Weblog

Frappant dat mensen zo’n verschillende kijk op een en dezelfde persoon kunnen hebben. Deze foto staat vandaag in de Volkskrant.

Terugkijkend op de afgelopen jaren is de Brexit een van de onderwerpen die me volop bezig gehouden heeft. Juist daarom was het vrij recent verschenen boek ‘Stem van het Britse volk’ van NRC-correspondent Melle Garschagen zo interessant om te lezen.

In dat boek laat hij namelijk nog eens goed zien wat de drijfveren waren voor veel Engelsen om voor de Brexit te stemmen: een ongebreidelde hang naar het Engeland van vroeger, gevoed door valse beloften.

We zouden wat minder vlees moeten eten, en wat vaker vegetarisch. Dat zeggen we hier in huis regelmatig tegen elkaar. En inderdaad, heel af toe ligt er plotseling een hamburger, schnitzel of kip op mijn bord die gemaakt is van vleesvervanger. Maar in de praktijk blijkt het toch behoorlijk lastig van decennia lang ingeslepen gewoontes af te wijken, zag ik net bij de lunch weer eens.

Een van de allerleukste boeken die ik het afgelopen jaar gelezen heb, is zonder twijfel ‘Alle remmen los!’ van de Belgische filmliefhebber Jan Verheyen. In dat boek ontrafelt hij de geschiedenis van de B-film, het genre dat al in de jaren vijftig ontstond maar in de jaren zeventig volledig tot wasdom kwam.

Hilarisch om te lezen hoe regisseurs zonder al te veel talent en met een minimaal budget er toch iets van proberen te maken (meestal, tenminste). Absoluut hoogtepunt in dit genre: de film ‘The Piranha’, waarin niet één piranha voorkomt.

Da’s toch wel het mooie van doelloos rondstruinen op het internet tijdens deze doodsaaie lockdown. Dan kom ik af en toe dingen tegen die ik helemaal was vergeten. Films, muziek, videoclips, tv-programma’s, series, boeken, noem maar op.

Soms zijn het dingen die ik het liefst blijvend was vergeten. Soms ook zijn het dingen die een blik een (goede) herinneringen opentrekken. Zoals dit clipje van begin jaren negentig. Een soort combinatie van Beavis & Butthead en Sesamstraat. Maar dan nog meliger. Heerlijk.

Op een paar plekken op Facebook zag ik al verwijzingen voorbij komen naar de eerste aflevering van de Top 2000 A Gogo van Matthijs en Leo van dit jaar. Maar de (ongeveer) twee minuten Joy Division in de De Effenaar in Eindhoven in januari 1980 zijn zo mooi dat alle liefhebbers ze even zouden moeten bekijken. Begint rond de achtste minuut, het Eindhovense deel volgt vanaf minuut tien en een beetje. Hier dus.

Coronakerstlockdownvakantie. Niet echt een scrabbelwoord. Wel een vlag die de lading dekt en de aanleiding is voor veel lezen, uit het raam kijken en voor de tv hangen. Bijvoorbeeld om de serie ‘Een programma over de jaren negentig’ bij de VPRO terug te kijken, met een hoofdrol voor Henny Huisman.

In acht afleveringen komen evenzoveel onderwerpen aan bod die kenmerkend waren voor dat decennium maar waar we nu met milde spot of verbazing op terugkijken. Hoogtepunt: de laatste aflevering, een ode aan het Chinees-Indisch restaurant. Prachtig.

Voor de band The Fine Young Cannibals heb ik altijd een zwak gehad. Twee heerlijke platen maakte deze Engelse groep halverwege de jaren tachtig, en toen waren ze opeens weg. (Hoewel de drummer en de bassist kort daarna nog even opdoken in de groep Two Men, A Trumpet and A Drummachine).

Al die jaren daarna heb ik me afgevraagd waar de zanger met die fantastische stem gebleven is, Roland Gift. Het antwoord op die vraag las ik bij The Guardian. In de stad Hull, ver weg van het ‘sterrendom’. (En inmiddels weer terug in London).

Met veel genoegen gelezen in dit boek over de geschiedenis van het bedevaartsoord Handel. En met evenveel de plezier vele foto’s in het boek bekeken. Mooi voorbeeld van serieuze lokale geschiedschrijving.

Nooit geweten dat zanger/acteur John Belushi een fantastische imitator van Joe Cocker was. Sterker nog: hij was meer Joe Cocker dan Joe Cocker zelf, zag ik in een filmfragment waarin beiden naast elkaar op het podium stonden. Hilarisch.

Dat fragment zit in de vrij recente documentaire ‘Belushi’, die ik in de krochten van het internet tegenkwam. Aan de hand van interviews met familie, vrienden en collega’s wordt daarin het leven in beeld gebracht van de man die vooral bekend werd als een van de twee Blues Brothers.

Eigenlijk een vrij tragisch leven, want het eindigde voor hem al op 33-jarige leeftijd, met een overdosis coke en heroïne.

Minstens een keer per week word ik in NRC er aan herinnerd waarom ik al decennia lang dol ben op de cartoons van Kamagurka.

Behalve dat het vrij functioneel is, beton, kun je er ook mooie dingen van maken. In Engeland bijvoorbeeld weten ze daar wel raad mee, zoals hier is te zien. Al is niet iedereen het er mee eens dat het mooi is.

Een nieuwe thuiswerkweek, en hier thuis vrolijken we het thuiswerken regelmatig op met vrolijke thuiswerkmuziekjes. Twaalf liedjes om de moed er in te houden.

Dit moet toch wel de foto van de week zijn. Het drama dat hier in verstopt zit wordt nog eens extra benadrukt door de mooie combinatie van licht en donker. Exit Rasputin.

Als de supporters van Helmond Sport bij een thuiswedstrijd op De Braak hard juichen, hoor ik dat in mijn achtertuin. Helaas komt dat niet al te vaak voor. Sinds dit weekend heeft deze voetbalclub een nieuw bestuurslid, de Gemertse burgemeester Michiel van Veen. Dat is niet geheel en al zonder risico, voor Van Veen.

Nog even terug naar de krant van zaterdag, naar een verhaal over de samenwerking die de lokale VVV’s (of: VVV’en?) in De Peel op poten gaan zetten om meer toeristen naar deze regio te halen. Ook online te lezen, en wel hier.

Het staat er echt en het is bijzonder verontrustend: alle sociale werkbedrijven in Nederland komen elkaar dit jaar 220 miljoen euro tekort. Maar dat is voor het kabinet niettemin geen reden om iets aan de financiële problemen te doen.

Om de week een beetje vrolijk te beginnen een link naar een lijst van twaalf leuke liedjes. Nummers die de afgelopen week het thuiswerken hier enigszins veraangenaamd hebben.

Vandaag in de krant nog wat meer over het aanstaande vertrek van twee wethouders in Gemert-Bakel. Hier en hier online te lezen trouwens.

Uit de Volkskrant van gisteren nog. Maar ook vandaag actueel.

Gevonden op Twitter. Heerlijke humor. En lekker relativerend. Zouden meer mensen moeten doen, relativeren.

Veel andere politici uit Zuidoost-Brabant gingen haar voor, de afgelopen decennia. Maar een Tweede-Kamerlid uit Bakel? Voor zover valt na te gaan wordt Inge van Dijk van het CDA in maart van het volgend jaar de eerste.

…I will drijf away. Drijvende tiny houses (floating klinkt niet). Gemaakt in Helmond en via Funda te koop.

Kamagurka, vandaag in De Standaard.

Interessant boek hoor, De Meeste Mensen Deugen van Rutger Bregman, daar niet van. Er staan veel interessante en behartenswaardige dingen in. Maar halverwege het boek stuitte ik op een zin die een paar maanden na het verschijnen al volledig achterhaald is: de strijd tegen infectieziekten hebben we zo goed als gewonnen. Gelukkig doet dat aan de inhoud van de rest van het boek nauwelijks iets af.