Aanrader 3: Fantoomgroei

Iedereen had dit boek kennelijk al gelezen, behalve ik. Er is in de Tweede Kamer zelfs al eens uitgebreid over gediscussieerd, zag ik. Maar dat zijn niet de redenen dat ik ‘Fantoomgroei’ van Sander Heijne en Hendrik Noten ben gaan lezen tijdens de afgelopen kerstvakantie.

Nee, dat was omdat ik uit de recensies had begrepen dat in dit boek haarfijn aangetoond wordt dat er grenzen zijn aan de veronderstelde zegeningen van de vrije markt.

En dat er een overheid nodig was, is en blijft om de gemeenschappelijke belangen te behartigen. (En om er voor te zorgen dat de onevenredig grote scheefgroei van welvaartsverdeling de komende jaren maar door blijft gaan.)

Gastcolumn: ping in minne rug

Foto door Karolina Grabowska op Pexels.com

Vandaag weer een nieuwe gastcolumn, van huisgenote D. Over rugpijn, pijn in de rug oftewel de Helmondse ziekte: ping in minne rug. .

“Wie bepaalt eigenlijk of ik een doorverwijzing naar het ziekenhuis krijg?”, vroeg ik enigszins pedant aan mijn nieuwe huisarts. “Ik dus”, zei ze, net zo pedant en natuurlijk kreeg ik ‘m niet. Ik kreeg wel een recept mee voor een halve kruiwagen pijnstillers, het adres van een fysiotherapeut en de mededeling dat ik terug mocht komen als dat allemaal geen baat had.

Lees hier verder.

Detroit, Bernadette en Aretha

Het is al jaren een van mijn favoriete platen, Reach Out van de Four Tops uit 1967. En het nummer Bernadette is een van de hoogtepunten op die fenomenale elpee.

In een documentaire over zangeres Aretha Franklin, onlangs te zien bij de NPO, komt dit nummer ook voor. Dankzij een intrigerende bijdrage van Four Tops-zanger Abdul Fakir, plaatsgenoot van de in Detroit opgegroeide zangeres die in augustus 2018 overleed.

(Nog geen) voorpret

Toevallig stuitte ik deze week op een wandelroute in Zuid-Limburg waar ik erg enthousiast over werd. Wandelgids prompt besteld en bestudeerd, en inderdaad: het ziet er erg mooi uit. Een paar flinke klimmen, een overzienbare afstand (100 kilometer) en onderweg veel horeca. De vraag is nu alleen: wanneer zouden we die route ooit eens een keertje kunnen gaan wandelen?

Aanrader 2: de stem van de Britten

Terugkijkend op de afgelopen jaren is de Brexit een van de onderwerpen die me volop bezig gehouden heeft. Juist daarom was het vrij recent verschenen boek ‘Stem van het Britse volk’ van NRC-correspondent Melle Garschagen zo interessant om te lezen.

In dat boek laat hij namelijk nog eens goed zien wat de drijfveren waren voor veel Engelsen om voor de Brexit te stemmen: een ongebreidelde hang naar het Engeland van vroeger, gevoed door valse beloften.

Vlees noch visch?

We zouden wat minder vlees moeten eten, en wat vaker vegetarisch. Dat zeggen we hier in huis regelmatig tegen elkaar. En inderdaad, heel af toe ligt er plotseling een hamburger, schnitzel of kip op mijn bord die gemaakt is van vleesvervanger. Maar in de praktijk blijkt het toch behoorlijk lastig van decennia lang ingeslepen gewoontes af te wijken, zag ik net bij de lunch weer eens.

Aanrader 1: Alle remmen los!

Een van de allerleukste boeken die ik het afgelopen jaar gelezen heb, is zonder twijfel ‘Alle remmen los!’ van de Belgische filmliefhebber Jan Verheyen. In dat boek ontrafelt hij de geschiedenis van de B-film, het genre dat al in de jaren vijftig ontstond maar in de jaren zeventig volledig tot wasdom kwam.

Hilarisch om te lezen hoe regisseurs zonder al te veel talent en met een minimaal budget er toch iets van proberen te maken (meestal, tenminste). Absoluut hoogtepunt in dit genre: de film ‘The Piranha’, waarin niet één piranha voorkomt.

