De mooiste sneer

In de popmuziek is dit de Man met de Mooiste Sneer in zijn Stem: Johnny Lydon. En dit is een van zijn laatste nummers, samen met de band Public Image.

Heerlijk, hoe hij met weinig meer dan één uithaal een sarcastische bijklank weet te geven aan de slogans ‘Ban the bomb’, ‘Save the whale’en ‘Give peace a chance’. Being stupid again.

Sam (die van Dave)

Sam & Dave

Begin jaren tachtig zat ik tot over mijn oren in punk en new wave en een beetje reggae. Soul, dat kwam er niet in. Dat was commerciële troep. Dacht ik. Totdat ik bij toeval tegen de muziek en de fantastische stemmen van Sam & Dave aanliep. En via hen het geweldige geluid van Stax en wat later ook Motown ontdekte.

Dit weekend las ik dat Sam Moore op hoge leeftijd is overleden. Dank Sam, alsnog. Hieronder de necro in de Volkskrant.

Ruim vijftig miljoen potjes sambal later

De zin van de dag staat in dit bedrijfsprofiel van Conimex, vandaag in de Volkskrant, over de (mede-)oprichter van dit bedrijf: Fons Sternberg. Nadat hij bijna veertig jaar in het bedrijf heeft gewerkt, stopt hij er begin jaren zeventig mee, ‘ruim vijftig miljoen potjes sambal later’.

Ook leuk om te weten: Conimex is een afkorting, het betekent Conserven Im- en Export. Mooie pubquizvraag.

Buy More!

Een mooie documentaire om te kijken, zo net na de gekte van Black Friday en met Sinterklaas en Kerst nog voor de boeg: Buy More.

De docu gaat over de trucjes die grote merken en internetwinkels verzinnen om de mensen er toe aan te zetten zoveel mogelijk te consumeren. Weliswaar een beetje bombastisch in de vormgeving, maar met een duidelijke boodschap: als consumenten worden we er volop ingeluist, zo vertellen spijtoptanten van bedrijven als Adidas en Amazon.

Te zien bij Netflix, een bedrijf dat – hoe cynisch wil je het hebben – er vooral op gericht is ons als consument zo lang mogelijk te laten blijven kijken.

This is Ska

Erbarmelijke geluidskwaliteit, dit clipje van Bad Manners dat is opgenomen tijdens het jaarlijkse Rebellion-festival in Blackpool, afgelopen augustus.

Maar het enthousiasme van de mannen op het podium werk behoorlijk aanstekelijk. Zeker als je bedenkt dat ze deze nummers al spelen sinds ergens begin jaren tachtig.

Bus Stop Please!

Onlangs beval ik op deze plek de nieuwe single aan van Fatboy Slim, Bus Stop Please. Altijd leuk om te kijken welke samples er in een nieuw nummer zitten van Norman Cook.

Dit keer gaat het – onder meer – om Bus Stop Please van Charlie Green – een verre voorloper van de rap uit de jaren tachtig. Zie hierboven een geweldige clip van dat nummer.

Maar Green heeft ook flink leentjebuur gespeeld. De muziek van dat nummer komt uit Do It Anyway You Wanna, hier te zien en te horen. En de tekst? Die is (een klein beetje) ontleend aan van mijn favorite songs, Bus Stop van de geweldige funkgroep Fatback Band: