Author: Hans Vermeeren

Onlangs nagenoeg in een etappe uitgelezen: Bijna op de radio van Nico Dijkshoorn. Met een plot zo grappig dat ik ’em bijna zou verklappen hier.

Een heel herkenbaar boek trouwens. Ook al is het op de kop af 42 jaar geleden dat ik ooit drummer was in een punkbandje. Een bandje dat maar een half jaar bestond en dat niet veel verder kwam dan een handvol optredens.

De zon mag zich vandaag buiten dan niet vertonen, naar analogie van de groep a-Ha: op internet en op Spotify schijnt de zon altijd. Ook vandaag.

Maken wij ons al vrijwel dagelijks druk over het bedenkelijke niveau van de politiek in ons land, het kan altijd nog erger.

Gummbah, eerder deze week in de Volkskrant.

Dit zijn Gary en Neville, twee jonge Engelse jongens die in 1980 op de foto zijn gezet door Gavin Watson. Geen idee waar in Engeland deze foto is gemaakt.

Maar het is wel een prachtig tijdsbeeld: het grauwe, grootsteedse en industriële Engeland van de jaren tachtig druipt er van af.

Fascinerend verhaal over de New York Times, vandaag in de Volkskrant. Verhalen op de website van deze krant die niet goed worden gelezen, belanden in de Valley Of Death, lees ik in dat artikel.

‘Over die onderwerpen gaan we niet meer schrijven”, is daarna de conclusie volgens oud-correspondent Thomas Erdbrink. ‘Mensen klikken wel op onderwerpen die hun vooroordelen bevestigen. Daardoor krijg je steeds dezelfde verhalen’.

Vaste lezers van dit weblog weten dat ik dol ben op obscure bandjes uit de hoogtijdagen van punk, new wave, post-punk en garagerock.

Kleenex, later Liliput geheten, is zo’n bandje. Vier dames uit Zwitserland die heerlijk onhandig flink ontregelende muziek maakten.

Bij The Guardian veel aandacht voor de net in Engels vertaalde biografie van een van deze vier muzikanten, de in 2016 overleden Marlene Marder.

Fijn om te weten dat er een bunker is in je omgeving waar je kunt schuilen bij een aanval met atoomwapens. Nog fijner is het natuurlijk als het gaat om een geheime bunker waarvan de weg er naar toe in ieder geval goed is aangegeven.

Prachtige foto, dit. Gevonden op (voorheen) Twitter. Met als onderschrift: de criticus.

Ik voel me beroepsmatig aangesproken door deze foto. Hij doet me denken aan de keer dat ik in gesprek was met een Helmondse wethouder en daarbij wat commentaar had op wat hij zei.

Dat ontlokte hem, jaren geleden alweer, deze gortdroge opmerking: ‘Weet je het weer beter?’

En zo komt een drukke en enerverende week piepend en krakend tot stilstand.

Vrijwel vergeten band dit, Renegade Soundwave. Wat mij betreft ten onrechte, want deze Engelse groep maakte tegen het einde van de jaren tachtig een mooie en vernieuwende mix van dance, reggae en indie. En was daarmee voorloper van artiesten als The Streets en de Audio Bullys.

Klinkt een beetje als The Streets, deze Ben Gerrans. Daarom staat dit lekker brutale nummer waarschijnlijk ook als een huis.

Heerlijk (synthi-)basloopje in dit vooral erg vrolijke ska-nummer van de Engelse band The Bakesys.

De boots-link met ska is duidelijk vanwege de skinhead-connectie met deze muziekstijl. Maar waarom het nummer over astronaut Neil Armstrong gaat?

Oh, ja. Tuurlijk. Armstrong liep in 1969 met zijn boots over de moon.

Altijd al gedacht dat Elvis niet dood was. Dat klopt dus.

Geweldig nieuw nummer van twee mannen die ook al heel wat jaren meedraaien; Orchestral Manoeuvres.

Uit het Financieel Dagblad.

Het Helmondse Gemeentemuseum beschikt over een ruime collectie graffitikunst, met werken van toonaangevende artiesten als Rammel Zee en Futura 2000.

Die werken liggen al jaren in de kelder, ‘in depot’ heet dat dan. Ik heb even zitten zoeken maar volgens mij zijn de meeste niet meer tentoongesteld sinds halverwege de jaren tachtig.

Goed nieuws dus dat die collectie over drie jaar, bij het tienjarig jubileum van het hiphopfestival Urban Matterz, weer eens te zien zal zijn.

Maar eerlijk gezegd: wat eerder zou van mij ook best mogen.

Wat een geweldige avond was dat, zaterdag. Met volle teugen genoten. En ik kon er ook nog een stukje over schrijven in de krant van vandaag.

Voor diegenen die nog even willen nagenieten van de Sugarhill Gang, en voor diegenen die er niet bij waren: Dave van Hout maakte het filmpje hieronder.

En ook nog even dit schoonheidsfoutje rechtzetten:

Een ingrijpende koerswijziging bij de Sleaford Mods. In plaats van halve liters bier te drinken achter zijn laptop op het podium, staat Andrew Fearn tegenwoordig schuin achter Jason Williamson te dansen.

De muziek van dit duo blijft overigens geweldig. Volgend weekend treden ze op in Utrecht en in Antwerpen.

Er is veel over te doen geweest, de afgelopen tijd: over de mobiliteitsplannen van het Helmondse gemeentebestuur. Daar valt ook wel wat op af te dingen, op die plannen, zoals hier is te lezen.

Als je dan kiest voor ‘maatwerk’ om een oplossing te vinden voor iets dat kennelijk een probleem is, moet je dat ook wel duidelijk laten weten aan de gemeenteraad. Zeggen burgemeester en wethouders van Gemert-Bakel achteraf zelf.

Zo maar eens een vraag die regelmatig bij me opkomt als ik langs ‘t Cour in Helmond fiets, de werkplek van de Helmondse burgemeester en de zeven Helmondse wethouders.

Waarom hebben deze mensen eigenlijk een eigen, voor hen gereserveerde parkeerplaats bij hun werkplek? In een tijd nota bene dat diezelfde wethouders om het hardst roepen dat we uit de auto moeten en in de bus of op de fiets moeten stappen.

Het is een onderwerp dat de gemoederen hier in Helmond en de Peel zeker al bezig houdt zo lang als ik bij de krant werk (en dat is best lang): hoe staat het met de bereikbaarheid van de stad en deze regio.

De huidige plannen van het Helmondse gemeentebestuur – ik heb over dat onderwerp hier al eerder geschreven – dragen bepaald niet bij aan het oplossen van dat probleem.

Fraaie vergezichten van Helmonders die met het openbaar vervoer en de fiets naar hun werk gaan, zijn heel aardig. Maar de complexiteit van het vervoersprobleem reikt helaas wel wat verder dan deze (helaas) vrij eendimensionale blik op de werkelijkheid.

Gelukkig roeren de bestuurders in de regio-De Peel zich nu nadrukkelijk, nadat eerst de ondernemers en de oppositie in de Helmondse gemeenteraad aan de bel trokken.

Heel af en toe fiets ik op weg naar het werk langs De Braak, om te kijken of de bouw van het nieuwe stadion van Helmond Sport al een beetje opschiet. Nou… nog niet echt, eerlijk gezegd. Alleen de contouren worden nu zichtbaar.

Maar dat doet er ook niet toe, eigenlijk: er wordt nu tenminste gebouwd. Nadat er al in pak ’em beet 2003 (!) voor het eerst over een nieuwbouwplan gepraat werd.

Even een paar dagen terug in de tijd, naar een zeer lezenswaardig interview in NRC met oud-voetballer Royston Drenthe en voormalig topvrouw in het bedrijfsleven Merel van Vroonhoven.

Daarin analyseert Drenthe op (zelf-)kritische wijze de voetbalwereld. Mooi om te lezen: alles draait alleen maar om het voetbal. Maatschappelijk ontwikkelingen staan daar volledig buiten.

Geen wonder dat het in die voetbalwereld af en toe ongenadig hard ontspoort, zoals recent in het Spaanse vrouwenvoetbal.

First things first, ‘s ochtends: koffie en de krant.