Month: March 2021

Het Handelse platteland

Leuk idee in Handel, een wandelroute van zeven kilometer langs vier grenspalen tussen dit kerkdorp van Gemert en de gemeente Boekel. Die palen stonden er ooit, in een grijs verleden, en zijn nu herplaatst.

De wandeling leidt niet alleen langs die grenspalen, maar uiteraard ook door het dorp zelf. En door het landelijke buitengebied van dit pelgrimsdorp. Dat weet ik omdat ik die prachtige wandeling voor een verhaal in de krant gelopen heb.

Tricky Dick en Watergate

Met veel plezier de afgelopen weken bij de VPRO gekeken naar de vierdelige CNN-serie over Tricky Dick. Oftewel Richard Nixon, Amerikaans president aan het eind van de jaren zestig en het begin van de jaren zeventig. De man dus die aftrad vanwege de Watergate-affaire.

Als er een beeld is dat me van deze serie bij is gebleven, dan is het wel zijn zweterige bovenlip. Het is de lichaamstaal van iemand van wie achteraf bleek dat hij voor de tv-camera’s glashard had zitten te liegen.

Bekijk Tricky Dick hier.

Hoezo, jeugdsentiment?

Noem het jeugdsentiment. Maar behalve als je daar in blijft hangen of in zwelgt is er weinig mis met deze vorm van nostalgie – een gevoel dat bovendien neigt naar melancholie.

Genoeg gefilosofeerd. Vandaag herontdekt dankzij de wekelijkse Release Radar van Spotify, deze elpee van de New Age Steppers. Een kleurrijk gezelschap, begin jaren tachtig, ontstaan uit een samenwerking van leden van The Pop Group, The Slits en producer Adrian Sherwood.

Toen klonk het in mijn oren allemaal redelijk heftig en experimenteel. En eerlijk gezegd: zo klinkt het nog steeds. Heerlijk.

(Hieronder de niet minder interessante tweede elpee)

Keuzestress

Het wordt er niet makkelijk op, met zoveel partijen en zoveel kandidaten tijdens deze Tweede-Kamerverkiezingen. En het is dat de partijen deze keer niet allemaal beloftes gedaan hebben die ze na vanavond allemaal weer zonder scrupules overboord kunnen zetten – zoals de laatste paar keer steeds het geval was. Want anders was ik er deze keer echt niet uitgekomen.

(En gelukkig wist ik precies waar de persoon stond op wie ik ook deze keer wilde stemmen).

Het Venetië van Donna Leon

Venetië in 2015

De verveling slaat af en toe in volle hevigheid toe doordat de coronacrisis maar blijft duren. Om de saaiheid van het leven te lijf te gaan en om het gemis van onze gebruikelijke stedentrips te compenseren, heb ik onlangs de boeken van detective-schrijfster Donna Leon weer eens van de plank gehaald en afgestoft.

Een voor een en chronologisch herlees ik nu de avonturen van commissario Brunetti. En dat helpt inderdaad tegen de sleur. Maar daarentegen voedt dit het gemis van rondlopen in steden als Venetië juist volop.

Donna Leon

Van Harlem Nocturne naar Bob Ross

Een klassieker, deze elpee van The Lounge Lizards, uit 1981. Ik dacht er aan toen ik dit weekend een interview las met deze man: John Lurie, oprichter van de band. Hij geeft nu á la Bob Ross op tv een cursus schilderen, zo blijkt.

BTW: Een van de nummers op deze elpee, een cover van de evergreen Harlem Nocturne, heb ik in de jaren dat ik plaatjes draaide in Lokaal42 vrij consequent gebruikt als openingstune. En het is ook een mooi liedje om een nieuwe lockdownthuiswerkweek mee te beginnen.

Aanrader 4: De Bourgondiërs


Iedereen heeft dit boek al tijden uit en iedereen kent Bart van Loo al jaren als een boeiende verteller. Dat is het nadeel als je zoals ik nooit naar De Wereld Draait Door hebt gekeken omdat je hyperventilatie krijgt van het hoge verteltempo van de presentator.

Maar dat neemt niet weg dat De Bourgondiërs een zeer interessant en indrukwekkend boekwerk is, omdat het een voor mij nieuw licht werpt op de geschiedenis van De Lage Landen. Feitjes die ik kende van de geschiedenislessen van de basisschool en de middelbare school worden mooi in perspectief gezet.

Bovendien, en dat is niet onbelangrijk, staat er ook een hoop in het boek over schilder en huisfavoriet Jan van Eyck. En dat is simpelweg sowieso niet te versmaden.

Weldadig saaie rust

Nou is het leven deze week op de kop af precies een jaar al heel erg saai vanwege u weet wel wat. Maar dit weekend bedacht ik dat het leven er de afgelopen weken alleen nog maar saaier op geworden is.

Waaraan dat ligt? Ik heb er de hele zondagmiddag over zitten piekeren, zonder resultaat. Maar vanochtend zag ik plotseling in de krant de reden. Er zit een andere president in het Witte Huis in Washington.

Wat die president doet zal allemaal ongetwijfeld heel belangrijk zijn, maar saai is het wel. In vergelijking met zijn voorganger tenminste. Deze gedacht zorgde er niettemin voor dat ik die saaiheid plotseling als weldadig ben gaan ervaren.

Toevalstreffer

Leuk verhaal in het tijdschrift Amateur Photography. Over de foto op de hoes van de eerste elpee van de Ramones uit 1976. Dat blijkt een toevalstreffer te zijn geweest, vertelt fotograaf Roberta Bayley.

Zij maakte de foto voor een tijdschrift, Punk. Die foto kwam bij toeval op de hoes omdat de oorspronkelijke foto’s – door een andere fotograaf gemaakt- werden afgekeurd en er behalve haar foto’s niet anders voorhanden was.

Bayley leverde trouwens twee foto’s aan. De foto die het haalde werd flink bijgesneden. En de foto die het niet haalde? Daar stonden de vier Ramones lachend op. En dat paste niet bij hun imago.