Author: Hans Vermeeren

Even zoeken op het internet levert een stortvloed aan foto’s op van de kunstwerken die David Černý maakte voor een museum in Praag.

Zelf vind ik het aartslelijke babies. En ik kan met de beste wil van de wereld niet bedenken wat de kunstenaar met deze sculpturen wil zeggen.

Het weerhoudt de toeristen in Praag er echter niet van bij de vleet foto’s te maken van deze reuzenbabies. Ook ik ontkwam er niet aan.

Maar ik maakte deze foto alleen vanwege dat jongetje dat over een van de babies heen loopt.

Door het jaar heen komt het er – helaas – niet vaak van. Maar tijdens de vakantie wil ik nog wel eens een uurtje met een fotoboek of -tijdschrift op schoot gaan zitten fröbelen met mijn fotocamera.

Instellingen uitproberen, spelen met ISO-waarde, diafragma. sluitertijd. Om vervolgens in de praktijk gewoon toch vaak mijn toevlucht te nemen tot de ‘groene knop’, de automatische instellingen van de camera, overigens.

Andere tips breng ik wel in de praktijk. Zoals deze: houd je camera een keer boven je hoofd als je wilt afdrukken. Of leg ’em een keer aan je voeten.

Dat levert inderdaad af en toe een aardig foto op.

Een nieuw weblog op mijn Huis & Haard-pagina van het ED. Ditmaal over de kroniek van een aangekondigde ondergang, die van Saab. Hier te vinden: http://tinyurl.com/3kx7w2j

Vandaag had ik een discussie met een collega over plekken die ideaal zijn om foto’s te maken. Achtereenvolgens passeerden een handjevol natuurgebieden in de buurt, Strijp S, tal van leegstaande en buiten gebruik geraakte fabrieks- en kantoorgebieden, de omgeving van Tsjernobyl en nagenoeg geheel België de revue.

De mooiste foto’s maak je mijns inziens meestal bij toeval. Deze foto, in een split-second gemaakt op een plein in Dresden, vind ik echt een plaatje.

Hij roept immers vragen op: Waarom ligt die bril daar? Heeft iemand ’em achtergelaten? En zo ja, wie? Wanneer en waar zou de eigenaresse er achter komen dat ze haar bril ergens heeft laten liggen. Zou ze terug gaan?

Eén foto, een heel verhaal. Mooi hè?

Een nieuw weblog op mijn Huis & Haard-pagina van het ED, vandaag over de eurocrisis en de Duitse rechters. Hier te vinden: http://tinyurl.com/3kx7w2j

Een van de leukste attracties in de Duitse hoofdstad Berlijn is het KDW, het Kaufhaus Des Westens, aan de Kurfürstendamm. Als je al geen materialist was, zou je het hier wel worden. Zo’n protserige etalage van ongebreidelde welvaart is dit warenhuis.

Om een beeld te schetsen: er is een hele etage apart ingeruimd voor alleen al het eten en drinken. Er is daar een aparte kaasafdeling. En binnen die afdeling is er een aparte balie met ruime vitrine voor de Italiaanse kazen.

Zoiets, dus.

Toen ik vanaf de afdeling Duitse speciaalbieren over de rand van het balkon naar beneden keek, kon ik deze foto maken. Ik stelde me zo voor dat het de trechter was waarin al het geld verdween dat in dit warenhuis werd uitgegeven.

Een trechter? Of gewoon een bodemloze put?

De vakantieperiode is nu echt voorbij. Vandaar ook weer een nieuw weblog op mijn Huis & Haard-pagina bij het ED. Hier te vinden: http://tinyurl.com/3kx7w2j

Het gaat over de vakantie. Dat wel.

Af en toe sta ik even met mijn handen in m’n zakken naar de kozijnen, ramen en deuren van ons huis te kijken. Om er van te genieten dat het hele zaakje weer zo lekker strak in de verf zit. En omdat ik blij dat die tijdrovende klus er inmiddels vrijwel op zit.

Toen ik dat dit weekend deed, viel mijn oog bij het keukenraam op een ongenode gast, die zijn toevlucht genomen had tot een mooi wit kozijn. Omdat ik vrijwel nooit vlinders bespeur in het deel van de wereld waar ik woon, ga ik er maar van uit dat het om een zeldzame diersoort gaat: een rups.

Het was een mooi exemplaar, zwart/geel en met hier en daar flink wat haren. Zag ik toen ik ’em met een macrolens op de korrel genomen had. Net op tijd, want een dag later was-ie weg.

De vakantie loopt ten einde. Een mooie manier om deze periode van absolute rust af te sluiten, is een stevige wandeling. Oftewel een nieuwe etappe van het GR5.

Vandaag zijn we van Gilsdorf naar Beaufort gelopen. En morgen gaan we door naar Echternach.

Heerlijk in alle rust en onder een stralende zon.

Een bezoek aan Wenen is niet compleet zonder een blik te hebben geworpen op het wereldberoemde reuzenrad in het Prater. Dat is het park tussen het centrum van de stad en de Donau.

Grappig is dat dit reuzenrad pas beroemd werd door de film The Third Man van/met Orson Welles, naar een boek van Graham Greene.

En eerlijk gezegd is dat ook het enige wat dit doodordinaire pretpark de moeite waard maakt.

Aan de koffie in Hotel Central aan de Herrengasse in Wenen. Volgens onze reisgids – 100% Wenen – het mooiste koffiehuis van de stad.

Is erg mooi inderdaad, en erg chique ook. En de koffie is er prima. Zelfs als het buiten meer dan 32 graden is.

Een wereld van verschil: de onverschillige nonchalance van Budapest ten opzichte van de biedermeiercultuur in Wenen.

De veronderstelde biedermeierij, tenminste. Want voorlopig hebben we nog alleen een stadscamping gezien.

Dit is het zwembad op de camping in Torokbalint waar wij verblijven. Het stadje ligt vlakbij Budapest. Een kwartier met de auto en je staat bij de beroemde Kettingbrug.

Druk is het niet op camping. Volgens de eigenaar blijven de toeristen weg vanwege de crisis. Jammer. Want het is hier mooi. En warm.

Aan de rand van Budapest is een beeldentuin ingericht met een heel opmerkelijke inhoud:  beelden uit de communistische tijd.

Sociaal-realisme is de stijl waarin de beelden zijn gehouwen. Oftewel: een verheerlijking van het proletariaat. Nou, dat heeft het proletariaat in het voormalige Oostblok geweten!

Bij de ingang van de tuin staat een meer dan manshoog beeld van het duo dat in de theorie de aanzet heeft gegeven voor wat in de praktijk een nutteloze ramp bleek, Marx (linksvoor) en rechtsachter Engels.

Het centrum van Budapest puilt uit van de feestvierende Hongaren. Het is vandaag een nationale feestdag, vandaar. En die dag wordt besloten met vuurwerk vanaf de Donau.

Het is zelfs zo druk dat de terrassen bomvol zitten. Gelukkig zijn er ook nog gezellige binnenplaatsjes waar ze eten en drinken hebben.

Gratis wifi is in de omgeving van het Balatonmeer in Hongarije slechts sporadisch te vinden. En het G3-netwerk is ook nergens te bekennen. Hier op terras in Keszthely wel weer even online.

Op terras, in de zon en tussen de toeristen: Hongaren, Polen, Duitsers en af en toe een verdwaalde Nederlander.

Niet veel mensen zullen de boeken van Franz Kafka nog lezen. Maar bij zijn standbeeld in de Joodse Wijk in Praag was het niettemin ongehoord druk. Zag ik vandaag vanaf een terras.

Bier in Praag. Van de regen in de drup. Nuff said.

Dacht ik toch even dat ik op een beeld was gestuit van bijrolspelers in de film Lord of the Rings, en wel de Nazgul.

Maar dat bleek een vergissing. Het ging om een beeld van een hoofdpersoon uit een opera van Mozart. Geplaatst bij de zaal in Praag waar veel van zijn werken in première gingen.

Van Berlijn naar Dresden, van regen naar zon, van Teutoonse bombast naar de ingetogenheid van Maarten Luther. En nog maar 150 kilometer van Praag.

Vandaag beklommen, de Fernsehturm in Berlijn. Nou ja, beklommen: met de lift. 203 meter in 40 seconden.

De toren biedt vooral uitzicht op droevig stemmende DDE-architectuur.

Het regende vandaag enigszins in Berlijn. Maar als ik het weerbericht goed heb gezien was dat overal in West- en Midden-Europa het geval.

Die stad blijft indrukwekkend: vol historie, met grandeur en met vriendelijke mensen.

Vanwege het Ossiegehalte van Berlijn een foto in Lomo-stijl, vernoemd naar een Oost-Europees cameramerk. Een erg gammel merk.

Het gaat niet allemaal meer zo soepel als dertig jaar geleden, en helemaal toonvast is het ook niet altijd meer. Maar nondeju, wat schreven de vier leden van de Amerikaanse gitaarband Guadalcanal Diary mooie liedjes.

Halverwege de jaren tachtig bracht de groep een paar fantastische elpee’s uit. Daarna gingen de vier leden uit elkaar, en doken ze slechts sporadisch weer eens op.

Een paar weken geleden vierde de vier dat dertig jaar geleden de groep werd opgericht met een reünieconcert. Dit liedje en dit zijn het aanhoren nog steeds meer dan waard.
Maar volgens mij vooral omdat het me herinnert aan hoe goed die liedjes vroeger klonken.

Al blijft die Jeff Walls een geweldige gitarist. Luister maar.

Kwam zojuist tijdens de pauze langs de tourbus van Morrissey, die voor het Muziekcentrum geparkeerd staat.

Uiteraard begon ik prompt wat Smiths-liedjes te zingen (heel zachtjes, dat wel). Die blijven leuk, ook na al die jaren.

Ik kan me zelfs nog het gevoel van opwinding herinneren dat zich meester van me maakte toen ik de eerste Smiths-single hoorde, in 1983: Handsome Devil, de achterkant van Hand In Glove.

Kippevel, nog steeds.

Het laatste nieuws over de nieuwbouwplannen voor Cacaofabriek, Filmhuis en Plato in Helmond: hier te vinden.

Met wonen in Helmond is weinig mis. Met wonen in Dierdonk al helemaal niet. Dat blijkt uit de Leefbarometer die de Helmondse SP-voorzitter Hans Verbakel op zijn website heeft staan. Hier te vinden.

Eindelijk gewoon eens een uurtje buiten zitten. Geen zon. Wel warm. En met reisgids op schoot vakantieplannen maken.

De deur stond open en daarom kon ik het niet laten: even een kijkje nemen in de computerruimte op het werk. Heerlijk. Er gaat weinig boven het zachte geruis van een hele batterij servers.

Veel twitterende Eindhovenaren hebben al gezien dat hun stad afgelopen weekend figureerde in de gezaghebbende New York Times, als a small city in the south of Holland.

ED-college Ad de Koning besteedt hier vandaag aandacht aan op zijn weblog bij de krant. Hier te vinden. Featuring Theo Maassen.

Het maandag-gevoel bestaat niet, blijkt uit onderzoek. Opmerkelijk, want over dat veronderstelde maandag-gevoel zijn zelfs liedjes geschreven.

Het volgende onderzoek zal ongetwijfeld aantonen dat ook Zaagmans niet bestaat.