Images

Muziek draait voor een belangrijk deel ook om imago. Toen de band populair was, ABBA, vond ik er geen zak aan.

Jaren later ontdekte ik dat Björn en Benny ijzersterke songs schreven, maar ze wel verpakten in een naar mijn smaak veel te glad en populair jasje. (Ze werden er wel steenrijk mee, trouwens – alsof dat wat wil zeggen.)

Neem dit nummer, in de uitvoering van The Leather Nun uit Zweden hoor je pas hoe goed het in elkaar zit.

Op 31 januari 1976 stond ABBA op één met Mamma Mia – nog steeds een vreselijk nummer.

Niet dat ik er vooralsnog geen vertrouwen in heb, daar niet van. Maar een beetje scepsis is wel op zijn plaats.

En gisteren, kijkend naar de presentatie van de plannen, vroeg ik me dit af: waarom wil de VVD het nu helemaal anders gaan doen dan met het vorige kabinet? Ook daar maakte de VVD toch deel van uit. Hoe consistent is dat?

Het antwoord las ik vanmorgen hier, bij de Miriam de Rijk in de Groene Amsterdammer.

Nog zo’n prachtige, krachtige stem: Cilla Black. Uit Liverpool, net als de Fab Four. Iets minder succesvol, maar ze laat wel een mooi oevre na. Dat soms (wat al te veel) neigt naar de easy listening. Maar in het geval van dit liedje uit 1964 in ieder geval niet. Dat is dan ook geschreven door Lennon & McCartney.

Cilla Black kreeg op 30 januari 1968 haar eigen tv-show.

30 januari is ook de dag van Bloody Sunday in de Noord-Ierse stad Derry, de dag in 1972 dat 13 ongewapende demonstranten door het Engelse leger werden doodgeschoten.

U2 schreef er een nummer over. Maar de stad Derry is voor mij onlosmakelijk verbonden met de daar geboren en getogen Undertones, sinds 1979 een van mijn favoriete bands. En dit is een van mijn favoriete nummers.

Korte maar zeer krachtig recensie.

Prachtige stem, Smokey Robinson. Zijn muziek zonder de Miracles vind ik wat minder, maar de hits uit zijn beginjaren bij Motown zijn nog steeds zeer fraai – en voor een deejay meestal ook handige floorfillers.

Zoals deze Going To A Go-Go uit 1965 – ooit nog eens vakkundig verkracht door de Stones. Op 29 januari 1972 verbrak Smokey de samenwerking met de Miracles.

29 januari 1949 is de geboortedag van de in 2014 overleden Tommy Ramone, de drummer van de originele en illustere Ramones, inmiddels alle vier niet meer onder ons.

Voor de gelegenheid een keer een nummer van de Ramones mét gitaarsolo. Wel even opletten, want anders is-ie al weer voorbij.

Mooi eerbetoon in de Volkskrant aan de man die samen met bassist Robbie Shakespeare reggae inderdaad veranderde, Sly Dunbar.

Tsja, zo gaat dat met de beelden van mensen die eens als grote leider werden beschouwd.

Wat een prachtig ingetogen nummer dit, van een totaal ten onrechte, bijna vergeten zanger: Billy Fury. Ook uit Liverpool.

Net als de band die er begin jaren zestig voor zorgde dat hij en veel generatiegenoten naar de zijlijn van de aandacht werden verschoven.

Billy Fury overleed op 28 januari 1983, 42 jaar oud pas.

Het eveneens Engelse Guana Batz coverde het nummer in 2001, zonder er ditmaal hun gebruikelijke psychobillysausje overheen te gieten, gelukkig.

Eigenlijk heeft Bo Diddley zijn hele muziekcarrière gebaseerd op slechts een nummer, maar dan in vele honderden verschillende uitvoeringen. Dankzij zijn fenomenale junglebeat lijken alle nummers immers wel heel veel op elkaar.

Dit ‘I Love You So’ – een fractie langzamer dan de rest – komt uit de playlist ‘I Love You’ in Stoffer’s Jukebox – een lijst die me vanwege het overwegend zoetsappige karakter wat minder aanspreekt.

Als tegenwicht nog een uptempo-nummer van Bo: ‘Bo Diddley’. Misschien wel z’n beste nummer, samen met ‘Hey, Bo Diddley’. En alle andere nummers van zijn debuutelpee….

Vandaag in het ED de visie van De Rechter op crises & communicatie. Herkenbaar.

