Vijf euro per keer

Voor die groene bak is er met ingang van vandaag niets veranderd. Voor die grijze rechts wel. Die mag voortaan nog maar zes keer per jaar op maandagochtend op zijn favoriete plekje aan de rand van de straat bivakkeren.

Want die grijze bak vaker buiten zetten dan die zes keer per jaar kost telkens vijf euro. En dat heb ik er niet voor over. Dan liever ons afval opsparen totdat de bak vol is.

Asten en Deurne moeten het goede voorbeeld geven

Op de een-na-laatste dag van het jaar heb ik me nog eens even flink boos gemaakt. Het -resultaat daarvan staat op de laatste dag van dit zeer typisch jaar in de krant. Niet dat ik de illusie heb dat het iets helpt, hoor. Maar het lucht in ieder geval behoorlijk op.

Uit de oude doos: Zig & Zag

Da’s toch wel het mooie van doelloos rondstruinen op het internet tijdens deze doodsaaie lockdown. Dan kom ik af en toe dingen tegen die ik helemaal was vergeten. Films, muziek, videoclips, tv-programma’s, series, boeken, noem maar op.

Soms zijn het dingen die ik het liefst blijvend was vergeten. Soms ook zijn het dingen die een blik een (goede) herinneringen opentrekken. Zoals dit clipje van begin jaren negentig. Een soort combinatie van Beavis & Butthead en Sesamstraat. Maar dan nog meliger. Heerlijk.

Twee mooie minuten Joy Division

Op een paar plekken op Facebook zag ik al verwijzingen voorbij komen naar de eerste aflevering van de Top 2000 A Gogo van Matthijs en Leo van dit jaar. Maar de (ongeveer) twee minuten Joy Division in de De Effenaar in Eindhoven in januari 1980 zijn zo mooi dat alle liefhebbers ze even zouden moeten bekijken. Begint rond de achtste minuut, het Eindhovense deel volgt vanaf minuut tien en een beetje. Hier dus.

De jaren negentig volgens Henny

Coronakerstlockdownvakantie. Niet echt een scrabbelwoord. Wel een vlag die de lading dekt en de aanleiding is voor veel lezen, uit het raam kijken en voor de tv hangen. Bijvoorbeeld om de serie ‘Een programma over de jaren negentig’ bij de VPRO terug te kijken, met een hoofdrol voor Henny Huisman.

In acht afleveringen komen evenzoveel onderwerpen aan bod die kenmerkend waren voor dat decennium maar waar we nu met milde spot of verbazing op terugkijken. Hoogtepunt: de laatste aflevering, een ode aan het Chinees-Indisch restaurant. Prachtig.

Dus daar is Roland Gift gebleven

Voor de band The Fine Young Cannibals heb ik altijd een zwak gehad. Twee heerlijke platen maakte deze Engelse groep halverwege de jaren tachtig, en toen waren ze opeens weg. (Hoewel de drummer en de bassist kort daarna nog even opdoken in de groep Two Men, A Trumpet and A Drummachine).

Al die jaren daarna heb ik me afgevraagd waar de zanger met die fantastische stem gebleven is, Roland Gift. Het antwoord op die vraag las ik bij The Guardian. In de stad Hull, ver weg van het ‘sterrendom’. (En inmiddels weer terug in London).

De Joe Cocker van John Belushi

Nooit geweten dat zanger/acteur John Belushi een fantastische imitator van Joe Cocker was. Sterker nog: hij was meer Joe Cocker dan Joe Cocker zelf, zag ik in een filmfragment waarin beiden naast elkaar op het podium stonden. Hilarisch.

Dat fragment zit in de vrij recente documentaire ‘Belushi’, die ik in de krochten van het internet tegenkwam. Aan de hand van interviews met familie, vrienden en collega’s wordt daarin het leven in beeld gebracht van de man die vooral bekend werd als een van de twee Blues Brothers.

Eigenlijk een vrij tragisch leven, want het eindigde voor hem al op 33-jarige leeftijd, met een overdosis coke en heroïne.

Over de burgemeester en Helmond Sport

Als de supporters van Helmond Sport bij een thuiswedstrijd op De Braak hard juichen, hoor ik dat in mijn achtertuin. Helaas komt dat niet al te vaak voor. Sinds dit weekend heeft deze voetbalclub een nieuw bestuurslid, de Gemertse burgemeester Michiel van Veen. Dat is niet geheel en al zonder risico, voor Van Veen.

De strijd gewonnen?

Interessant boek hoor, De Meeste Mensen Deugen van Rutger Bregman, daar niet van. Er staan veel interessante en behartenswaardige dingen in. Maar halverwege het boek stuitte ik op een zin die een paar maanden na het verschijnen al volledig achterhaald is: de strijd tegen infectieziekten hebben we zo goed als gewonnen. Gelukkig doet dat aan de inhoud van de rest van het boek nauwelijks iets af.

Sprouts, skinheads, sundays and supermarkets

Vaste lezers van dit weblog weten dat ik dol ben op zwart-wit foto’s die in de jaren zestig, zeventig en tachtig gemaakt zijn in Engeland. Bij The Guardian zag ik weer een fantastische verzameling foto’s van Chris Killip, naar aanleiding van zijn overlijden. Sundays and supermarkets: Chris Killip – in pictures | Art and design | The Guardian

De gevolgen van de (gedeeltelijke) lockdown

Minstens vier weken niet naar het café of een restaurant kunnen, de gevolgen van de dinsdag afgekondigde gedeeltelijke lockdown zijn ingrijpend – niet in het minst voor de ondernemers in de horeca natuurlijk. Maar ook de buurt-, wijk- en gemeenschapshuizen zijn of gaan (weer) dicht. En de gevolgen daarvan zijn even verstrekkend, met name in de dorpen op het platteland.

Coronaproof vergaderen


‘Blijf thuis’ zijn de eerste twee woorden in bovenstaand verhaal. Maar dat geldt nog niet voor iedereen. Veel politici gaan nog de deur uit, om te praten over het beleid in hun gemeente. Terwijl dat toch ook net zo goed thuis van achter de laptop kan. Hier staat de online-versie van dit verhaal.

%d bloggers like this: