Het weblogje van gisteren over Lux-A-Flex deed me terugdenken aan de muziek waarnaar ik rond 1980, 1981 veel luisterde. Een van de bands was de Engelse punkband Sham 69.
Wat me aansprak in deze muziek? Die is hard, snel en simpel. Korte nummers, en duidelijke teksten over het straatleven in London. Zoals in het liedje hieronde, van hun eerste lp, Tell Us The Truth. Samen met That’s Life hun beste.
Begin 1981 speelde ik in een bandje, samen met enkele schoolvrienden. Lux-A-Flex was de naam van de band. Ik zat achter de drums, Harry speelde bas, Jos gitaar en Sjef was de zanger.
Het was in de tijd dat punk nog populair was, net als new wave, reggae en ska. Met Lux-A-Flex speelden we een mengeling van die stijlen, met de nadruk op punk.
Ons avontuur duurde slechts een half jaartje en bracht ons op verschillende podia in de regio. Maar het ging ons allemaal nogal te hard: de verleidingen van het muzikantenleven waren te groot, in een tijd dat Herman Brood het (verkeerde) voorbeeld gaf.
Een van de nummers die we op ons repertoire hadden, was ‘The Harder They Come’ van de afgelopen week overleden Jimmy Cliff, wel in de uitvoering van Joe Jackson. Achteraf gezien was de keuze voor dat nummer beslist geen toeval.
Sampa doet haar naam ‘The Great’ eer aan: heerlijk nummer, dit: mooie beat en een melodie als een oorworm.
Hoogbejaarde nonnen die hun oude klooster kraken, ik ben dol op dit soort berichten. Of ze nu waar zijn of niet. (In dit geval wel, trouwens)
Scherpe ingezonden brief, onlangs in de Volkskrant.
#zonderwoorden
Interessant interview met een man wiens muziek ik al een tijdje met veel plezier volg. Inderdaad, de zoon van. Maar dat geheel en al terzijde.
Prachtige expositie in H’Art in Amsterdam: werk van beeldend kunstenaar Brancusi, een Frans/Roemeense artiest die in de eerste helft van de vorige eeuw naam maakte.
Best lastig om als leek in de abstracte werken de figuren te ontdekken die ze volgens de kunstenaar zelf voorstellen. Maar dat maakt het ook wel interessant.
Compleet met een playlist van het MoMa in New York, trouwens:
Ik heb het vast maar even (vrij) voor u vertaald. Het betekent: ik voel me al een stuk beter!
Tsja, het is vrijdagavond, hè.
Doet me denken aan een reclame-tune van lang geleden: van Lego kun je alles maken.
Leerzame cartoon, vanochtend in de Volkskrant.
Ik weet het niet hoor. Maar dit lijkt me toch wel een redelijk eentonige tentoonstelling.
Interessant om te lezen hoe Frank Heinen in de Volkskrant samenvat waar het in zijn ogen in de politiek aan ontbreekt.
Kamagurka reageert in NRC op de reorganisatieplannen bij een grote, winstgevende bank.
En in de Volkskrant plaatst Peter de Waard met een blik op de geschiedenis van deze bank kritische kanttekeningen bij die plannen.
Zonder nadere toelichting.
Hulde voor de beslissing van burgemeester van Erik van Merriënboer van Terneuzen. Hij neemt ontslag omdat de gemeenteraad en zijn wethouders er een zooitje van hebben gemaakt en hij zo niet langer verantwoord zijn werk kan doen.
De conclusie in de Volkskrant is terecht: de druk op lokale politici in kwesties als de opvang van asielzoekers is enorm, dankzij de chaos in Den Haag.
Gummbah in de bocht, heerlijk. Gevonden in de aan deze tekenaar gewijde Facebook-groep.
Een paar dagen na dit bericht – over een schilderij van Gustav Klimt – lees ik dit verhaal: over een recordbedrag voor een – inderdaad prachtig – werk van Frida Kahlo. Waar gaat dit nog over? Net als in de (betaalde) voetballerij is elke verhouding zoek, lijkt mij.
Nog even wat rechtzetten. Onlangs plaatste ik een filmpje van Channel One-dj Michael Campbell. Ik verkeerde in de veronderstelling dat dit dezelfde Michael Campbell was als de reggae-dj en -muzikant die bekend werd onder de naam Mikey Dread.
Dat blijkt niet zo te zijn, zo maakte een attente lezer mij duidelijk: Mikey Dread is in 2008 overleden, en dat had ik dus kunnen en ook moeten weten.
Als goedmaker nog een clip van een reggae-avond van Channel One. Wederom een geweldig dubnummer.
Weer wat geleerd. Ik weet nu wat een rioolkarper is. Al betwijfel ik of ik dat eigenlijk wel had willen weten.
Fokke en Sukke wonen, zo blijkt vandaag in NRC, tegenwoordig in Eindhoven.
Inderdaad steeds lastiger om het onderscheid te maken tussen AI-filmpjes en ‘echt’nieuws, zoals Youp beschrijft.
En als we dan toch hier Black Friday aan het bashen zijn, dan kan deze er ook nog wel bij.
#zonderwoorden
Prima gerecht, opgeduikeld in het Italië Magazine. Pro-tip 1: gebruik blokjes kipfilet in plaats van een kippedij. Pro-tip-2: Eén citroen, in plakjes gesneden, is genoeg. Een tweede, uitgeperste citroen maakt het gerecht te zuur.
…is this sweater. (Met een kaart van de ondergrondse in London erop)
Fokke & Sukke weten maar al te goed hoe het werkt.
Vanavond op tv, deze hilarische film met John Candy en Steve Martin.
Speciaal voor de Gummbah-fans onder mijn trouwe lezers deze ijzersterke cartoon in de Volkskrant van vandaag.
Altijd al gedacht dat het moeilijk zou zijn om een ondergrondse parkeergarage te maken tussen een middeleeuws kasteel en een meters diepe gracht. Het blijkt inderdaad te duur.
Weblog 