Month: December 2025

Bijna vergeten te plaatsen hier, het Ikje uit NRC van gisteren. Maar hij is te leuk om ’em te vergeten.

In 2012 maakte de Engelse fotograaf Martin Parr een prachtige fotoserie van het Helmondse carnaval. Mijn favoriet uit die serie is de foto van het lid van een Raad van Elf dat bij de friture op de hoek van de Markt en de Veestraat een kroketje uit de muur haalt.

Afgelopen week overleed Parr aan de gevolgen van kanker, 73 jaar oud pas. Het was een geweldige fotograaf met een blik waarin oog voor detail én liefde voor gewone mensen de overhand had. Het liefst voorzien van een dosis droge Engelse humor.

Een wel zeer filosofische ingestelde patiënt van onze huispsychiater deze keer. Uit de oude doos.

Uit Filosofie Magazine van deze maand.

Blijft leuk, dit niemandalletje. Ook na al die jaren. Maar ik zie nu pas dat in het achtergrondkoortje (in het geel) Kirsty MacColl – heel tongue-in-cheek – mee zingt.

De zangeres die zo tragisch aan haar einde kwam bij een ongeluk in zee en zelf een hele trits aan hits wist te scoren. Zoals deze, There’s A Guy Et Cetera.

Gummbah in de bocht.

BBB levert? Ja, vertraging. Boeiende reconstructie in NRC van de manier waarop de BBB-minister van Landbouw haar werk heeft gedaan, de afgelopen anderhalf jaar.

Lee Perry en Prince Jazzbo op de klassieke elpee Super Ape uit 1976.

Is er sprake van staatssteun bij het wegkopen van een varkensboerderij in Gemert? Wordt er inderdaad veel en veel te veel geld betaald om de geuroverlast van deze iets meer 4000 dieren weg te krijgen?

Fractievoorzitter Jan Vroomans van Politiek op Inhoud in de gemeenteraad van Gemert-Bakel vindt wel. Hij vraagt de Europese Commissie nu om een oordeel.

Heerlijk, dat we weer een Nationale Kop van Jut hebben. Dat levert veel vrolijke momenten op in deze donkere dagen. Alhoewel: de kritiek van Folkert Jensma in NRC – hieronder – snijdt natuurlijk ook wel degelijk hout.

Deze foto maakte ik in januari 2010 in Helmond, in de toenmalige popzaal Lakei. Dat was tijdens een optreden van? (Mooie quizvraag)

Het was uiteraard een optreden van DMC, een van de drie leden van hiphoptrio Run DMC, tijdens zijn tour door Europa. Geweldig om de naam Helmond te zien tussen al die wereldsteden op het bijbehorende tourshirt.

Nog steeds spijt van dat ik dat niet gekocht heb, toen.

Voor de liefhebbers, een vers stukje David Byrne met een klassieker van de Talking Heads. “This Ain’t The Mudd Club, or CBGB’s…”

Weinig? Helemaal niets, denk ik.

In De Groene van deze week.

Intrigerende serie: ‘Fortuyn: On-Hollands’. Van de acht afleveringen heb ik er nu vier bekeken. En telkens denk ik: dit zou ook over nu kunnen gaan, in plaats van over eind jaren negentig en de jaren nul, tot aan de moord op Pim.

Wat me nog het meest frappeert is het onverhulde racisme bij veel mensen. De haat tegen buitenlanders die er bij een aantal mensen in de serie van af spat.

Die haat deed me denken aan dit nummer, van The Specials- onder de naam Special AKA. Bij uitstek de band die zo’n 45 jaar geleden de brug tussen verschillende culturen zo mooi wist te slaan.

De tekst van dit nummer is hier mooi terug te lezen.

Het mocht niet van de ACM. Maar van de staatssecretaris wel. Nu blijkt dat het van de rechter ook niet had gemogen: de overname van Sandd door PostNL. Alle argumenten van de staatssecretaris worden van tafel geveegd.

Van welke politicus het zes jaar geleden wel mocht? Van dezelfde die nu als minister een kruistocht tegen de publieke omroep is begonnen.

Mooi om te lezen, dit wensenlijstje voor een nieuw kabinet, in de wekelijkse column van Tom-Jan Meeus in NRC. Tegen het oprukkend onfatsoen.

Een stevige uitspraak van PvdA-gedeputeerde Stijn Smeulders uit Helmond. Hij heeft het over de manier waarop er in Den Haag gekeken wordt naar het oplossen van de vele verkeersproblemen in deze provincie.

Nou, gelijk heeft-ie. En dan komen de A2, de A67 en de N279 in het hele verhaal nog eens niet of nauwelijks aan bod. Het hele verhaal is hier te lezen.

Het weblogje van gisteren over Lux-A-Flex deed me terugdenken aan de muziek waarnaar ik rond 1980, 1981 veel luisterde. Een van de bands was de Engelse punkband Sham 69.

Wat me aansprak in deze muziek? Die is hard, snel en simpel. Korte nummers, en duidelijke teksten over het straatleven in London. Zoals in het liedje hieronde, van hun eerste lp, Tell Us The Truth. Samen met That’s Life hun beste.

Begin 1981 speelde ik in een bandje, samen met enkele schoolvrienden. Lux-A-Flex was de naam van de band. Ik zat achter de drums, Harry speelde bas, Jos gitaar en Sjef was de zanger.

Het was in de tijd dat punk nog populair was, net als new wave, reggae en ska. Met Lux-A-Flex speelden we een mengeling van die stijlen, met de nadruk op punk.

Ons avontuur duurde slechts een half jaartje en bracht ons op verschillende podia in de regio. Maar het ging ons allemaal nogal te hard: de verleidingen van het muzikantenleven waren te groot, in een tijd dat Herman Brood het (verkeerde) voorbeeld gaf.

Een van de nummers die we op ons repertoire hadden, was ‘The Harder They Come’ van de afgelopen week overleden Jimmy Cliff, wel in de uitvoering van Joe Jackson. Achteraf gezien was de keuze voor dat nummer beslist geen toeval.

Sampa doet haar naam ‘The Great’ eer aan: heerlijk nummer, dit: mooie beat en een melodie als een oorworm.

Hoogbejaarde nonnen die hun oude klooster kraken, ik ben dol op dit soort berichten. Of ze nu waar zijn of niet. (In dit geval wel, trouwens)