Weblog

Het dagelijkse commentaar van de hoofdredactie van NRC is vrijwel altijd zeer genuanceerd. Het heeft normaal gesproken een – zeg maar- hoog enerzijds/anderzijds-karakter. Dat valt te billijken, in een maatschappij die vrij ingewikkeld in elkaar zit.

Maar vandaag niet. Vandaag veegt de krant in niet mis te verstane bewoordingen, maar niettemin zeer sterk beargumenteerd, compleet de vloer aan met ‘schatkistbewaarder’ Eelco Heijnen.

Volledig ongeschikt als minister van Financiën, dat is het oordeel. En daar kan de VVD’er het mee doen.

Hij is nog steeds een van mijn favoriete gitaristen, Johnny Thunders, met een geluid dat door merg en been kan gaan. Een tragisch leven, dat wel, volledig ten onder gegaan aan drugs. Maar wel een fraaie erfenis achtergelaten.

Rammelende glamrock met de New York Dolls, rammelende gitaarpunk met de Heartbreakers, een dijk van een solo-debuutelpee (So Alone), prachtige melancholieke nummers samen met zangeres Patti Palladin.

En daarna vrijwel niets noemenswaardigs meer, tot aan zijn dood in 1991, 38 jaar oud.

Dit heerlijk chaotische ‘Get Off The Phone’ is een van zijn fraaiste nummers. In twee uitvoeringen, u kunt kiezen. (Ik zou de tweede nemen).

Mooi onder woorden gebracht door Kustav Bessems in zijn wekelijkse column bij de Volkskrant.

Angst voor AI? Ik vind het ‘n geweldige zoekmachine, beter nog dan de Google die we gewend waren. Al geef ik zelf wel de voorkeur aan CoPilot. Praat zo gezellig terug, bovendien.

Gummbah, onlangs in de Volkskrant.

Altijd heb ik me afgevraagd hoe het zit, nu toch maar eens keer opgezocht.

Volgens Luke Haines, de zanger en songwriter van The Auteurs, gaat Lenny Valentino over een fantasie waarin de omstreden Amerikaanse komiek Lenny Bruce na zijn dood ontwaakt in het lichaam van de stommefilmster Rudolph Valentino, precies op de dag van Valentino’s begrafenis.

Dank u, CoPilot van Microsoft. Prima zoekprogramma. Oh ja, en dit nummer is natuurlijk een klassieker, al is de band nooit echt doorgebroken.

Luke Hanes speelt dit nummer nog steeds, trouwens.

Niet vergeten mensen, donderdag begint het nieuwe pubquizseizoen in Lokaal42 weer. Twee keer tweeënveertig vragen, acht letters voor het bonuswoord. Vragen in allerhande categorieën, van makkelijk tot (een beetje) moeilijk.

Van te voren aanmelden bij Lydia of Jurr, dat is wel handig om teleurstelling te voorkomen. Aanvang: 21.00 uur. De goede verstaander weet wat dat wil zeggen: als de zaalvoetballers binnen zijn, natuurlijk.

#zonderwoorden

Het antwoord op deze – terechte – vraag stond twee weken geleden in de Volkskrant: ze zijn boos omdat ze – in mijn eigen woorden samengevat – tegenwoordig als zondebok worden behandeld, en niet langer in aanzien staan.

Een kleine teleurstelling was het wel. Ik heb altijd gedacht dat hun versie van Swan Lake door Madness zelf was gearrangeerd: leuk, een ska-versie van deze klassieke oorworm.

Maar nee, hoor. Bij toeval kwam ik er achter dat dit niet zo is, het is een cover. De eerste ska-versie van het Zwanenmeer – voor zover ik kan nagaan, tenminste – dateert uit 1970 en komt van de Londense groep The Cats.

Tijd om de week af te sluiten. Dat doen we met een dansje, althans de mensen die te zien zijn in deze clip. Vorige week opgenomen ergens in London. Met het Channel One Soundsystem achter de draaitafels – en Mikey Dread aan de sirenes.

Onweerstaanbaar zegt u? Helemaal mee eens!

