer voor elkaar.

De elpee Duck Rock van Malcolm McLaren is al jaren zwaar favoriet hier in huis. Een van de hoogtepunten van dit album uit 1983 is het nummer Double Dutch.

Bij toeval stuit ik net op de bron van een sample die daarin is gebruikt: het nummer Puleng van de Zuid-Afrikaanse Boyoyo Boys uit 1975. Nooit geweten dat die daar vandaan kwam.

(NB: Buffalo Gals blijft er op dit album natuurlijk met kop en schouders bovenuit steken.)