Jungle Love

Er zijn van die nummers waarvan je nog precies weet waar je ze voor het eerst hoorde.

Dit nummer, Jungle Love van de Amerikaanse zangeres Cristina, hoorde ik rond 1980 voor het eerst in de Effenaar, voorafgaand aan een van de (vele) concerten die ik daar destijds op de vrijdagavond zag. Het is me vooral bijgebleven door het onweerstaanbare intro. Vandaag werd bekend dat Cristina Monet op 61-jarige leeftijd is overleden als gevolg van het coronavirus.

Net als bassist en songschrijver Adam Schlesinger van de eveneens Amerikaanse van Fountains Of Wayne, waarvan ik de eerste elpee’s halverwege de jaren negentig grijs gedraaid heb. Schlesinger was pas 52 jaar oud. Hij heeft een hele stapel prachtige liedjes nagelaten, waaronder dit schitterende Sink To The Bottom.

Dit is nog geen zilvervloot, hoor

Opmerkelijk. Als het gaat om Eindhoven Airport ijverden de PvdA en GroenLinks in de Eindhovense gemeenteraad jarenlang voor twee zaken.

Een: een einde aan de ongebreidelde groei van de luchthaven, die zorgde voor steeds meer milieuhinder en geluidsoverlast. En twee: een ruime dividenduitkering over de jaarlijkse miljoenenwinst van dit zeer lucratief vliegveld dat volledig in overheidshanden is.

Vorig jaar werd, zeer verrassend, de groei tot stilstand gebracht na de discussie in de zogenoemde Proefcasus Eindhoven Airport onder leiding van Pieter van Geel. Het vliegverkeer mag alleen nog maar groeien als daar beperking van de overlast tegenover staat.

En woensdagmiddag werd bekend dat de luchthaven met ingang van volgend jaar dividend gaat uitkeren, een trendbreuk zoals ik dat in de krant van vandaag omschrijf. Niet dat er nu meteen miljoenen overgemaakt worden naar de aandeelhouders. Want de coronacrisis gooit daarbij roet in het eten.

Maar toch, het is wel een trendbreuk. En het is goed om te zien dat volhouden in de politiek uiteindelijk wel kan lonen. Met dank aan de PvdA en GroenLinks.

Vergeten pareltjes: ABC

In de serie vergeten pareltjes vandaag de lp/cd The Lexicon Of Love van de Engelse groep ABC. Destijds, in 1982, afgedaan als ultrakitsch. In de jaren daarna bleek al snel dat zanger Martin Fry gewoon een hele mooie stem had en fraaie popliedjes kon schrijven.

Die liedjes blijken bij herbeluistering zwaar geïnspireerd door de Motown-sound van de jaren zestig. Op The Lexicon Of Love staan wel een stuk of vijf van die knallers. Show me? Inderdaad. Show Me!

Een valse start in het Provinciehuis

Eigenlijk zou dat wel een heel mooi geluk bij een ongeluk zijn, dat de nieuwe Brabantse coalitie al stuk loopt voordat-ie goed wel is begonnen. Want niet alleen zou die samenwerking tussen VVD, CDA en FvD onder een wel een slecht gesternte van start gaan. Nee, eigenlijk is hier toch wel sprake van een hele rare, bijna onnavolgbare manier van politiek bedrijven.

Ga maar na.

Eerst maak je met vijf partijen afspraken over welk beleid je vier jaar lang gaat voeren. Alle partijen, VVD, CDA, PvdA, D66 en GroenLinks, zetten daar hun handtekening onder. Vervolgens doemt er een lastig probleem op.

Een van de partijen, het CDA – althans een deel daarvan, krijgt spijt van een van de afspraken in dat akkoord en besluit een paar maanden later plots de stekker uit de coalitie te trekken.

Vervolgens kiest de VVD er voor de samenwerking met het CDA voort te zetten, de overgebleven partijen er uit te knikkeren en het Forum voor Democratie binnen te halen. Een partij zonder enkele bestuurlijke ervaring en met landelijk gezien hoogst opmerkelijke, vaak dubieuze standpunten.

Vanwege de coronacrisis kan de nieuwe coalitie echter vooralsnog niet van start gaan. En moeten de in feite door de VVD op een zijspoor gezette gedeputeerden van PvdA, GroenLinks en D66 voorlopig wel gewoon hun werk blijven doen. Werk in wel heel lastige tijden bovendien.

Snapt u het nog? Ik niet, hoor. Wat mij betreft wordt die nieuwe coalitie bij voorbaat al weer afgedankt en gaat de huidige door. Wel zo verstandig, wel zo overzichtelijk en goed voor de continuïteit in Brabant. Die kunnen we straks, na de crisis, goed gebruiken.

