Weblog

HANS VERMEEREN

Frans Hals in London

27 September 2021


Interessante tentoonstelling in London, de komende maanden: portretten die door Frans Hals zijn geschilderd. Inclusief een paar werken van deze Nederlandse schilder die normaal gesproken in New York hangen. Nog tot eind januari te zien.

Toch maar weer eens een weekendje boeken in de Engelse hoofdstad, ook al is alles daar door de Brexit (en corona waarschijnlijk) nog een stuk duurder geworden dan het al was. En dan moet er bovendien nog wel benzine te koop zijn in Engeland…

Hup Two Three Four (2)

27 September 2021

Een nummer voor wanneer de week nog maar niet op gang wil komen. Met dit ‘Hup Two Three Four van de Ramblin Ambassadors lukt dat waarschijnlijk vanzelf wat beter.

Voor de trouwe lezers van dit weblog: twee weken geleden gaf ik deze boodschap ook al. Maar toen uit de mond van de Sid Presley Experience – later bekend geworden onder de naam The Godfathers trouwens, maar dat is een ander verhaal. Dit is inderdaad een – zeer verdienstelijke – cover van dat aanstekelijke nummer.

Nigel Kennedy: Muzikale segregatie

20 September 2021

Hij brengt het mooi onder woorden, violist Nigel Kennedy. Tijdens een radio-optreden voor een klassieke zender mag hij geen nummer van Jimi Hendrix spelen. De zender geeft de voorkeur aan de Vier Jaargetijden van Vivaldi, lees ik bij The Guardian. En dat vindt hij muzikale segregatie.

Nu luister ik ook graag naar dat prachtstuk van Vivaldi. Maar met de nummers van Jimi Hendrix is toch ook helemaal niks mis. Zeker niet in klassieke uitvoering.

De Eight Thirty Blues

16 September 2021

Prachtige foto dit. Gemaakt ergens aan het einde van de jaren dertig van de vorige eeuw op het Amerikaanse platteland. Met daarop de hillbillygroep de Maddox Brothers & Rose. Ik kwam em tegen op de Facebook-pagina van muzikant Deke Dickerson. Hij plaatste daar onder meer deze foto naar aanleiding van het overlijden een paar dagen geleden van Don Maddox, op 90-jarige leeftijd.

Wie Rose, is op de foto spreekt voor zich. Wie Don is niet. Hij is een van de vier broers die naast hun zus staan.

En niet alleen de foto is prachtig, dat is ook hun muziek. Van het liedje hieronder – de Eight Thirty Blues – krijg ik nog steeds kippenvel. Vooral vanwege de zang van Rose, in combinatie met de tweede stem.

In A Sentimental Mood, tijdens een Carmiggeltlunch

11 September 2021

Vraag me niet waarom, maar tijdens een lunch vrijdag met twee dierbare vrienden kwam het gesprek plotseling op Simon Carmiggelt. Hij las vroeger een tijd lang zijn stukjes in de krant – Kronkels genaamd – voor op televisie. Dat was nog in de tijd van de zwartwit-tv en frontaal in beeld komende volle asbakken en dampende sigaretten.

Af en toe, als ik in Volkskrant een column van Sylvia Witteman lees, denk ik nog wel eens aan hem. Maar verder is hij weggezonken in een poel van vergetelheid.

Die Kronkels werden voorafgegaan door een inleidend muziekje. Dat muziekje was ik ook helemaal vergeten. Maar door de discussie over Carmiggelt liep het zo weer mijn gedachten binnen. In A Sentimental Mood, is het, van Duke Ellington. Heerlijk lyrisch en – inderdaad – zwaar sentimenteel. Maar dat was het lunchgesprek ook.

Dansen op Boney M en Baccara?

9 September 2021

Interessant stukje mini-muziekgeschiedenis. Het laatste optreden van de Sex Pistols in Engeland was eind ’77, op Eerste Kerstdag, in Huddersfield. Dat was kort nadat ze in de Effenaar in Eindhoven hadden opgetreden en net voordat ze op tournee gingen door de VS, waarna de band uit elkaar viel.

