Month: April 2022

#zomaar

Er gaat geen dag voorbij of ergens in mijn hoofd hoor ik wel een door Dusty Springfield gezongen liedje voorbijkomen, sinds jaar en dag een van mijn favoriete zangeressen. Daarom vandaag deze prachtige en stijlvolle elpeehoes op dit weblog. En hieronder uiteraard een linkje naar haar muziek.

Groeten uit Egypte, van onze kinderen

Terwijl wij op een zeer aangename camping precies op de grens tussen Luxemburg en Duitsland de paasdagen doorbrengen met lezen en wandelen, brengen onze kinderen hun vakantie samen in Egypte door.

Dat ze daar een keer samen naar toe zouden gaan, hadden ze al op de basisschool afgesproken. Gisteren kregen we deze foto. Geweldig om te zien, echt.

Martin Parr in Valencia?

Inmiddels is het al weer een jaar of zeven geleden dat we tijdens twee meivakanties op rij een paar dagen rondliepen in Valencia.

Een zeer, zeer aangename Spaanse stad. Al was het alleen maar omdat je tijdens een wandeling door het oude centrum de rijpe sinaasappels zo van de bomen kunt plukken.

Een collega gaat binnenkort voor een shortbreak naar deze stad, vertelde ze, en daarom keek ik mijn Valencia-foto’s nog eens door.

Daarbij stuitte ik op dit wel heel erg Martin Parr-achtige plaatje, gemaakt in het door architect Santiago Calatrava ontworpen nieuwe stadsdeel van Valencia waarvoor een rivier werd drooggelegd.

Stranded, far from home

Het liedje hieronder zit al de hele ochtend in mijn hoofd, vanwege het overlijdensbericht van zanger Chris Bailey van The Saints, zondagavond laat.

Triest nieuws, maar Bailey laat in ieder geval een geweldig oeuvre achter. De eerste drie elpee’s van The Saints (uit Brisbane, Australië) staan nog steeds als een huis. Ook halverwege de jaren tachtig maakte de band nog prima muziek. Daarna ben ik de band enigszins uit het oog verloren.

Het nummer hieronder is, naast (I’m) Stranded, altijd een van mijn favorieten geweest. Ruige herrie, in zijn beste vorm: This Perfect Day.

The Saint – This Perfect Day

En hier, bij The Guardian, is een boeiende necrologie van Bailey te vinden.

Visie op vriendschap van Bert

Tijdens een lunchwandeling afgelopen week over de Helmondse wijk Suytkade stuitte ik bij toeval op een gedicht van de vorig jaar – veel te jong – overleden stadsdichter Bert Kuijper.

Daarin laat hij zijn gedachten gaan over vriendschap, en het zijn werkelijk prachtige woorden. Ze zijn te vinden bovenop de Motte, in het hart van de wijk. Ik kan ze van harte aanraden.

Het (verloren) vertrouwen in de politiek

Toen de opkomst bij de gemeenteraadsverkiezingen zo laag uitviel dacht ik dat dat vooral kwam omdat steeds meer mensen het vertrouwen in de politiek hebben verloren. En dat daar de politiek zelf debet aan is.

Zelf merk ik dat ik sinds april vorig jaar grote moeite heb met de geloofwaardigheid van de kopstukken in Den Haag. Ik vind het lastig al die woorden serieus te nemen, sinds ze er in de Nacht van Rutte zo’n zooitje van hebben gemaakt.

En de recente affaire rond Hugo de Jonges mondkapjes-appjes hebben dat gevoel alleen maar versterkt.

Vandaag brengt columnist Teun van der Keuken in de Volkskrant datzelfde gevoel haarfijn onder woorden.

Niet meer jong, soms nog wel onbezonnen

We waren jong en onbezonnen, toen we in 1980 begonnen aan de School voor de Journalistiek in Utrecht: Willy, (midden), Peet (rechts) en ik.

42 jaar later zijn we nog maar heel af en toe en slechts bij hoge uitzondering onbezonnen. En ook het jonge is er inmiddels wel af.

Zo zeer zelfs dat de eerste van ons drieën al met pensioen gaat. Willie, die 65 wordt, nam dit weekend in Gent afscheid van de Vooruit en heeft nu – zoals hij zelf zegt – voorgoed vakantie.

Rechtszaak om Electric Avenue in Brixton


De Engelse zanger Eddy Grant is een rechtszaak begonnen tegen Donald Trump, lees ik hier. De voormalige president van de VS had zonder toestemming het nummer ‘Electric Avenue’ van Grant gebruikt in een reclamespotje.

De straat waar dit nummer uit 1982 naar vernoemd is, ligt in de Engelse wijk Brixton en is onderdeel van de beroemde Brixton Market. Het was destijds de eerste elektrisch verlichte marktstraat van Engeland, vandaar de naam.

Toen we een paar jaar geleden een stadwandeling door de multiculti-wijk- bij-uitstek Brixton maakten, zijn we daar uiteraard ook even wezen kijken. Zoals rechtsboven op deze foto (in kleine letters) te zien is.

Eddy Grant – Electric Avenue