I Love Rock & Roll

Altijd gedacht dat I Love Rock & Roll een nummer was dat Joan Jett zelf geschreven had? Mooi niet dus. Het was een ijzersterke cover van een goed nummer dat werd geschreven door Alan Merrill maar niet zo best uitgevoerd werd door zijn band The Arrows. En dat daarom in 1975 op een B-kantje terecht kwam.

Ik kom daarop omdat door al het corona-crisisgeweld vrijwel onderbelicht is gebleven dat Merrill deze week is overleden. Aan datzelfde corona-virus.

De columns van Variobob

Zeer regelmatig krijg ik post van Variobob, het alter ego van Eindhovenaar Bob Leenhouwers, columnist van de website DSE. Bob schrijft daar rake columns over zaken die te maken hebben met Eindhoven, de Eindhovense sportwereld en de Eindhovense politiek.

Als Bob een column schrijft over een onderwerp dat raakvlakken heeft met de zaken waarover ik schrijf, laat hij met dat altijd even weten. Heel fijn.

Vanochtend attendeerde hij me op zijn nieuwste column, een open brief aan premier Mark Rutte, met de vraag – nee, de roep om meer vrijheid bij het besteden van de gelden uit de Regiodeal vanwege de huidige coronacrisis.

Het is niet zo dat ik het altijd met hem eens ben, vaak wel trouwens. Maar ook deze column is weer zeer lezenswaardig.

Muiterij in de hemel

Kwam dit nummer toevallig tegen, luisterend naar wat willekeurige speellijstjes bij Spotify. De vroege Nick Cave, chaotisch, ontregelend, brutaal en hard. (En vals, soms).

Dit was zijn toenmalige band, de Birthday Party, op het hoogtepunt. Met twee fantastische EP’s: The Bad Seed en Mutiny, uit 1982 en 1983. In het nummer Mutiny In Heaven zit deze prachtregel: If This Is Heaven I’m Bailing Out.

Classic.

Derde thuiswerkweek

Daar gaan we weer, beste mensen: een nieuwe thuiswerkweek. De derde alweer, met de verwachting dat morgen duidelijk wordt dat het allemaal nog wat langer gaat duren. Want als de ‘intelligente lockdown’ in Duitsland en in België met twee weken verlengd wordt, en die in de VS tot eind april duurt, dan hebben ook wij ongetwijfeld nog wel even te gaan.

Met het oog daarop heb ik mijn thuiswerkplek ook maar een beetje verbouwd. Waardoor ik niet langer tegen de binnenkant van het dak aankijk, maar op een raam. Dat levert meer licht op, frisse lucht onder handbereik en uitzicht op een metershoge boom waaraan langzaam maar zeker frisgroene nieuwe bladeren groeien. Dank voor dit inzicht, Bregje en René!

Peter en de Wolf

De opera Peter en de Wolf doet mij terugdenken aan mijn muziekleraar op de middelbare school, Cor Swinkels, op het Dr. Knippenbergcollege in Helmond. Veel kan ik me niet meer herinneren van zijn lessen, behalve dan dat hij vrijwel altijd goedgeluimd was. En dat hij volop zijn best deed ons liefde voor klassieke muziek bij te brengen.

Dat deed hij met laagdrempelige muziekstukken, zoals de Nacht op de Kale Berg van Moessorgsky, met Die Moldau van Smetana en met Peter en de Wolf van Prokofjev.

Dat laatste muziekstuk wordt vanavond (vrijdag) vanuit het Royal Opera House in Londen opgevoerd en live gestreamd via Facebook en YouTube. Gratis en voor niks, vanwege de coronacrisis. Het is een aanrader, hoor!

(En met die liefde voor muziek is het wel goed gekomen)

Corona in Argentinië

Mijn schoonzoon Jilt schreef op verzoek van zijn uitgeverij Lebowski een weblog over zijn belevenissen, samen met mijn dochter, van hun recente belevenissen in Argentinië in de aanloop naar een lockdown van dat land. Daarin is te lezen hoe ze net op tijd het land wist te ontvluchten. Dat zeer lezenswaardige weblog is hier te vinden.

TV-helden

Ilja Gort, Van Kooten en De Bie, Geert Mak, Martin Koolhoven. Allemaal tv-makers die de afgelopen dagen op dit weblog voorbij kwamen. Allemaal in het kader van verveling op de bank verdrijven met tv-kijken.

