Herfst in Dierdonk

Ik weet wel dat het overal herfst is, niet alleen in Dierdonk. En ik weet ook wel dat dezer dagen iedereen herfstfoto’s maakt.

Maar daar is toch ook helemaal niets mis mee?

Geen van de vier seizoenen is zo fotogeniek als de herfst. En nagenoeg heel onze tuin en zijtuin liggen vol met prachtig verkleurde herfstbladeren. Dan ontkom je er niet aan wat plaatjes te maken als je de hele dag met een als telefoon vermomde camera rondloopt.

Alleen dat opruimen, hè. Maar gelukkig hebben ze daar bladblazers voor uitgevonden.

Advertisements

Voordeel van avonddienst

Het voordeel van in de avonddienst werken is dat je overdag vrij bent als de rest van de wereld aan het werk is. En dat je dan allerlei leuke andere dingen kunt doen dan werken.

Zoals met een goed boek en een kan koffie op de bank zitten als het regent. Of een stevige boswandeling maken door de Bakelse Bossen als eind oktober de zon nog gewoon schijnt en het een graad of achttien is.

Swinglokaal

‘ns Even kijken: de Beatles, de Who, Led Zeppelin, Deep Purple. En natuurlijk wat glitterpop: Slade, Sweet, Gary Glitter en Suzi Quatro.

Zit allemaal in de tas voor straks, op de draaitafels van Lokaal 42. En omdat het Swinglokaal is vanavond stop ik er ook nog maar een paar dansplaatjes bij. Vanaf 22.00 uur bij Marc en Marion.

Dubbelleven van de champignon

Het zal wellicht weinig mensen zijn opgevallen, het stukje in de krant van vandaag over de champignon. Daarom wil ik op deze manier nog even het opmerkelijke dubbelleven van de deze paddenstoel onder de aandacht brengen.

Onderzoek heeft namelijk uitgewezen dat de ondergrondse genen van de champignon ander werk verrichten dan de bovengrondse. En de onderzoeker – een man die werkt bij het Centraal Bureau voor Schimmelcultures – betitelt dat als een ‘dubbelleven’.

‘t Is maar dat u het weet. Ik weet nu wel waarom ik geen champignons lus. Vanwege dat dubbelleven.

Boswandeling

Heel de wereld is aan het werk of zit op school.

En wij maken op woensdagmiddag een flinke boswandeling over de Stippelberg tussen Milheeze en Rips. Door de zon, over en langs de stuifduinen (stond op de bordjes onderweg tenminste) en omgeven door een diepe stilte. Het kan slechter.

(Dat ik vanavond tot een uur of een moet werken en daardoor nu al moet gaan koken, zal ik hier gemakshalve maar even niet bijzetten).

Dimafoon (oftewel: de plaat)

Plotseling, helemaal uit het niets, dook er gisteravond op het werk een apparaat op uit vervlogen tijden. Hij stond op het bureau van het redactiesecretariaat: een dimafoon.

Jaren geleden, voordat de hele krantenwereld werd geautomatiseerd, werden dergelijke apparaten gebruikt als journalisten of correspondenten niet in staat waren zelf hun verhaal op de redactie te komen tikken. Je kon je tekst dan telefonisch inspreken op zo’n dimafoon, waarna de dimafonist de tekst uitwerkte en naar die naar de eindredactie bracht. Vervolgens ging de tekst naar de zetterij.

Ook toen de eerste computers hun intrede deden, begin jaren tachtig, werd de dimafoon nog veel gebruikt. Het duurde immers nog even voordat de eerste laptops (van het merk Tandy) opdoken en op grote schaal beschikbaar waren.

De dimafoon werd door oudere collega’s altijd ‘de plaat’ genoemd. Nooit gesnapt waarom. Tot gisteren: de teksten die ik er 25 jaar geleden op insprak, werden op een plaat opgenomen. Vandaar.