Author: Hans Vermeeren

Journalist bij het Eindhovens Dagblad, Helmonder, cultuurliefhebber en muziekfanaat.

Pophelden bestaan niet meer

Keihard & Swingend

Grappig toeval: vanmiddag op het werk een leuke discussie over popmuziek.

Stelling van collega: er is de laatste twintig jaar in de popmuziek nauwelijks muziek gemaakt die werkelijk beklijft. Niets meer van het kaliber van Elvis of de Beatles. Michael Jackson was zo’n beetje de laatste popheld.

Ik geloof niet dat ik het helemaal met hem eens ben, want er is de afgelopen decennia nog volop muziek gemaakt die de moeite waard is en die in mijn ogen ook wel zal beklijven.

Al gaat het dan niet om complete oeuvres van artiesten, maar om cd’s of een handvol liedjes van die cd’s. En die constatering sluit toch weer aardig aan op wat mijn collega vindt.

Vanavond zat ik te lezen in het boek dat ik afgelopen zondag van mijn kids gekregen heb, Keihard en Swingend van Barend Toet. Een boek dat een aardig inzicht geeft in de opkomst (en ondergang) van de serieuze popjournalistiek in Nederland.

En daarin stuitte ik op deze uitspraak: Er zijn sinds eind jaren tachtig geen echte pophelden meer. Opgetekend uit de mond van een van de toonaangevende popjournalisten in Nederland.

Heeft mijn collega dan toch gelijk?

Dirk Bouts in Leuven

Het Laatste Avondmaal van Dirk Bouts.

Het is een mooi stadje, Leuven. We waren daar dit weekend, omdat we wel eens wilden zien of deze Vlaamse provinciestad echt zo gezellig is als de verhalen ons doen geloven.

En die verhalen kloppen. Leuven heeft een aangename sfeer. Enerzijds omdat het een universiteitsstad is, waardoor er veel studenten in het centrum rondlopen. Anderzijds omdat het een stad is met een centrum dat grotendeels uit de veertiende en de vijftiende eeuw dateert. En dat geeft het stadje een heel typisch karakter.

Een van de pronkstukken van de stad is de St.-Pieter, een kerk die enkele laat-middeleeuwse schilderijen herbergt. Waarvan twee van de hand van Dirk Bouts. De ene, de meest indrukwekkende, heb ik snel even op de foto gezet – ondanks dat dat niet mocht. Het gaat om het Laatste Avondmaal, een zeer indrukwekkend schilderij, ook al is dat op deze snapshot niet zo goed te zien.

De koe kijkt sip

De koe op deze foto dacht misschien dat ik haar niet gezien had. Zo sneaky stond-ze te gluren achter het groen tussen wandelpad en weiland op onze Luxemburgse wandelroute.

Maar het beest had buiten de waard gerekend. Met fotocamera in de aanslag besloop ik de koe, en legde haar vast voordat ze ook maar iets kon zeggen of doen.

Pas thuis zag ik dat de koe helemaal onder de vliegen zat. Waarschijnlijk daarom kijkt ze zo sip.

Paradijstuin

Intrigerend briefje op de deur van het kinderdagverblijf hier in het centrum van Eindhoven. Waar zou die zijn, de Paradijstuin? En wat zouden ze daar doen? Appels plukken uit bomen? En zouden er ook slangen zijn?

Het intrigerende is er echter snel van af als je weet dat het kinderdagverblijf aan de Paradijslaan gevestigd is. Maar het blijft een leuk briefje.

Drie decennia later

De foto is inderdaad niet al te best. Dat is wat jammer maar niet erg, want het gaat op deze foto om het moment.

Zo’n dertig jaar geleden begonnen we alle drie in hetzelfde introductiegroepje op de School voor de Journalistiek in Utrecht aan onze journalistieke loopbaan. En omdat we nog steeds bevriend zijn, kon afgelopen zaterdag deze foto gemaakt worden.

Zaterdag vierden we in Antwerpen namelijk de vijftigste verjaardag van Peet, rechts op de foto in dat fraaie pak.
Peet woont in Rotterdam en werkt bij het AD. Willy, in het midden, woont in Gent en werkt bij de Vooruit, het cultuurcentrum in deze stad.

Zoals gezegd: een mooi moment, dus.

De brug van Gilsdorf

De Tower Bridge in London, of de vlakbij gelegen Millennium Bridge. De Pont Neuf in Parijs. De Ponte Vecchio in Florence. Of de Ponte Sant’Angelo in Rome, die naar de Engelenburcht leidt.

Een brug van zo’n omvang en statuur hadden we in gedachte, toen we zaterdag tijdens onze tocht op het GR5 op weg waren van Vianden naar Diekirch. Tijdens de 200 kilometer die we afgelegd hadden, was de omvang van de brug aan het eindpunt van het eerste deel van onze tocht uitgegroeid tot mythische proporties.

En daarom viel de brug bij Gilsdorf, aan de oostkant van Diekirch, eigenlijk een beetje tegen.

Wat niet tegenviel was het gevoel van tevredenheid wat we voelden toen de in Gilsdorf aankwamen. Achter het eerste deel van de 2200 kilometer kunnen we een punt zetten. Hier het verslag. In het najaar meer over het vervolg.

MTV Get Off The Air

Jello Biafra, East Bay Ray en Klaus Fluoride, welke band? Yes, de Dead Kennedys! Hoe de drummer heette moest ik even opzoeken, maar dat was Ted.

De groep maakte begin jaren tachtig een handjevol klassiekers die nog steeds de moeite van het luisteren meer dan waard zijn: Holiday In Cambodia, California Uber Alles, Kill The Poor, Let’s Lynch The Landlord, Police Truck en Nazi Punks Fuck Off.

Een van mijn favorieten was en is MTV Get Off The Air. Op You Tube kwam ik een clip tegen van dat nummer die is opgenomen tijdens een concert. Leuk om te zien dat er meestentijds meer publiek op het podium staat dan bandleden.

Popquiz in Muziekcafé

In het Muziekcafé in Helmond werd afgelopen zondag de jaarlijkse Popquiz gehouden, dit keer gepresenteerd door Geert Leenders, die dat als een volleerd standup-comedian deed trouwens.

Dit keer viel mij de eer te beurt zitting te nemen in de jury, en samen met Geert en Wim Strijbosch de vragen te maken en ook de prestaties van de deelnemers te beoordeelen.

Als journalist sta ik meestal aan de zijlijn. Maar voor deze gelegenheid mocht ik nu ook eens zelf plaatsnemen op het podium, achter de jurytafel. Dat is ook best wel eens leuk, moet ik eerlijkheidshalve toegeven.