Weblog

Grappig toeval. In juni 1986 zou rapper Just Ice optreden in de Effenaar, samen met T La Rock. Dat optreden ging toen niet door omdat Just Ice een paar dagen eerder in Berlijn door de politie Duitsland werd uitgezet, terug op het vliegtuig naar de VS. Dat had iets te maken met een wapen, of zo.

Begin september, meer dan veertig jaar later, komt het er dan alsnog van. Op zaterdag 5 september is Just Ice een van de hoofdgasten van het (van oorsprong Helmondse) Urban Matterz-festival in de Effenaar in Eindhoven.

Fun fact: dankzij een flinke dosis improvisatie was het echt een geweldig optreden van T La Rock, in juni ’86. Als ik me goed herinner, heb ik daar destijds nog een recensie van geschreven in het ED, alleen kan ik die nergens meer vinden.

De hit van T La Rock – Back To Burn – en die van Just Ice – Going Way Back – vind je onder de poster van dat concert. Beide nummers staan nog steeds als een huis.

Korte broek, slippers, een hemd, een joggingbroek… De mode staat momenteel alles toe, op kantoor. Prima hoor. Ook al is dat niet altijd even smaakvol.

Echte huis-, tuin- en keukenfilosofen, die Beavis & Butthead.

Vandaag aangetroffen in de Volkskrant, in een interview met violiste/filmmaker Isabel Hagen.

Natuurlijk ken ik dit nummer van The Clash, die het coverden op hun voltreffer London Calling (1979). Met het origineel, van Vince Taylor uit 1959, was ook weinig mis.

Deze flink opgefokte psychobilly-uitvoering van de eveneens Engelse Ricochets mag er zeker zijn.

Een nieuwe werkweek begint met koffie. Ook al duurt die werkweek maar drie dagen.

In april 2017 waren we een week in Japan. Een indrukwekkende ervaring, vanwege de cultuur, de natuur, de geschiedenis (Hiroshima en de bom van vandaag 81 jaar geleden) en – vooral – de overdonderende stilte op straat in de steden.

Ik moest daar aan denken toen ik vanochtend bij mijn ontbijt de column van Peter de Waard in Volkskrant las. Hij attendeerde ons erop dat vanwege de lage waarde van de yen dit het uitgelezen moment is om met de bullit train langs Mount Fuji te razen.

Zo ziet dat er dan uit.

Geweldige dj, de Jamaicaan Dennis Alcapone – nog uit de tijd van Studio One. Hier figureert hij in een zeer aanstekelijk nummer van de Canadese reggaemuzikant Dubmatix.

En die grappige en zeer kleurrijke clip? Lijkt me deels of zelfs helemaal gemaakt met AI.

Hij bestaat echt, de ondergrondse rotonde van de Faröer-eilanden. De rotonde waar Max Pam vanochtend in zijn column in de Volkskrant over rept.

Ik kon het moeilijk geloven, dus daarom heb ik het maar even opgezocht. Nu beloof ik plechtig dat ik nooit meer aan zijn woorden zal twijfelen.

Zijn naam klinkt als een echo uit een ver verleden, Franco Baresi. Maar wel een heel mooi verleden – uit de tijd dat Italiaanse voetballers nog wel eens prijzen wisten te behalen.

Bij NRC een mooi en welverdiend eerbetoon aan een hele fraaie voetballer. Hier online. Gratis en voor niks.

Fokke & Sukke hebben het weer voor elkaar.

De elpee Duck Rock van Malcolm McLaren is al jaren zwaar favoriet hier in huis. Een van de hoogtepunten van dit album uit 1983 is het nummer Double Dutch.

Bij toeval stuit ik net op de bron van een sample die daarin is gebruikt: het nummer Puleng van de Zuid-Afrikaanse Boyoyo Boys uit 1975. Nooit geweten dat die daar vandaan kwam.

(NB: Buffalo Gals blijft er op dit album natuurlijk met kop en schouders bovenuit steken.)

Quote uit een verhaal, vandaag in het ED, over de problemen op de krimpende biermarkt. Scherpe observatie van voorzitter Fred Teeven van de Nederlandse Brouwers. (Nee, niet díe Fred Teeven).