In dit illustere rijtje mogen de Van Rossems niet ontbreken. Deze twee broers en hun zes net zijn erudiet, ontregelend en inspirerend als de mensen hierboven. In deze aflevering van hun programma zijn ze in Antwerpen. Een stad die hen bepaald niet meevalt.

Alles over You'll Never Walk Alone

Mij doet het niet zo veel, dit nummer hoor. Behalve als het in een vol Engels voetbalstadion wordt gezongen. Maar wel leuk vind ik een overzichtje van de historie van het nummer You’ll Never Walk Alone, zoals hier te vinden op de alleraardigste website Historiek, die wekelijks ook een zeer lezenswaardige nieuwsbrief uitgeeft.

Afstand tot de theaterwereld

In de krant lees ik vanochtend dat er in Helmond veel mensen zijn met een afstand tot de theaterwereld. Ik voel me aangesproken, want ik heb inderdaad het idee dat ik best een stukje van het centrum van het centrum vandaan woon.

En inderdaad, het is van hieruit 5,4 kilometer naar Het Speelhuis. 56 minuten lopen. Als we met de auto gaan valt het nog mee, dan is het 11 minuten rijden. Maar het blijft een flinke afstand.

Heen en weer. Naar Appie

Het is sinds iets meer dan anderhalve week mijn enige uitstapje: dagelijks na de lunch even heen en weer naar Appie hier in de wijk, voor wat boodschappen. De rest van de dag blijf ik thuis, binnen.

En daar is niks mis mee hoor, prima wandeling. Lekker ontspannend. En daarna weer aan de slag op mijn werkkamer achter m’n laptop. Maar het vooruitzicht dat dit wel eens tot 1 juni zou kunnen gaan duren, is toch wel wat beklemmend.

Paniek! Waar is dr. Fauci?

Paniek in de Verenigde Staten, tijden de laatste corona-briefing daar, volgens The Guardian. Want waar is dr. Fauci, de corona-expert van The Real Don? Niks aan de hand, zegt Fauci zelf, hij zat elders in een vergadering.

Ik hoop dat we hem kunnen geloven. Want Donald wil de economie weer gaan laten draaien. En of hij daar gezondheidsadviezen bij kan gebruiken?

Virtueel rondlopen in het museum

Mooi om te zien, al die initiatieven die aan veel kanten van de grond komen nu we met z’n allen minimaal nog wel een paar weken aan huis gekluisterd zijn. Gestreamde live-concerten, bijvoorbeeld. Digitale koffie-afspraken en borrels via apps als Hangout, Skype en Houseparty. Acties om mensen die daarover niet beschikken van laptops en computers proberen te voorzien.

Ook leuk: virtueel door internationaal toonaangevende musea wandelen, zoals het Guggenheim in Bilbao (op de foto hierboven). Bij The Guardian, inderdaad een favoriete nieuwsbron op dit weblog, een mooi overzicht. Een bezigheid waar je je uren mee zoet kunt houden. Als je van kunst houdt, tenminste.

Omgaan met de baas

Je zult maar zo’n baas hebben als Anthony Fauci, hoofd coronabestrijding van de Amerikaanse regering. Als je hem tegenspreekt loop je zo maar de kans via Twitter ontslagen te worden. Terwijl hij toch met heel belangrijk werk bezig is, momenteel. In een door de Washington Post uitvoerig geciteerd interview geeft Fauci een aardig inkijkje in hoe hij omgaat met de baas, The Don. Zeer lezenswaardig.

Goldie Lookin Chain

Wat mij betreft een van de meeste onderschatte Britse groepen en volgens mij in Europa vrij onbekend: Goldie Lookin Chain. Bijtende humor, meestal gecombineerd met vette hip hop.

Dit vrije sombere nummer, Auf Wiedersehen Mate, gaat over de Brexit. Deze rappers uit Wales hadden een vooruitziende blik: ze schreven het rond het referendum van 2016.

In Groot-Brittannië zelf trouwens is de groep wel een tijdje populair geweest. Kijk maar eens naar dit clipje van hun optreden op het Reading Festival in 2005. Met een werkelijk hilarische tekst.

Britse archieven

Het zouden zomaar de hoofdrolspelers kunnen zijn in een Engelse tv-serie, dit echtpaar. De buren van de Royle Family bijvoorbeeld, of van Onslow uit Keeping Up Appearances.

Maar dat zijn ze niet. Deze foto komt uit een online tentoonstelling van het British Cultural Archive, the People’s City. Prachtige foto’s en een even prachtig bijbehorend Twitter-account: @britcultarchive

%d bloggers like this: