School in Brandevoort

Blijft een raar gezicht als je door Brandevoort rijdt, om de splinternieuwe maar nog steeds helemaal lege basisschool in die wijk te zien staan. Achter een hoog hek.

De school staat leeg omdat-ie volgens het oordeel van de rechter te dicht bij hoogspanningsmasten is gebouwd. En de straling die deze masten veroorzaakt, zou mogelijk een schadelijke invloed hebben op de gezondheid van de kinderen, zo oordeelde de rechtbank.

Kan wel zijn. Maar het blijft een raar gezicht.

Zwaar balen


Toch wel een beetje een kater overgehouden aan de finale. Dat kan niet aan het bier hebben gelegen, want dat was van Grolsch.

Nee, die kater is vooral te wijten aan het harde spel, de voor een WK-finale ongenadig slecht fluitende Howard Webb – die zichzelf als het middelpunt van de avond zag -, en omdat Nederlands toch niet zo goed speelde als we met zijn allen gehoopt hadden.

Vervelend, heel vervelend, maar dat kan gebeuren. Het is immers sport.

Kijken naar het werk


De Traverse is maar een saai betonnen viaduct. Daarom wordt het gepimpt. Wat nieuwe stoeptegels, een paar bomen, andere lantaarnpalen. En als toefje slagtroom op de taart wordt het voorzien van twee windturbines.

Met het plaatsen van die turbines is deze week een begin gemaakt. Een ervan komt op een steenworp afstand van ons kantoor.

Ik heb daar eens op mijn gemak naar staan kijken, naar dat werk. En dat ging erg goed. Want drie van de vier mensen die aan het werken waren, deden hetzelfde als ik: kijken naar die ene man die écht aan het werk was.

David Rodigan

Trouwe lezers van dit sinds 2003 florerende weblog (inclusief voorgangers op andere domeinnamen) weten dat ik graag naar reggae luister.

Een van de mensen die mijn liefde voor reggae aanwakkerde, was David Rodigan. Ik ontdekte hem halverwege de jaren tachtig, toen hij dj was op een Britse legerzender, de BFBS. Wat John Peel was voor de Engelse popmuziek, was en is Rodigan voor Jamaica. Een liefhebber, een kenner, een autoriteit, een catalysator, en uiteindelijk zelf een muzikale grootheid.

Rodigan trekt al jaren de wereld rond met een paar dozen vol cd’s, lp’s en stapels obscure Jamaicaanse pre-releases. Hier zijn wat typerende beelden te vinden van zo’n avondje deejayen van de energieke Engelsman.

1974

Sepp Maier, Berti Vogts, Franz Beckenbauer, Paul Breitner, Günter Netzer, Gerd Müller, Bernd Hölzenbein en Uli Hoeness.

Deze voetballers maakten – denk ik – in ieder geval deel uit van het Duitse team dat in 1974 Nederland versloeg in de finale van het WK.

Of ene Schwarzenbeck ook meedeed, daar twijfel ik aan. Maar ik denk het wel. De andere namen weet ik niet meer.

Maar dat ik na 36 jaar zo nog 8 namen kan oplepelen, vind ik al heel wat.

UPDATE: Ik had het niet helemaal goed:

Helemaal voor pampus

Niet alleen de mensheid heeft vandaag last van de hitte. Ook de dierenwereld heeft het er maar moeilijk mee, zo merkte ik toen ik net in Helmond-Noord was en langs de (gesloten) kinderboerderij liep.

De dieren van De Veldhoeve lagen her en der voor pampus, en maakten een totaal uitgebluste indruk. Dacht ik. Want toen ze mij voor het hek zagen staan, begonnen de twee ezels spontaan te balken en de geiten en bokken even luidkeels te mekkeren.

Maar dat was niet omdat ík hen zo lief aankeek. Dat kwam omdat achter mij de beheerders kwam aanlopen. Met eten onder hun armen.

De liefde van dieren gaat kennelijk door de maag.

Brandevoortse hitte

Dinsdagavond hadden we van het werk een bijeenkomst, om weer eens bij te praten met onze correspondenten. Die bijeenkomst vond plaats in de wijk Brandevoort, in wijkcentrum ‘t Brandpunt.

Het was nogal warm en benauwd in ‘t Brandpunt, dinsdagavond. Zo warm dat we op een gegeven ogenblik onze toevlucht tijdelijk elders moesten zoeken: op een grasveldje om de hoek, midden op een rotonde.

En dat voor voorbijgangers en omwonenden opmerkelijke beeld – een vergadering in de open lucht – leverde dit plaatje op.

Berlin, Alexanderplatz

De Berliner Fernsehturm op de Alexanderplatz.
Feestje gehad gisteravond, daarna nog even in de kroeg gehangen en daarom nu met een stevige kop koffie in de schaduw van de dakplataan in de tuin. En straks weer op pad voor een verjaardagsbarbecue. Zo lijkt het er inderdaad wel op of het weekend gewoon veel en veel te kort is.

Sprak op dat feest gisteravond met een vriend die van plan is deze zomer eindelijk eens een weekje naar Berlijn te gaan, een stad waar hij al lang naar toe wil maar waar hij nog steeds niet is geweest.

Naar aanleiding daarvan zojuist even in mijn eigen Berlijn-foto’s zitten bladeren, gemaakt in mei 2007, toen we met z’n vieren een week lang met veel plezier in die stad hebben rondgehangen. En waar we een paar keer in de schaduw van de de Fernsehturm op de Alexandeplatz koele biertjes hebben zitten drinken.

D’n Trog is D’n Trog niet meer

Er zijn zo van die vaste waarden in het leven. Een daarvan was café-restaurant D’n Trog in Deurne, aan de Zeilbergsestraat.

Zonder een waardeoorodeel te willen uitspreken over de kwaliteit van het gebodene vroeg ik me altijd af wie daar nu zou willen gaan eten, in een zaak die D’n Trog heette. Die naam associeer ik namelijk altijd met varkens. Ik was niet de enige die dat dacht. Ook mijn oud-collega J. vroeg zich dat af, zo bleek toen we het daar toevallig eens over hadden.

Vandaag kwam ik bijzonder toevallig weer eens langs D’n Trog. En wat bleek: de naam is weg, en de zaak wordt verbouwd.

Ik zou zeggen: dat kan geen toeval zijn.

Veteranendag

Net even wezen kijken bij de jaarlijkse Veteranendag, deze keer in Helmond gehouden.

Was indrukwekkend om te zien, al die mensen die in het leger – en vaak tijdens oorlog – de meest verschrikkelijke dingen meegemaakt hebben. En die daar vaak heel moeilijk over kunnen praten, zoals een veteraan me toevertrouwde.

Grimm in Tabernas

Tabernas
De Spaanse filmstad Tabernas op een familiekiekje uit 2007.

Gisteravond op Nederland 3 – na een lange avond werken – even een glimp opgevangen van een film van Alex van Warmerdam, Grimm.

De locatie van die film kwam me bekend voor, en na wat zoeken op internet zag ik al snel waarom; delen van die film zijn opgenomen in de Spaanse woestijn in het hart van Andalusië, in Tabernas en omgeving.

Normaal gesproken associeer je die stad met filmscenes waarin cowboys als Clint Eastwood en Franco Nero de hoofdrol spelen, beelden waarin de rookwolken optrekken na een bloedstollende showdown in de verzengende hitte.

En niet met Nederlandse acteurs als Halina Reijn of Jacob Derwig. Ik heb wegens een aanval van acute slaap het einde van de film dan ook niet afgewacht.

De discussie over de PVV

In de media zijn al interessante discussies ontstaan over de vraag waarom Nederland vorige week zo massaal op de PVV stemde en over de vraag of deze partij wel of niet in de regering thuishoort.

De Volkskrant schakelde twee mensen met historisch besef in, Thomas van der Dunk en Pieter Hilhorst, die uitleggen dat – kort samengevat – een populistische bralaap als Geert Wilders absoluut niet mag meeregeren. Hun interessante verhalen zijn hier en hier te vinden.

In de Telegraaf van vandaag een artikel waarin in uitgelegd wordt hoe de gevestigde orde – CDA en VVD – moeite doet om de PVV buiten de regering te houden.

Voor een andere invalshoek zorgt historicus Maarten van Rossem. Hij schreef het boekje ‘Waarom is de burger boos’. Daarin zet hij uiteen dat het populisme van Wilders in een Nederlandse traditie past.

Ook interessant: het verkiezingsprogramma van de PVV. Waarin letterlijk staat: “verbied de koran”, “Geen moskee er meer bij”, “Alle islamitische scholen dicht”, “volledige immigratiestop voor mensen uit islamitische landen” en “Etnische registratie van iedereen. Inclusief vermelding ‘Antilliaan’”. Ook staat erin “Strijd tegen islam moet het kernpunt van ons buitenlands beleid worden”.

Op de ED-redactie zijn we ons inmiddels aan het oriënteren op een manier om uitgebreid en diepgravend aandacht te besteden aan dit fenomeen. Tips en suggesties zijn van harte welkom.

De kerk van Olne

De kerk van Olne.
De kerk van Olne.

Even geen tijd voor een uitgebreide blog, vanwege drukke werkzaamheden. Daarom snel tussendoor even een foto van de kerk van Olne, in de Belgische Ardennen. Die foto maakte ik afgelopen zondag, opweg op het Lange-afstandswandelpad (LAW) GR5, van – in ons geval – Maastricht naar Nice.

Bij afwezigheid van geopende horeca hebben we op de bank op het plein voor de kerk – dank u, Rowwen Hèze – een boterhammetje gegeten. De kerk zelf hebben we niet bekeken, het pad er naar toe wel. En dat lag er in het zonnetje erg fraai bij.

Nog een keer: de verkiezingen

Twee dingen nog.

1. De verkiezingen kennen – op Balkenende na – alleen maar winnaars. Rutte wint, maar de winst is niet zo groot als verwacht. Cohen wint omdat het verlies van zijn partij beperkt is. Voor Roemer geldt hetzelfde. Halsema wint. Pechtold wint, maar ook niet zo veel als verwacht. En Wilders wint óók. Als er zoveel winnaars zijn, moeten er toch ook meer verliezers zijn?

2. Balkenende en de CDA’ers hadden een betere uitslag verdiend omdat ze er zo hard voor gewerkt hebben, zeggen ze, omdat zo hun best hebben gedaan. Is dat tegenwoordig al een reden waarom iemand stemmen moet krijgen? Het gaat toch om de inhoud! Als die aansluit bij wat mensen vinden, trek je kiezers.

En nu weer over tot de orde van de dag: de vorming van een nieuw kabinet.

Een eerste voorlopige tussenbalans

Paar opvallende zaken, in de uitslag.

Halvering van het CDA is een drama voor de partij. Winst bij PVV is gigantisch, en wijst op veel draagvlak voor populistische prietpraat. Winst D66 valt tegen. Verlies PvdA valt mee. En winst VVD is niet zo groot als verwacht.

Maar wat voor rode draad kun je daar uithalen? Dat Nederland Balkenende-moe is? Dat Wilders veel draagvlak heeft? En dat kiezers in dit land willen dat het anders moet?