Heerlijk. Ik ben dol op dit soort zinnetjes. ‘Een woordvoerder kan niet duidelijk maken waarom de minister nog jaren wil wachten met het nemen van een beslissing.’

Alleen op deze manier kun je duidelijk maken wat voor een verbazingwekkend en tenenkrommend antwoord dit eigenlijk is. Vandaag in de Volkskrant.

Past perfect bij dit warme weer en bij dit soort lome dagen: cumbia met een klein vleugje hip hop.

Een Hein de Kort uit de oude doos.

Een tripje langs Nederlandse datacenters, megastallen, zonneparken en distributiecentra. Leuk uitgevonden, deze nieuwe vorm van entertainment. Bij Sigmund in de Volkskrant.

Pakt verrassend goed uit: deze postpunk-klassieker van Department S in een rock & roll-jasje. Kende ’em nog niet, maar was er aangenaam door verrast.

De studio-versie klinkt trouwens íets beter:

In de Volkskrant steekt Marcia Luyten de loftrompet over Spanje, de Spaanse economie en de Spaanse politiek, aan de hand van de resultaten van dit land op het WK, in vergelijking met die van Nederland.

Fraai nummer van deze veel te jong overleden reggae-dichter Benjamin Zephaniah. Van wie ik ooit eens een prachtig gedicht over London zag hangen in – hoe kan het ook anders – het London Museum.

Een aanrader volgens de Volkskrant, deze film die vanavond wordt uitgezonden. Ik kan niets anders doen dan me daar volledigf bij aansluiten. Sinds Dumb & Dumber niet meer zo hard gelachen om een film als bij deze.

Snoopy outsmarts them all.

Opnieuw een gevarieerd en zomers speellijstje vol met favorieten. Vrijdag! Enjoy.

Interessant betoog over het al dan niet veronderstelde gebrek aan kansen voor de huidige generaties jongeren in de Groene. Hier gratis te lezen, cadeautje van deze abonnee.

Fokke & Sukke in NRC zijn in topvorm deze week.

Ik vond dit heel aardige liedje niet op de radio, maar heel ouderwets gewoon bij Youtube. Spelen eind dit jaar in Rotterdam: Soft Palms.

Spijker op de kop, Fokke & Sukke. Vandaag in NRC.

Eerlijk is eerlijk: ik was van te voren wat sceptisch over het optreden van The Sweet tijdens Streetrock in Bakel, afgelopen zondag. Nog maar een origineel lid over, gitarist Andy Scott. En die is al 77 jaar oud.

Maar het was echt een heel aardig concert: Scott heeft een goede band met ‘jonkies’, die de aloude hits met veel liefde en zichtbaar plezier speelden.

Toen ze ook nog afsloten met twee van mijn All Time Favorites – Blockbuster en Ballroom Blitz – kon de band voor mij niet meer stuk.

Helemaal gemist destijd, eind jaren negentig, deze fake-documentaire van Jiskefet over de zogenaamde zoektocht naar een zogenaamd razend-populaire Nederlandse band uit het begin van de jaren zestig.

Ik kwam ’em op het spoor dankzij het boek ‘Haar naam was Lola’ van John Schoorl en Paul Onkenhout. Een aanrader, hoor- als u ’em nog niet kende, tenminste. Hier en hier te vinden op YouTube.

En niet alleen die docu trouwens, ook dat boek – het zusje van ‘En Venus was haar Naam’ – is een regelrechte aanrader. Mede dankzij de bijbehorende Spotify-lijst.

In de clip hierboven doen The Cards het werk van surfgitarist Dick Dale even dunnetjes over. En in de clip hieronder leveren ze met ‘Suzy’ een mooie pastiche van de Beatles af.

Al moet bekennen dat ik ook even dacht dat ik Thijs Boontjes hoorde.

21 auto’s inhalen in de Zwitserse Gotthardtunnel? Een gemiddelde snelheid van 171 km? Een bijna 17 kilometer lange tweebaans tunnel in zes minuten rijden?

Dan ben je toch echt helemaal van de pot gerukt.