2020=2021

Paar dagen geleden opgenomen pas, deze clip. Een vrolijk nummer over een minder vrolijk onderwerp. Wat mij betreft kan in de tekst het jaartal 2020 probleemloos worden vervangen door 2021. En dan moet december nog komen.

Overigens: Deze vrolijke man is zanger van de Urban Voodoo Machine en trad met die band een paar jaar geleden ook op in Helmond, op het voor dit bonte gezelschap maar net passende podium van Lokaal42. Een memorabele middag, en een heerlijk optreden.

Dit is toch geen muziek, pap

Volgens mijn beide kinderen is dit ‘geen muziek, pap’. Dat zeiden ze tenminste toen ze puber waren, lang geleden. Ben benieuwd of ze er nog steeds zo over denken.

Voor mij was, is en blijft het een geweldig nummer. Toen ik het voor het eerst hoorde, in 1979, was ik er onmiddellijk van ondersteboven. En ik krijg er nog steeds kippenvel van.

Saillant detail; het is wel een van de weinige nummers van Public Image Ltd. waarin Johnny Lydon zijn mond houdt.

Een zevendaagse werkweek?


Dat was even schrikken, toen ik bij mijn ontbijt deze kop las in de Volkskrant. Maar ik had het niet goed gelezen. Er wordt echt geen zevendaagse werkweek ingevoerd, hoor. Wel leuk om te lezen hoe die werkweek in de loop der eeuwen ontstaan is. Hier staat de online-versie trouwens.

De draad kwijt, een beetje tenminste

Echt, ik doe mijn best om het te snappen. Maar deze redenering in de regels voor de anderhalvemeter-samenleving ontgaat mij volledig. Anderhalve meter afstand houden is overal verplicht. Maar er zijn zoveel uitzonderingen dat het eigenlijk nergens hoeft. Als ik het goed begrijp tenminste.

Op de perstribune in Gemert

Het gaat over van alles hier, vanavond in de gemeenteraadszaal van Gemert-Bakel.

Over wijkschouwen, over woningbouw, over bestemmingsplan-technische proeftuinen, over verkeersveiligheid. En straks ook over landbouw, varkens en milieu.

Heel interessant allemaal. Desondanks wordt mijn aandacht vanavond vooral getrokken door het prachtige lichtarmatuur aan het plafond van de zaal.

Dat doet me denken aan het lichtkunstwerk dat jaren in de Eindhovense raadszaal hing, maar dat op enig moment na een verbouwing op raadselachtige wijze bleek te zijn verdwenen.

Maar dat geheel en al terzijde. Terug naar de orde van de dag.

De logica van bladeren in de voortuin


Even kijken of ik de logica kan ontdekken in deze gedachtegang. Ik betaal onroerendezaakbelasting aan de gemeente. Die zet met dat geld onder meer bomen neer in de stad en in onze straat.

Als het herfst is, vallen de bladeren. Die ruim ik dan op en doe ze in de groenbak. Daar moet ik ook voor betalen, voor die bak.

In onze straat staan nogal veel bomen van de gemeente en dat betekent veel bladeren. Maar bladkorven worden er in Helmond niet meer geplaatst. Het is te duur om die telkens leeg te maken, en daarom zijn voor zover ik weet afgeschaft.

Dit zorgt er voor dat mijn groenbak vrij snel vol is. Wil ik alle bladeren opruimen die in de herfst van gemeentebomen vallen, dan moet ik dus een tweede groen bak nemen. Maar daar moet ik óók weer voor betalen.

Ergens klopt er iets niet. Maar ik ben bang dat dat toch aan mij ligt.

Drie uur lang film en er gebeurt (bijna) niks


Deze week de film The Hateful Eight van Quentin Tarantino uit 2015 weer eens terug gekeken, nadat ik de afgelopen weken al zijn andere films en de producties waaraan hij zijn naam heeft verbonden ook weer eens had teruggekeken.

Wat me in deze western – met geweldige openingsmuziek van Enno Morricone, trouwens – vooral opviel was, naast al het expliciete geweld en het eindeloos geouwehoer van de hoofdrolspelers, dat er eigenlijk zo weinig gebeurt. (Ze schieten elkaar wel bijna allemaal dood, trouwens)

Knap hoor, dat je dan bijna drie uur lang de spanning en de aandacht van (deze) kijker toch weet vast te houden.

Voorlopig toch maar geen Vraag 42 Popquiz

Foto Dave van Hout

We hadden em al met potlood in onze agenda gezet, de Vraag42 Popquiz – het jaarlijks terugkerende evenement waarmee we Lokaal42 een avond lang op zijn kop zetten.

Deze editie, gepland op zaterdag 18 december, zouden we opdragen aan onze makker Geert. Maar net als vorig jaar gooit ook nu Corona roet in het eten. Jammer, heel jammer. We stellen em noodgedwongen uit tot ergens dit voorjaar.

Een plaatje voor de doeners

Puik plaatje van de New Yorkse groep Bodega – van wie het nummer How Did This Happen uit 2018 hier al tijden hoog staat op de favorietenlijst.

Ook dit nummer is zeer aanstekelijk, al vraag me ik wel af wat ik van de videoclip moet vinden. Zonder de clip blijft het trouwens een aanstekelijk nummer. Zoals hier te horen is:

Zaken waar de melk zuur van wordt

Aardig stukje tekst in dit nummer uit 2014 van de Engelse band Kasabian.

Tired of taking orders
Coping with disorders
The wrong men have the power
It’s turning my milk sour

Hoogst actueel zou ik zeggen. Het liedje komt nog uit de tijd dat we met z’n tienduizenden op een paar vierkante meter grasveld tegen elkaar aan stonden te springen.

Onvoorstelbaar, in de huidige omstandigheden. Inderdaad. Voor als u daar niet meer aan kunt wennen, is er deze versie.

Beastie Boys always on vacation

Deze had ik even gemist, vorig jaar zomer: een cover van Rapture van Blondie door de Engelse zangeres Emily Capell.

Het origineel is – uiteraard – een klassieker en deze versie is ook heel aardig. Leuk is ook dat ze de tekst van de rap enigszins door de molen heeft gehaald. Zo duiken halverwege plotseling de Beastie Boys in de tekst op. Heerlijk.

Van deze zangeres kende ik al wel een paar alleraardigste poppy ska-nummers, zoals Brixton Prison en – samen met Dreadzone – Flamingo. Vrolijke muziek in sombere tijden.

In de wachtkamer

Helemaal vergeten, dit nummer, maar gelukkig werd ik er op Twitter weer eens aan herinnerd. Heerlijk muziekje op deze zonnige herfstdag.

Een hele sportieve darter, die Michael

Michael van Gerwen is een hele sportieve darter. Als hij een wedstrijd verliest – en doet doet hij de laatste tijd zeer regelmatig – dan weet hij precies waar dat dan ligt. Niet aan het licht in de zaal, het rumoer van het publiek of een tegenstander die te snel of juist te langzaam gooit.

Nee, dan ligt dat meestal gewoon aan hemzelf, omdat hij iets niet goed gedaan heeft. Daar kiest hij dan telkens wel vrijwel altijd dezelfde bewoordingen voor: dat kan ik alleen mezelf verwijten, zegt hij dan. Of zoiets.

Let maar eens op, als hij weer eens verloren heeft.