Pophelden bestaan niet meer

Keihard & Swingend

Grappig toeval: vanmiddag op het werk een leuke discussie over popmuziek.

Stelling van collega: er is de laatste twintig jaar in de popmuziek nauwelijks muziek gemaakt die werkelijk beklijft. Niets meer van het kaliber van Elvis of de Beatles. Michael Jackson was zo’n beetje de laatste popheld.

Ik geloof niet dat ik het helemaal met hem eens ben, want er is de afgelopen decennia nog volop muziek gemaakt die de moeite waard is en die in mijn ogen ook wel zal beklijven.

Al gaat het dan niet om complete oeuvres van artiesten, maar om cd’s of een handvol liedjes van die cd’s. En die constatering sluit toch weer aardig aan op wat mijn collega vindt.

Vanavond zat ik te lezen in het boek dat ik afgelopen zondag van mijn kids gekregen heb, Keihard en Swingend van Barend Toet. Een boek dat een aardig inzicht geeft in de opkomst (en ondergang) van de serieuze popjournalistiek in Nederland.

En daarin stuitte ik op deze uitspraak: Er zijn sinds eind jaren tachtig geen echte pophelden meer. Opgetekend uit de mond van een van de toonaangevende popjournalisten in Nederland.

Heeft mijn collega dan toch gelijk?