Voor het geval iemand zich dat afvraagt: Het eerste nummer dat te horen is, stamt uit 1979 en is een dubversie van Sister Rasheda’s Shashamani I.

Peter de Wit weet in de Volkskrant van vandaag hoe je het gezellig kunt houden op verjaardagen.

Nee, niet de schoppen aas van Motorhead (of die van Dikke Dennis) maar die van Link Wray. Fantastisch gitarist, die op deze plek al eerder bijna heilig is verklaard. Maar nu in de uitvoering van vier Amerikaanse cowpunkrockers: de Cowslingers. Heerlijk.

Voor de ongeduldigen onder ons: meteen even doorspoelen naar dit stukje. Van deze riff, de essentie van rock & roll, krijg ik ook na al die jaren nog steeds de kouwe rillingen.

Bedrijfs-strategisch sterk gedacht van Fokke & Sukke in NRC.

Dat-ie gelijk heeft, Jarl van der Ploeg, met deze messcherpe analyse vandaag in de Volkskrant.

Beetje flauw, deze grap. Inderdaad. Maar ik moest er toch wel even om grinniken, geef ik toe. En ik moest meteen aan dit nummer denken, ergens halverwege de jaren zeventig uitgebracht.

Niet mijn band, niet mijn genre. Maar dat doet er natuurlijk ook totaal niet toe. Want het is gewoon een heel lekker nummer.

Je maakt het in het buitenland wel eens mee, dat je in de rij moet staan als je een monumentale kerk binnen wil. In Milaan, kan ik me herinneren, en ook in Rome en Venetië.

Maar in Helmond? Zondagmiddag stonden we met een paar honderd man in de rij voor de Lambertuskerk. ,,Dat is me sinds de nachtmis van ik weet niet hoe lang geleden niet meer gebeurd”, zei een vrouw naast ons in die rij.

De reden: een gospel- en bluesconcert van het Elijah Gospel & Soul Choir samen met Robbert Duijf & Robbert Fossen. Ter gelegenheid van het 15-jarig bestaan van de Blues Route.

Een boeiend concert trouwens, dat bij het publiek bijzonder in de smaak viel. Maar vooral heel mooi dat de mensen achter de Blues Route zoiets fraais weten te organiseren.

Gummbah, vandaag in de Volkskrant.

Vandaag is het exact 50 jaar geleden dat de eerste single van de Engelse punkgroep de Damned verscheen. Een klassieker: New Rose.

Spijkerhard, razendsnel, scheurende gitaren, drie akkoorden en rammelende drums. Dat was wel zo’n beetje. Maar het maakte een enorme indruk. Ook toen ik de groep een paar jaar later live zag. Dat was in Tilburg, in zaal De Harmonie.

De band bestaat nog steeds trouwens. Al is gitarist Brian James niet meer onder ons, en is het muzikaal gezien wat minder interessant. New Rose daarentegen staat nog steeds als een huis.

In het nieuwste nummer van het Engelse muziektijdschrift Mojo las ik dat de Franse zangeres Catherine Ringer onlangs is overleden. Ze was pas 70 jaar oud, veel te jong dus.

Catherine was jarenlang zangeres van het duo Les Rita Mitsouka. Dat maakte halverwege de jaren tachtig een paar heerlijke danspopnummers, die beide nog steeds in mijn ATF-repeatlijst bij Spotify staan: Marcia Baila en Andy. Twee nummers die ten onrechte vergeten lijken te zijn. Daarom haal ik ze hier maar eens uit de motteballen.

Prachtige foto in de Groene Amsterdammer van afgelopen week. Bij een reportage over vergrijzing, het woningtekort en eenzaamheid. Volgens dit tijdschrift drie onlosmakelijk met elkaar verbonden thema’s.

De titel Kop van de Dag gaat naar deze leuke vondst in de Volkskrant van gisteren. Hij staat boven een verhaal over kikkererwten-specialist Merijn Tol.

Nog zo’n mooie cartoon waarin The Donald op de hak wordt genomen.

Dit ben ik, ergens in 1963 schat ik. Samen met mijn opa in een zandkleurige VW Kever. Zo eentje nog waar de richtingaanwijzers uit de deurstijl tevoorschijn kwamen.

Prachtig – vooral die witte schoentjes, maar dat terzijde.

De originele foto is uiteraard in zwart-wit, en lang niet zo scherp, duidelijk en helder. Maar dankzij al die fantastische apps die handig gebruik maken van AI, is het origineel in een handomdraai veranderd in een fraaie foto-met-retroinslag.

Herontdekking van de dag: de Jamaicaanse dj U Roy, een van de eerste muzikanten in de jaren zestig die de instrumentale b-kantjes van ska-, rocksteady- en reggaenummers als basis gebruikte voor zijn eigen teksten. Niet voor was The Originator een van zijn (vele) bijnamen. De rest is geschiedenis, zeggen ze dan.

Dit True Born African komt uit 1992 en staat op een elpee die hij maakte met de Mad Professor. De basis voor dit nummer is een eerdere opname van deze producer: English Girl van Sister Audrey, dat als thema eveneens het Windrush-schandaal in Engeland heeft. En dat hieronder overgaat in een geweldige dubversie.

Jarenlang heb ik er beroepshalve heel veel over geschreven, over de plannen om een nieuw stadion te bouwen voor Helmond Sport. Pagina’s vol.

Inmiddels staat dat stadion er al weer een tijdje en was ik er nog nooit geweest. Daar hebben we vrijdag verandering in gebracht met een bezoekje aan de wedstrijd tegen NAC.

Prachtig stadion, mooie entourage en een hele goede sfeer. En vooral niet te versmaden: het smakelijke commentaar op de wedstrijd van mijn buurman voor deze gelegenheid. In plat Helmonds uiteraard.

Dat ‘Onze Jongens’ – zoals ze momenteel genoemd worden – met 0-2 verloren, was jammer maar terecht. Toch vonden we het een aardige wedstrijd en viel mij vooral onze keeper op, in positieve zin dan.

Naar mijn smaak is dit verslag dan ook wat al te negatief.

Voor sommige mensen eindigt de werkweek op donderdag aan het eind van de middag. Die mensen gaan dansend een weekend van vier dagen in. Met behulp van deze playlist: een eclectische verzameling heerlijke dansmuziek.

De eerste elpee’s van de Red Hot Chili Peppers, in de tweede helft van de jaren tachtig, heb ik grijs gedraaid – al moet ik bekennen dat ik inmiddels al in geen jaren meer naar de muziek van deze band geluisterd heb.

Op 18 februari 1988 traden de vier Amerikanen op in de Effenaar in Eindhoven. Dat optreden heb ik destijds gemist, geen idee meer waarom. Jammer.

De anecdote die aan dat optreden is blijven hangen, doet het al jaren goed. In een terugblik op de geschiedenis van de TU/e duikt-ie ook weer op: de vier mochten na afloop van het optreden de Bunker daar niet in omdat ze geen studentpasje hadden.

Blijft een leuk detail.

Van deze punkklassieker zijn op YouTube maar weinig goede live-versies te vinden. Uitvoeringen die recht doen aan de energie en beukende gitaar die de oerversie van Slaughter and the Dogs uit 1977 kenmerken.

Deze, van veel latere datum, komt aardig in de buurt.

Tot voor kort stond hier een kerk, een voormalige kerk welteverstaan. Want het gebouw was al tijden niet meer in gebruik met de functie waarvoor het begin jaren zestig in Helmond-Oost werd gebouwd.

Ze breken al onze jeugdherinneringen af, zeggen Dianne en ik regelmatig tegen elkaar als we door de stad fietsen. Dat is uiteraard niet helemaal waar: het kasteel, de Leonarduskerk en de St.-Jozefkerk bijvoorbeeld staan er nog steeds, evenals de vermaledijde Traverse.

Maar toch: als je er decennia lang gewend aan bent dat er op bepaalde plekken in de stad gezichtbepalende gebouwen staan, dan ga je ze kennelijk toch missen als ze weg zijn.