Wat er op die dag in Huddersfield gebeurde, is minutieus opgetekend op deze plek. Meest opvallende detail: de Pistols dansten er tijdens de disco op muziek van Boney M en Baccara.

Foto’s van dat optreden zijn (voor het eerst, kennelijk) te zien tijdens een expositie dezer dagen in het Somerset House in London. Ze zijn gemaakt door fotograaf Kevin Cummins, die veel voor NME werkte. Hieronder wat meer over zijn ervaringen op die Eerste Kerstdag in 1977, uit een verhaal dat ik tegenkwam in The Guardian.

Opknappertje te koop, voor de doe-het-zelver?

8 September 2021

Daar moet je doorheen kijken, het schijnt een gevleugelde uitspraak te zijn van makelaars. In het geval van dit in Helmond te koop staande huis op Funda lijkt me die uitspraak wel van toepassing. Daar vallen wel wat meer clichés voor van stal te halen: een opknappertje, echt iets voor de doe-het-zelver et cetera. Nou, doe mij dan maar een instap-klare woning.

No Talking Just Head

7 September 2021

Helemaal vergeten, deze cd uit 1996. Kwam ’em gisteren toevallig tegen op Spotify, een werkje van drie van de vier Talking Heads. Het gemis van zanger David Byrne wordt ruimschoots gecompenseerd door een keur aan andere zangers en zangeressen. Zeer de moeite waard, al is het natuurlijk geen Fear Of Music en Remain In Light.

The Bug is de bom

3 September 2021

Het was aanvankelijk even wennen, dat geef ik eerlijk toe. Maar het nieuwe album van The Bug, was zo intrigerend dat ik er naar ben blijven luisteren. En intussen is het – als het ware – onder mijn huid gekropen. Een aanrader dus. Hang er maar een label aan, ergens las ik dat het ‘dark-industrial’ genoemd wordt. Doet er niet toe, Ik vind het gewoon vette shit.

Hier een interview met de man achter The Bug, trouwens.

Het fiasco van de politiek?

2 September 2021

Zelden zo’n venijnig portret gelezen als dat van deze minister, gisteren op de website van de Volkskrant. Bij herlezing vanochtend viel me nog iets anders op: zijn alle fiasco’s wel op het conto van deze minister te schrijven? Zijn al deze mislukkingen niet gewoon onderdeel van een groter geheel. Namelijk van het onvermogen van de huidige politiek om grote crisissen op te lossen? Vooral omdat de waan van de regeert. Omdat de politiek vaak handelt uit de angst om de gunst van de kiezer te verliezen. En omdat de politiek er nauwelijks in slaagt problemen voor te zijn, maar vrijwel alleen maar bezig is met het blussen van brandjes.

De vraag stellen, enfin, u begrijpt wel wat ik bedoel. En dat portret, dat kunt u hier bij de Volkskrant en ook hier lezen.

De variaties op El Cumbanchero

1 September 2021

Een van mijn favoriete nummers aller tijden is Rock-forth Rock van de Sound Dimension, een groep Jamaicaanse muzikanten die in de jaren zestig, zeventig en tachtig talloze reggaenummers opnam in Studio One in Kingston. Een heerlijk nummer, met een door merg en been gaande trompetsolo ergens in het begin..

Nooit geweten, tot een paar dagen geleden dan, dat dit nummer een cover is – of liever gezegd een bewerking – van een bestaand nummer: La Cumbanchero, een Latijns-Amerikaanse evergreen uit 1947 die door vele artiesten is uitgevoerd.

Daar kwam achter toen ik dat nummer zeer recent hoorde in een bewerking van Ruben Gonzalez, pianist en een van de leden van de Buena Vista Social Club met Ry Cooder. Pas toen viel ook het kwartje dat de Engelse punkband de Toy Dolls dit nummer eveneens op hun repertoire heeft staan. Net als de Amerikaanse rockabilly-gitarist Deke Dickerson, die er trouwens weinig bijzonders mee doet.

Leuk, al die variaties op een en hetzelfde thema. Hieronder staan er een paar op een rijtje in een Spotify-lijst.

%d bloggers like this: