Month: December 2021

Met 3-0 achter staan, en dan toch nog winnen


We zeggen het hier thuis vaak tegen elkaar, dát is het mooie aan darten. Dat een speler met 3-0 achter staat, op een pijl na verloren heeft en dan uiteindelijk toch nog weet te winnen.

Dat gebeurde dus maandagavond in London, tijdens het wereldkampioenschap darten in Alexandra Palace. Heerlijke sport om naar te kijken, rond de feestdagen.

Nog een probleem, naast varkens, lege nertsenstallen en het kasteel

De grote hoeveelheid varkens, de leegstaande nertsenstallen en de toekomst van het kasteel. Dat zijn zo’n beetje de problemen die de gemiddelde politicus in de gemeente Gemert-Bakel bezig houden.

Maar daarnaast sluimert er nog een probleem, dat slechts af en toe de kop op steekt. En dat is een dreiging waarvan veel mensen nu al wakker liggen: de heringebruikname van de vlak bij Gemert gelegen vliegbasis De Peel voor straaljagers van het type F-35.

De plannen daarvoor worden langzaam maar zeker en stapje voor stapje concreter. Hier staat de online-versie van het verhaal.

Hard Times met Pablo Gad


Deze elpee uit het begin van de jaren tachtig van de vorige eeuw – inderdaad, een eeuwigheid geleden – was ik helemaal vergeten. Hoewel ik em destijds grijs gedraaid heb.

Op Spotify zag ik een nummer van deze plaat ergens in een playlijst staan, waardoor ergens in mijn hersenpan een luikje open ging waaruit een reeks aan herinneringen kwam stromen. Dat is toch wel een van de mooie kanten van muziek, hoor.

En die elpee van Pablo Gad klinkt ook nog steeds prima, trouwens.

De Lachende Kaascavalier


In het boek bij de Frans Hals-tentoonstelling die momenteel te zien is in The Wallace Collection in London, wordt uitgebreid aandacht besteed aan een van zijn mooiste werken, de Lachende Cavalier. Dat is niet geheel toevallig: dit zeventiende eeuwse werk is in het bezit van dit museum, en is de spil van de huidige expositie.

Grappig detail: het meesterwerk heeft enkele decennia geleden als inspiratie gediend voor verschillende reclames, waaronder deze van Gouda Kaas. Dat had ik nog nooit ergens gezien, en ook op internet kan ik het nergens terugvinden.

Noot: Deze expositie is níet te bezichtigen voor mensen uit Helmond die een deel van hun kerstvakantie gereserveerd hadden voor een shortbreak in London en een bezoek aan deze tentoonstelling omdat ze het hele zaakje vanwege corona opnieuw hebben moeten afgelasten. Die mensen zijn uitgelachen.

Don’t Leave Me This Way


Zeldzaam mooie en ontroerende reportage gisteravond in het programma Top 2000 A Go Go van Leo Blokhuis en Matthijs van N. Over een van de leden van The Communards, die met liefde en plezier en vooral met Britse humor terugkijkt op zijn periode bij die band. Inmiddels is Richard Coles (links), jawel, priester. Hier te vinden en te zien ergens vanaf de dertiende minuut van het programma.

Opnieuw: 100 jaar De Rips

Vandaag in de krant uitgebreid aandacht voor het lijvige boek over de geschiedenis van Peeldorpje De Rips, dat exact 100 jaar bestaat deze maand.

In het imposante werk van Bernard Ploegmakers en Hannie Ploegmakers staan veel foto’s uit de privécollecties van families in het dorp. Waaronder deze prachtige foto van een groep boswerkers.

Het is een intrigerende foto: de guitige, verwonderde, trotse, nieuwsgierige en verbaasde blikken in de ogen van deze noeste werkers, ik kan er uren naar kijken.

In De Lift: de hele flikkerse boel

Er zijn zo van die uitspraken die onbewust en met de regelmaat van de klok over je lippen (of je schrijfmachine) komen. Vaak tot ergernis van de directe omgeving.

Op de schop gaan, dat is er zo een bij mij. Een andere: de hele flikkerse boel. Ik ken maar weinig mensen die deze uitdrukking ook bezigen.

Gisteravond zat ik de film De Lift van Dick Maas uit 1983 nog eens te kijken (nog steeds een erg sterke film trouwens: maximaal effect met minimale middelen), en toen kwam deze zegswijze plotseling ook voorbij in een gesprekje tussen twee spelers van bijrollen.

Zou ik de term daar opgepikt hebben, in 1983? Ik sluit het niet uit.

Leggo Mi Hand, Gateman

Sinds ik zijn debuutelpee voor de eerste keer hoorde, ergens in 1983 schat ik zo in, heb ik een zwak voor de Jamaicaanse reggaedeejay Josey Wales – inderdaad, vernoemd naar de film met Clint Eastwood.

Een van zijn eerste nummers is inmiddels een klassieker: Leggo Mi Hand Gateman. Hier is de tekst te vinden. Enigszins onnavolgbaar inderdaad. Maar het refrein bekt goed.

De bovenste opname uit 1984 geeft een mooi tijdsbeeld weer. Frappant trouwens dat er nauwelijks een podium is in de zaal, en dat er meer mensen rondom Josey staan dan er in de zaal aanwezig zijn. Bij wijze van spreken dan. Er zitten er trouwens wel heel wat op het dak.

De opname hieronder is van dertig jaar later. Mooie daaraan vind ik vooral dat de stem van The Colonel – zoals zijn bijnaam luidt – alleen maar beter is geworden. Het authentieke Jamaicaanse dancehallkarakter van de eerste opname is hier wel ver te zoeken, trouwens.

Oh ja, voor de fijnproevers: het riddim van dit nummer heet Mad Mad, ook wel bekend als Golden Hen. En daar zijn er nog véél meer van. Kijk hier maar.

Centre Pompidou & Lloyds


Het is een van de mooiste gebouwen van Parijs, het Centre Pompidou hierboven: lekker brutaal, tegendraads en heel functioneel. Er hangt bovendien heel wat fraaie moderne kunst (naast de nodige rommel, trouwens).

Het gebouw hieronder is het Lloyds Building in London. Ook heel mooi. Aan de buitenkant tenminste, want binnen ben ik nog nooit geweest.

De overeenkomst tussen beide gebouwen is niet toevallig. Ze zijn beide ontworpen door architect Richard Rogers. Afgelopen zaterdag is hij overleden, las ik vanmiddag in NRC. Hier een mooi portret van deze man.


Paradiso, The Punk Years 4

Heel erg mooi wat journalist Oscar Smit aan het doen is (en waar ik in de landelijke media eigenlijk niet of nauwelijks aandacht voor zie): de geschiedenis van het Amsterdamse poppodium Paradiso vanaf 1977 minutieus en gedetailleerd in kaart brengen.

Zeer recent kwam deel vier in de serie uit, waarbij de jaren 1979, 1980 en 1981 aan de beurt waren – maar dan wel het Nederlandse aandeel op het Paradiso-podium. Het buitenlandse aandeel komt later.

Leuk is dat er ook veel aandacht is voor maatschappelijke ontwikkelingen. Leuk is ook om in het boek tal van bekende en vertrouwde namen voorbij te zien komen. Mensen uit de muziekscene die nu vaak nog steeds actief zijn in de kunst- en/of muziekscene.

F*cking brilliant modsong

Nooit geweten dat dit eigenlijk gewoon een ijzersterk nummer is. Hierboven live, hieronder onder de vrijdag uitgebrachte officiële versie. En daaronder weer danst Jason Williamson nog even lekker op zijn eigen cover. Eat your heart out, Yazoo & Alison Moyet.

Out today. Our cover of Don’t Go by Yazoo. On all streaming 😂 platforms.

Oorspronkelijk getweet door Jason Williamson (@fit_as_fuc) op 17 december 2021.

Once Upon A Time With Leonardo DiCaprio


Deze week als laatste in een lange reeks Tarantino-films als laatste naar zijn meest recente film gekeken, Once Upon A Time In… Hollywood.

Volgens mijn geheugen kreeg deze film (net als de meeste van zijn andere films) positieve tot zeer positieve recensies. Zelf vond ik em – na al die eerdere knallers – wat tegenvallen.

Maar dat kan ook aan mij en aan mijn verwachtingspatroon liggen. Toegegeven: de film-in-een-film stukjes in het begin zijn bij vlagen verbluffend. Maar het verhaal, en de Charlie Manson-plot, komen op mij wat geforceerd over.

Waar ik wel zeer van onder de indruk raakte, was het acteerspel van Leonardo DiCaprio. Hoe mooi hij de worsteling van een tot aftakelen neigende acteur neerzet, dat was voor mij de verrassing van deze film.