Als wij het zeggen, is het niet zo erg. Maar als de Amerikanen het zeggen, dan zijn de rapen gaar.
Gelukkig volgt er – naar goed politiek gebruik – na een uitglijder altijd een excuus.
Als wij het zeggen, is het niet zo erg. Maar als de Amerikanen het zeggen, dan zijn de rapen gaar.
Gelukkig volgt er – naar goed politiek gebruik – na een uitglijder altijd een excuus.
Cacaofabriek, Lakei en Filmhuis in Helmond gaan straks op in de nieuwe Cacaofabriek. In een aan de buitenkant in ieder geval schitterend pand.
Behalve naar optredens luisteren, films kijken en kunstwerken bezichtigen kun je er ook straks ook lekker eten, denk ik. Als deze vacatures tenminste vervuld worden.
Hoe het precies werkt, is me nog niet helemaal duidelijk. Maar het klinkt goed; wifi from outer space.
Gratis wifi, wel te verstaan, zodat je je nooit meer blauw hoeft te betalen aan 3G-kosten aan je GSM-provider en je ook met je 3G-loze tablet onderweg lekker kunt internetten.
Ben benieuwd of dat niet al te veel toekomstmuziek is.
Twintig jaar geleden zou heel London op zijn kop hebben gestaan. Maar ja, dat was toen en dit is nu.
En het woord van de dag is binnen: glocals. Dat lijken me lokaal georiënteerde wereldburgers. Of vergis ik me?
Het zijn van die ijzersterke liedjes die al decennia lang in je hoofd rondzwerven en af en toe de kop op steken.
Een indrukwekkend autokerkhof in Zweden bij de Daily Mail. Vol met prachtige old-timers. Opknappertjes, dat wel.
Toch benieuwd hoe die Thaise dwergstreepeekhoorn vanuit Zuidoost-Azië in Eindhoven terecht is gekomen. Lopend? Liftend? Van boom naar boom geklommen, onderweg eikels en noten verzamelend?
Beroep van de dag: #opperkrokettenmaker. Werkt bij Van Dobbe, dat tijdens de Winterspelen zorgt voor de kroketten en bitterballen in het Holland House van Heineken.
Op de plek voor een woonhuis in Engeland waar eerst een VW Lupo stond, prijkt nu een metersdiep gat.
Hilarisch verhaal, vanochtend op geattendeerd in de Volkskrant. Vrouw maakt foto in Tate Modern in London van een kind (9) dat onder de ogen van haar ouders een duur kunstwerk (10 miljoen pond) beklimt.
Die foto belandt – uiteraard – op Twitter, met als resultaat een hele discussie over onverantwoorde ouders en lastige kinderen. Hier een interview met de ouders. En de bewuste Twitter-foto natuurlijk.
Tot nu toe een leerzaam dagje.
Ik weet nu wie Eric Wiebes en Merel Westrik zijn. Maar alleen omdat ze beiden ander werk gaan doen. Ik weet nu dat Philip Seymour Hoffman de beste acteur was die er tot gisteren op onze aardbol rondliep. En ik weet nu dat Ian Thorpe niet alleen in het water hard ging maar ook daarbuiten.
En dat terwijl het pas net een uur is geweest.
Volgens IMDb is Philip Seymour Hoffman overleden aan een overdosis.
http://imdb.com/rg/an_share/name/name/nm0000450/
Geplaatst met WordPress voor Android
Tijd voor het wekelijkse bord-op-schoot moment. Lekker ouderwets. #huptom
Geplaatst met WordPress voor Android
Vanavond draaien tijdens Swinglokaal @lokaal42. Derhalve voor mij geen reunieconcert van Eton Crop en Erwin Blom, vanavond in Amsterdam.
Speciaal voor deze gelegenheid zal ik echter weer eens een klassieker van deze mannen op de draaitafel leggen.
Eentje niet misstaat tussen Motownsoul, Johnny Cash-rockabilly, een cumbia uit de Bronx, hiphop van de Beastie Boys, gitaren van de Clash en ska van de Specials.
Geplaatst met WordPress voor Android
Tijdens de lunchpauze kwam het gesprek als vanzelf uit op het onderwerp New York – een stad waar verschillende directe collega’s een of meerdere malen op bezoek zijn geweest.
‘Hoe heet dat bekende hotel bij Central Park ook weer’, zei de een. Natuurlijk wisten we dat, het Plaza Hotel. Daar hebben we een keer gegeten – een cadeau van onze kinderen op de dag dat we 25 jaar getrouwd waren.
Sindsdien hebben we vrijwel dagelijks een beetje heimwee naar New York, de stad van de Ramones, de Beastie Boys, Run DMC en Boogie Down Productions, van Woody Allen en van Robert DeNiro in The Godfather, de stad van CBGB’s en de Blue Note Club, van het Moma en het MET, van al die andere mooie en minder mooie toeristische attracties.
Zeker weten dat we weer eens terug gaan.
Mooie stad, Mechelen. We hebben er anderhalve dag met veel plezier rondgelopen. De sfeer is er in grote lijnen hetzelfde als in Antwerpen, Gent en Leuven – met dit verschil dat het in Mechelen veel minder druk is.
Slenterend door het centrum stuitten we op het riviertje de Dijle, dat dwars door de stad loopt. Met daarin een afgedankte boot die is omgebouwd tot horecaboot. En met een uit vlonders bestaand wandelpad over het water, waardoor je – letterlijk – langs de achterkant van de stad loopt.
Indrukwekkend, niet alleen vanwege de vele laat-middeleeuwse panden die je tegenkomt, maar ook door de mooie combinatie van baksteen, glas en metaal die de gerenoveerde panden en fabrieksgebouwen daar kenmerkt.
Zal ik daar nog aan toevoegen dat we verbleven in een indrukwekkend tot hotel omgebouwde, voormalige kerk met aanpalend klooster? En dat het plaatselijke bier, Carolus, er werkelijke heerlijk smaakt? Of is dat wat te veel van het goede?

Echt waar, we hebben ons best gedaan, zaterdag en zondag in Sneek. In de winkelstraten, in de restaurants en de kroegen, in ons hotel.
Maar we hebben ’em niet gevonden, het Sneker rayonhoofd. Ook niet in de buurt van de befaamde Waterpoort – een erg fraai bouwwerk, dat zich op deze zondagochtend in een heerlijk winterzonnetje koesterde.
Zoals ook wij dat deden, trouwens.
Vanavond draaien tijdens Swinglokaal in Lokaal42 hier in de stad. Eens kijken of wat nummers van Ierse en Schotse punks, een paar Lee Perry-klassiekers en een stapeltje verse cumbia zich onder die noemer laten combineren met songs van Johnny Cash-adepten, wat Motown-classics en oude en nieuwe songs-met-een-scherpe-rand.
Zeker en vast, denk ik trouwens.