Op 27 januari 1956 wordt de single ‘Heartbreak Hotel’ van Elvis Presley uitgebracht. Ook al heb ik zelf niets met Elvis, ik snap de opwinding rond hem wel – een beetje, tenminste. En waarschijnlijk moet je die vooral ook in het tijdskader zien.

Mijn voorkeur gaat echter uit naar de versie van Buddy Love van dit nummer. Een keer of drie zo snel en daarom ook lekker een stuk ruiger. En het is ook niet voor niets deze versie die de Cramps later gecoverd hebben.

Zeer lezenswaardige column vandaag in de Volkskrant van Marcia Luyten. Waarin ze stap voor stap uitlegt hoe The Donald op weg is naar het uitroepen van de noodtoestand, en waarom hem dat zo goed uitkomt.

‘Wonderful Life’ is zonder twijfel het bekendste nummer van de Engelse zanger Black. Maar hij heeft nog een paar fraaie nummers gemaakt, waaronder dit ‘Everything’s Coming Up Roses’.

Het is een heel typerend nummer voor de popmuziek uit deze periode van de jaren tachtig: melodieus, goed verzorgd en een vol geluid. Maar met in de verte toch vaak nog ergens een rafelrandje.

Colin Vearncombe – zoals Black in het echt heette – overleed op 26 januari 2015 aan de gevolgen van een auto-ongeluk.

Samen met Sweet, Slade en de Osmonds hoorde ook de groep Mud begin jaren zeventig bij mijn favorieten. Nog steeds trouwens, tenminste: de successingles van deze glitterbands.

Ook van ‘Tiger Feet’ – nummer 1 op 26 januari 1974 – kan ik bij vlagen geen genoeg krijgen.

Zelden zo’n indrukwekkende ritmesectie gezien als Sly & Robbie. Triest nieuws, na het overlijden van Robbie Shakespeare in 2021 is nu ook Sly Dunbar overleden. 73 jaar oud slechts.

Deze opname – The Whole World Is Africa met Black Uhuru tijdens een Rockpalast-concert – dateert uit 1981 en laat Sly & Robbie in bloedvorm zien. Wat een ritme, wat een drive, wat een precisie.

En ook heel mooi: het plezier dat de drie zangers van Black Uhuru op het podium laten zien, ondanks hun toch serieuze boodschap.

Kippenvel.

Het is een gewaagde vergelijking, zonder meer. Maar wel een hele leuke. Ik moest tenminste onbedaarlijk lachen om de eerste alinea van deze column van Marcel van Roosmalen in NRC van vanochtend.

Al moet ik daarbij wel aantekenen dat ik overtuigd tegenstander ben van de monarchie.

Al een paar jaar oud, maar destijds gemist: deze cover door Voodoo Radio van de Bow Wow Wow-klassieker C30 C60 C90 Go!

Mooi pleidooi in NRC van zaterdag over het belang van culturele vrijheid in een democratie. Wellicht wat hoog gegrepen. Maar desondanks is het niet minder van belang om de alarmbellen af te laten gaan, nu die vrijheid van alle kanten steeds verder onder druk komt te staan.

De Jamaicaanse dj Dillinger scoorde in 1976 een dikke hit met ‘Cocaine In My Brain’. Prima nummer, daar niet van. Maar zijn mooiste werk maakte hij voor Studio One. Zoals dit nummer, te vinden op een prima verzamel-cd.

Dillinger werd geboren als Lester Bullock op 25 januari 1953 en verdween na zijn hit enigszins in de obscuriteit. Er is trouwens een uitermate grappige parodie op zijn ‘Cocaine In My Brain’.

Die is van Dingetje. Het is een niemandalletje maar niettemin wel een leuk nummer: De gracht, de stank, de nacht en de drank, dat is Amsterdam!

Dit nummer staat heel hoog in mijn lijstje van alltime favourites. Simpelweg omdat het alle elementen bevat die een popliedje compleet maken.

Een lekker in het gehoord liggende melodie, een pakkende hook, een goeie break, een mooi achtergrondkoortje, een makkelijk meezingbare tekst die bovendien ook eens ergens over gaat. En dat allemaal binnen de grens van 2,18 minuten.

Geschreven door Sonny Curtis in 1959. Een hit voor de Bobby Fuller Four in 1966. En op 24 januari 1979 uitgebracht als single door de Clash.

De Dead Kennedys deden dit nummer ook, trouwens. Maar die veranderden een detail in de titel: I Fought The Law (I Won).

De Bobby Fuller Four maakte nog meer leuke muziek. Dit instrumentale surfnummer is bijvoorbeeld ook héél aardig.

Battersea Power Station in London werd bekend door de hoes van elpee Animals van Pink Floyd. Het complex is niet meer in gebruik als elektriciteitscentrale, en inmiddels voor vele honderden miljoenen (indrukwekkend) verbouwd tot woon-, winkel- en horecacomplex.

Op 23 januari 1977 werd die Pink Floyd-elpee ten doop gehouden. Ik was inmiddels al lang en breed afgehaakt omdat de muziek van deze band ook vooral lang en breed was geworden.

Mijn favoriete nummers van Pink Floyd: de twee hieronder, de eerste twee singles.

Een ijzersterk Dirk-Jan dit keer.

Naast London Calling van The Clash is dit nummer van The Jam voor mij de ultieme verbeelding van de Engelse hoofdstad London. De plek die na mijn/ons eerste bezoek in oktober 1979 is blijven trekken.

The Clash heb ik nooit live gezien, The Jam wel: eind 1980 in ‘t Karregat in Eindhoven. Onvergetelijk.

Op 22 januari 1983 staat The Jam met negen singles tegelijk in de Engelse Top 50. Dat was kort nadat de band bekend had gemaakt er mee te stoppen.

Uit de derde playlist in Stoffer’s Jukebox – This Magic Moment – kies ik een van mijn favoriete vrouwenbands uit de jaren zestig. Geen Phil Spector deze keer maar Hitsville USA, Motown.

Dit nummer is halverwege de jaren tachtig gecovered door Bananarama, maar die versie haalt het niet bij het orgineel uit 1962. Met als toegift de instrumentale versie van Earl Van Dyke.

Met de Rolling Stones heeft dit nummer niks te maken, integendeel: het zo zo maar uit de keuken van Jona Lewie kunnen komen. Blijft leuk, ook na al die jaren. Bill Wyman maakte zijn podiumdebuut op 21 januari 1961.

Op 21 januari 2002 overleed zangeres Peggy Lee, vooral bekend van haar fraaie uitvoering van Fever. Dit tamelijk cynische nummer mag er ook zijn, in deze tijden van dystopie en dansen op de vulkaan. Lee werd 81 jaar oud.

Hier schrok ik vanochtend toch wel even van. De zanger van de Nederlandse punkband Panic, Peter ten Seldam, is onlangs overleden.

Pas nadat ik deze mooie necrologie uit had, drong het tot me door dat hij toch al 82 jaar oud was. En dat terwijl het voor mijn gevoel nog maar pas een paar jaar geleden is dat het 1977 was en hij met de band Panic furore maakt. De verhalen daarover in Muziekkrant Oor heb ik verslonden.

Hier de link naar een verhaal van Alfred Bos met de band, naar aanleiding van een in 2020 verschenen documentaire. En hieronder de Andere Tijden-aflevering over nederpunk waarin Ten Seldam uitgebreid aan het woord komt.

Ben het helemaal eens met dit betoog in het FD van Mathijs Bouman. Maar het is nogal wat, stoppen met gebruik maken van al die Amerikaanse bedrijven. Facebook, (voorheen) Twitter, WordPress, Netflix en ga zo maar door.

Zeker als je er dagelijks zowel voor het werk als voor hobby zo enorm veel gebruik van maakt, al vele jaren lang.

Het is niettemin de mooite van het overwegen zeer zeker waard. Net als een boycot van het komende WK Voetbal in Amerika.

Producer Joe Gibbs was in de jaren zeventig een van de gezichtsbepalende mensen in de reggae op Jamaica. Hij zorgde voor een mooi, rijk geluid met veel bas en veel echo.

Een van de (vele) dj’s waarmee hij succes boekte, was Trinity – vernoemd naar een belangrijke inspiratiebron in de reggae: de hoofdpersonen in Amerikaanse films, met name de westerns en knokfilms.

Dit nummer is – uiteraard – een ode aan de tv-detectives Starksy & Hutch. Die laatste werd gespeeld door David Soul, en die stond op 20 januari 1977 boven aan de hitlijsten met een (tenenkrommende, hemeltergende) ballad: Don’t Give Up On Us.

Trinity, de artiestennaam van Wade Brammer, scoorde in 1977 nog een mooie hit met Three Piece Suit. Dat nummer leidde weer tot de bekende hit van Althea & Donna, Uptown Top Ranking.

Brammer overleed in april 2021, 67 jaar oud.

Gevonden op Bluesky, het mooie alternatief voor Twitter: