Month: May 2026

Mooie uitdrukking: it’s raining cats and dogs. Maar ik ben wel blij dat na dagen van flinke regen dit weertype heeft plaatsgemaakt voor zonniger weer.

Grappig, dit nieuwe grapje in beurskringen na de Taco: Not A Chance Hormuz Opens, oftewel Nacho.

(Taco staat voor: Trump Always Chickens Out).

#zonderwoorden

Hij is er vrijdag uiteraard niet bij, in de Helmondse Cacaofabriek: Johnny Ramone, als de vijfde Ramone – Marky – daar optreedt met zijn Blitzkrieg. Maar het is wel een geweldige, typerende foto. Vandaar.

Lees hier een handzaam portret van deze Amerikaanse punkband.

Onlangs schreef ik voor het ED een verhaaltje over plannen om Nationaal Park De Peel fors uit te breiden, een plan dat vooral ingegeven is vanuit marketingoverwegingen.

Bij NRC las ik een interessant betoog over de voor- en (vooral) de nadelen van dergelijke acties – en de in de ogen van de auteur gebrekkige onderbouwing. De aanleiding: het uitroepen van Nationaal Park Hollandse Duinen.

Dat bestaat uit, ik citeer, ‘18.000 hectare strand inclusief vele tientallen strandtenten, bollenvelden, pretparken, woonwijken, waterwingebieden, weiden waar jaarlijks mest wordt uitgereden met rondom sloten waarin geen leven te bekennen is, het Haagse Bos met het Malieveld en stukken mooie natuur’.

Boeiende reportage bij de Volkskrant over hoe de dochter en schoonzoon van The Donald toeslaan in Albanië.

Onverwachte terugkeer van (twee leden van) de Gang Of Four. Lekker tegendraads nummer weer, hoor.

Een Gummbah uit de oude doos.

Lekker melodrama van de Urban Voodo Machine, de Engelse variant op de Vlaamse Bende van Jan de Lichte. Al een paar jaar oud, maar nog steeds leuk genoeg om af en toe in de herhaling te gooien.

‘Cheers for the tears’, zegt feestnummer en drinkebroer zanger Paul Romney tegen zijn in paniek geraakte vriendin na een doorgehaalde nacht. ‘But I ain’t dead. Just yet’.

En wij maar denken dat punk serious business was en dat er bij de Ramones geen lachje af kon. Mooi niet, blijkt uit foto’s uit 1976 die werden gemaakt voor de hoes van de eerste elpee van deze vier broertjes.

Het vijfde broertje, Marky Ramone, treedt vrijdag met zijn band Blitzkrieg op in Helmond, in de Cacaofabriek.

Nog steeds erg populair, deze Amerikaanse band die in de jaren negentig een stapeltje erg sterke cd’s maakte.

Oftewel: veel te laat aan gedacht om kaartjes te kopen. En bovendien: komend weekend dienst op het werk.

Ook gelezen, maar dan in de Volkskrant: een ontluisterend verhaal over een schrijver van ingezonden brieven onder pseudoniem in de Telegraaf. Die wel lijkt te bestaan. Of toch niet?

Deze column mag er ook zijn, voer voor nadenken. Over ‘radicalisererende middenklassers’.

Oftewel welgestelden die plotseling spreken als radicalen. Met dédain voor politici en debat, met een groeiende hang naar ‘doorpakken’, zo signaleert Caroline de Gruyter in NRC.

Gelezen: een mooi portret in Trouw van acteur, regisseur en zangeres Barbra Streisand

Een voetballer die kan relativeren? En die ook nog eens durft te zeggen waar het op staat? Voor zover ik het kan overzien zijn die zeldzaam.

Ook ik associeer Michiel Kramer altijd voornamelijk met het broodje kroket dat hij, op de bank bij Feyenoord als wisselspeler, aan het einde van de rust aan het verorberen was.

Maar eerlijk is eerlijk: dat is ten onrechte. Want in dit heerlijke interview in de Volkskrant blijkt daar een hele wereld achter schuil te gaan.

Boeiende tentoonstelling van een (hele) kleine selectie foto’s van de Engelse fotograaf Martin Parr, te zien in FOAM in Amsterdam.

De nadruk daarbij ligt vooral op de foto’s die de vorig jaar overleden Engelsman maakte in de ó zo typerende badplaats New Brighton, onder de noemer Last Resort.

En dat zijn zonder uitzondering heel indringende foto’s.

Jungle-klassieker die al meer dan 25 jaar oud is. Maar dat hoor je er beslist niet aan af. Mooie extra in deze uitvoering: vanaf minuut 5.00 zit er een blazerssectie bij. Geeft een hele nieuwe dimensie aan dit meeslepende nummer.

Het is een van de meest onderschatte band van de jaren tachtig en negentig: de Go-Betweens uit Australie. Stapels prachtige nummers maakte deze groep, van de hand van twee bevlogen componisten: Grant McLennan en Robert Forster. 

Nadat deze band vanwege het geringe succes uiteenviel, maakten beiden ook nog tal van solo-elpees, van wisselende kwaliteit. Topstuk van Grant McLennan is in mijn ogen het nummer Lighting Fires, uit 1993.

Op 6 mei 2006 overleed hij aan een hartaanval, nog maar 48 jaar oud.

  

Ooit eens gevonden op (voorheen) Twitter. Nog steeds actueel.

Nog zo’n (bijna) vergeten band: Was (Not Was). Bekend van een hitje uit 1988, Walk The Dinosaur. Maar de elpee’s die ze aan het begin van de jaren tachtig van de vorige eeuw (!) maakten, zijn veel en veel origineler.

Ze werden uitgebracht op hetzelfde platenlabel waarop markante artiesten als Kid Creole, performer Lydia Lunch, electropunkduo Suidce, zangeres Lizzie Mercier-Descloux en saxofonist James White furore maakten: ZE Records.

Zanger van Was (Not Was) was Sweet Pea Atkinson, die op 5 mei 2020 op 74-jarige leeftijd overleed.

Vandaag op de kop af zeventig jaar oud, en nog lang niet met pensioen: het fenomenale Be Bop A Lula.

And if they’re nice, we play them twice:

Aanstekelijke live-sessie van de ultrahippe Mr. Williamz en veteraan Horseman.

Met veel interesse en plezier gekeken naar de documentaire over gitarist Link Wray, overleden in 2005. Daarin steekt de ene na de andere bekende en beroemde gitarist de loftrompet over deze half-Indiaanse legende.

Wat een heerlijk ruig en scheurend gitaargeluid had deze man, toch. Later terug te horen in het geluid van talloze punk- en garagegitaristen. En wat een uitstraling, met al dat zwart en leer en donkere zonnebrillen – heel anders dan z’n zachtaardige karakter, blijkt uit de docu.

Zijn ‘Rumble’ is vrij bekend. Het vrij onbekende nummer hieronder is een uptempo instrumental, een van de vele tientallen die hij opnam. En bijna net zo goed.

(Oh ja, ik zag Link Wray in 1978 optreden tijdens Pinkpop. Samen met Robert Gordon. Maar dat geheel en al terzijde.)