Month: June 2011

Pophelden bestaan niet meer

Keihard & Swingend

Grappig toeval: vanmiddag op het werk een leuke discussie over popmuziek.

Stelling van collega: er is de laatste twintig jaar in de popmuziek nauwelijks muziek gemaakt die werkelijk beklijft. Niets meer van het kaliber van Elvis of de Beatles. Michael Jackson was zo’n beetje de laatste popheld.

Ik geloof niet dat ik het helemaal met hem eens ben, want er is de afgelopen decennia nog volop muziek gemaakt die de moeite waard is en die in mijn ogen ook wel zal beklijven.

Al gaat het dan niet om complete oeuvres van artiesten, maar om cd’s of een handvol liedjes van die cd’s. En die constatering sluit toch weer aardig aan op wat mijn collega vindt.

Vanavond zat ik te lezen in het boek dat ik afgelopen zondag van mijn kids gekregen heb, Keihard en Swingend van Barend Toet. Een boek dat een aardig inzicht geeft in de opkomst (en ondergang) van de serieuze popjournalistiek in Nederland.

En daarin stuitte ik op deze uitspraak: Er zijn sinds eind jaren tachtig geen echte pophelden meer. Opgetekend uit de mond van een van de toonaangevende popjournalisten in Nederland.

Heeft mijn collega dan toch gelijk?

Dirk Bouts in Leuven

Het Laatste Avondmaal van Dirk Bouts.

Het is een mooi stadje, Leuven. We waren daar dit weekend, omdat we wel eens wilden zien of deze Vlaamse provinciestad echt zo gezellig is als de verhalen ons doen geloven.

En die verhalen kloppen. Leuven heeft een aangename sfeer. Enerzijds omdat het een universiteitsstad is, waardoor er veel studenten in het centrum rondlopen. Anderzijds omdat het een stad is met een centrum dat grotendeels uit de veertiende en de vijftiende eeuw dateert. En dat geeft het stadje een heel typisch karakter.

Een van de pronkstukken van de stad is de St.-Pieter, een kerk die enkele laat-middeleeuwse schilderijen herbergt. Waarvan twee van de hand van Dirk Bouts. De ene, de meest indrukwekkende, heb ik snel even op de foto gezet – ondanks dat dat niet mocht. Het gaat om het Laatste Avondmaal, een zeer indrukwekkend schilderij, ook al is dat op deze snapshot niet zo goed te zien.

De koe kijkt sip

De koe op deze foto dacht misschien dat ik haar niet gezien had. Zo sneaky stond-ze te gluren achter het groen tussen wandelpad en weiland op onze Luxemburgse wandelroute.

Maar het beest had buiten de waard gerekend. Met fotocamera in de aanslag besloop ik de koe, en legde haar vast voordat ze ook maar iets kon zeggen of doen.

Pas thuis zag ik dat de koe helemaal onder de vliegen zat. Waarschijnlijk daarom kijkt ze zo sip.