Vijf euro per keer

Voor die groene bak is er met ingang van vandaag niets veranderd. Voor die grijze rechts wel. Die mag voortaan nog maar zes keer per jaar op maandagochtend op zijn favoriete plekje aan de rand van de straat bivakkeren.

Want die grijze bak vaker buiten zetten dan die zes keer per jaar kost telkens vijf euro. En dat heb ik er niet voor over. Dan liever ons afval opsparen totdat de bak vol is.

Asten en Deurne moeten het goede voorbeeld geven

Op de een-na-laatste dag van het jaar heb ik me nog eens even flink boos gemaakt. Het -resultaat daarvan staat op de laatste dag van dit zeer typisch jaar in de krant. Niet dat ik de illusie heb dat het iets helpt, hoor. Maar het lucht in ieder geval behoorlijk op.

Uit de oude doos: Zig & Zag

Da’s toch wel het mooie van doelloos rondstruinen op het internet tijdens deze doodsaaie lockdown. Dan kom ik af en toe dingen tegen die ik helemaal was vergeten. Films, muziek, videoclips, tv-programma’s, series, boeken, noem maar op.

Soms zijn het dingen die ik het liefst blijvend was vergeten. Soms ook zijn het dingen die een blik een (goede) herinneringen opentrekken. Zoals dit clipje van begin jaren negentig. Een soort combinatie van Beavis & Butthead en Sesamstraat. Maar dan nog meliger. Heerlijk.

Twee mooie minuten Joy Division

Op een paar plekken op Facebook zag ik al verwijzingen voorbij komen naar de eerste aflevering van de Top 2000 A Gogo van Matthijs en Leo van dit jaar. Maar de (ongeveer) twee minuten Joy Division in de De Effenaar in Eindhoven in januari 1980 zijn zo mooi dat alle liefhebbers ze even zouden moeten bekijken. Begint rond de achtste minuut, het Eindhovense deel volgt vanaf minuut tien en een beetje. Hier dus.

De jaren negentig volgens Henny

Coronakerstlockdownvakantie. Niet echt een scrabbelwoord. Wel een vlag die de lading dekt en de aanleiding is voor veel lezen, uit het raam kijken en voor de tv hangen. Bijvoorbeeld om de serie ‘Een programma over de jaren negentig’ bij de VPRO terug te kijken, met een hoofdrol voor Henny Huisman.

In acht afleveringen komen evenzoveel onderwerpen aan bod die kenmerkend waren voor dat decennium maar waar we nu met milde spot of verbazing op terugkijken. Hoogtepunt: de laatste aflevering, een ode aan het Chinees-Indisch restaurant. Prachtig.

Dus daar is Roland Gift gebleven

Voor de band The Fine Young Cannibals heb ik altijd een zwak gehad. Twee heerlijke platen maakte deze Engelse groep halverwege de jaren tachtig, en toen waren ze opeens weg. (Hoewel de drummer en de bassist kort daarna nog even opdoken in de groep Two Men, A Trumpet and A Drummachine).

Al die jaren daarna heb ik me afgevraagd waar de zanger met die fantastische stem gebleven is, Roland Gift. Het antwoord op die vraag las ik bij The Guardian. In de stad Hull, ver weg van het ‘sterrendom’. (En inmiddels weer terug in London).

De Joe Cocker van John Belushi

Nooit geweten dat zanger/acteur John Belushi een fantastische imitator van Joe Cocker was. Sterker nog: hij was meer Joe Cocker dan Joe Cocker zelf, zag ik in een filmfragment waarin beiden naast elkaar op het podium stonden. Hilarisch.

Dat fragment zit in de vrij recente documentaire ‘Belushi’, die ik in de krochten van het internet tegenkwam. Aan de hand van interviews met familie, vrienden en collega’s wordt daarin het leven in beeld gebracht van de man die vooral bekend werd als een van de twee Blues Brothers.

Eigenlijk een vrij tragisch leven, want het eindigde voor hem al op 33-jarige leeftijd, met een overdosis coke en heroïne.

Over de burgemeester en Helmond Sport

Als de supporters van Helmond Sport bij een thuiswedstrijd op De Braak hard juichen, hoor ik dat in mijn achtertuin. Helaas komt dat niet al te vaak voor. Sinds dit weekend heeft deze voetbalclub een nieuw bestuurslid, de Gemertse burgemeester Michiel van Veen. Dat is niet geheel en al zonder risico, voor Van Veen.

%d bloggers like this: