Author: Hans Vermeeren

Natuurlijk is het eindoordeel aan de bestuursrechter. Maar deze zaak lijkt helder.

Zag afgelopen week toevallig de poster van deze film voorbijkomen in de krochten van het internet. Kan me niet herinneren dat ik deze nogal geruchtmakende film uit 1979 ooit gezien heb.

Hoofdrolspeler Andy is inmiddels overleden, medehoofdrolspeelster Jonna is in de vergetelheid geraakt. Dat geldt eigenlijk ook voor de film zelf. Al blijft de titel wel ijzersterk en hoogst intrigerend.

Elke dag weer even actueel.

Twaalf uur is twaalf uur en dat is lunchtijd, of je nu acteur bent of niet. Daarom zit ook de als Frankenstein verklede acteur Boris Karloff op dat tijdstip gewoon aan een boterham, hoor.

Tussen het Ridderplein en het Gemertse kasteel ligt sinds een paar dagen een tijdelijke brug, om de aanvoer van bouwmaterialen te vergemakkelijken. Dat ziet er ‘s avonds redelijk spooky uit, zag ik.

Er werd acht jaar over gepraat, nagedacht, tegen geprotesteerd en tegen geprocedeerd. Het resultaat van al die voorbereidingen werd niettemin resoluut van tafel geveegd door de Raad van State.

Het gevolg is dat er nu nog meer tijd nodig is om met een nieuw – en nu wel goed – plan van aanpak te komen voor het aanpassen van de weg N279 aan de verkeersontwikkelingen van de afgelopen jaren en vooral de komende jaren.

Saillant: de symptomen van deze (veronderstelde) ziekte staan er wel bij. Maar niet hoe je er van kunt genezen.

Alsof het nog steeds 1979 is. Alhoewel: ik geloof niet dat de leden van the Ramonas in dat jaar al geboren waren.

Het regent, het regent en het blijft maar regenen. Er is maar weinig dat daar tegen helpt. Of het moet een flinke stapel goe.die muziek zijn. 21 liedjes, om de blues mee te verdrijven.

….even naar de kroeg, that is

Vandaag in de krant een artikel in de krant over een wethouder die zichzelf in verlegenheid brengt. Onbedoeld waarschijnlijk, maar dat maakt het niet minder onhandig. Lees hier de online-versie van het verhaal.

Prachtige surrealistische fotoserie bij de Volkskrant vandaag, over ijsberen die in leegstaande dorpjes op de toendra zijn gaan wonen.

Bij dit onderwerp hoort natuurlijk een liedje, een new wave-klassieker uit begin jaren tachtig.

Toch typisch dat de zeggingskracht van zwart-witfoto’s zo sterk is. Zoals op dit plaatje uit – vermoed ik – de jaren vijftig van de Place de la Concorde in Parijs.

Stijlvolle reclame dit, uit reeds lang vervlogen Philips-tijden.

De scherpe blik van Kamagurka.

Alle supermarkten in Gemert willen uitbreiden, de komende jaren. Als het aan het gemeentebestuur ligt, gebeurt dat niet. Er is geen ruimte meer voor op de markt. Als het aan de gemeenteraad ligt, gebeurt dat wel. We zullen eens zien waar dat op uitdraait. Misschien wel op een supermarktoorlog in Gemert.

Briljante clip dit, waarin wordt stilgestaan bij het twintigjarig bestaan van de filmtrilogie Lord of the Rings.

Hij is al een maand oud, deze clip van talkshowhost Stephen Colbert, maar dankzij een verstokte LotR-fan in ons gezin werd ik er gelukkig alsnog op geattendeerd. Hoogtepunt: de rap van huisfavoriet Killer Mike, ergens halverwege.

Volgens de politieke partij Lokale Realisten in de gemeenteraad van Gemert-Bakel is er in deze gemeente een andere kijk op de ruimtelijke ordening nodig. De partij wil gaan werken met zogenoemde gebiedsvisies, met daarin strakke lijnen, regels en beperkingen.

Een goed idee om daar eens over na te denken, vind ik. Want de huidige aanpak in Gemert-Bakel – met tal van uitzonderingen, aanpassingen, maatwerk per geval en al dan niet handhaven van de regels – kent een hoog ‘de ene keer wel en de andere keer niet’-gehalte. Met stapels zaken bij de bestuursrechter en de Raad van State tot gevolg.

De een wil dit, de ander dat. Het hoort erbij, een beetje discussie over welke kant het uit moet. Ook op de weg. En ook al zijn die discussie soms voorspelbaar en vermoeiend.

De clips en films van de New Kids konden destijds hier in huis op een warm onthaal rekenen. Snoeiharde, lompe, flauwe en domme humor? Daar zijn we hier dol op.

De film Ron Goossens Et Cetera van Tim Haars van een paar jaar geleden was aan mijn aandacht ontsnapt, helaas. Een paar dagen geleden de schade alsnog ingehaald.

Het oordeel: aardig, maar niet heel bijzonder. Al zitten er wel een paar heel leuke vondsten in. (Spoiler alert). Zoals de gastoptredens van regisseurs als Martin Koolhoven, Eddy Terstall en Dick Maas.

Die zijn dan net bezig met de verfilming van (ahum) opmerkelijke gebeurtenissen uit de recente Nederlandse historie. De Damschreeuwer, de aanslag op het koninklijk huis in Apeldoorn en het leven van Robert M.

Interessant stukje achtergrondinformatie over stripfiguur Guust Flater, in het Frans Gaston geheten. Ik vond het in de Facebook-groep die gewijd is aan deze creatie van Franquin.

De realiteit is af en toe raar, hard en gek. Maar het kan altijd nog gekker, blijkt uit dit bericht hierboven. Het doet sinds een paar dagen de ronde op Twitter, maar het blijkt oud nieuws te zijn.

Het is wel een goede aanleiding om hier eens twee mooie kerkhofliedjes te plaatsen. Eentje van de Amerikaanse rocker Ronnie Dawson – met een geweldige gitaar erin. En eentje van de Engelse band Public Image Ltd – eveneens met een geweldige gitaar, maar dan héél anders.

Oh ja da’s waar ook. Het is maandag vandaag. En dat betekent dat we het helemaal anders gaan doen. Met dank aan Peter van Straaten.

‘Dansende mensen op straat in New York ‘ stond er ergens op Twitter bij deze prachtige foto. Dat geloof ik dan maar. De logische reactie is meteen ook het liedje Dancing In The Streets te gaan zingen. Bij mij tenminste, want dit liedje staat al jaren torenhoog in mijn favorietenlijst.

Het blijft moeilijk om te checken of dit bericht op Twitter klopt – op het internet kan immers van alles digitaal in elkaar geflanst worden. Maar hier moest ik toch wel even smakelijk om lachen.

Gevonden op Twitter, tussen alle kattenfilmpjes. Hilarisch.

De New Yorkse band Bodega bouwt de spanning naar het nieuwe, in maart verschijnende album aardig op. Vandaag stond deze nieuwe, wederom prima track alvast online.

Mocht u er nog over twijfelen of er vraagtekens bij zetten, in dat geval heeft de Volkskrant even helder en duidelijk op een rijtje gezet wat de boodschap van de PVV ook al weer is.

Zoals eerder al gemeld op dit weblog ben ik met een inhaalslag bezig wat betreft de films van Alex van Warmerdam. Gaandeweg deze reeks van in totaal tien films ben ik er steeds enthousiaster over geworden.

Het heerlijke absurde en humoristische van de films werkt enorm relativerend, zeker in deze door de welbekende omstandigheden zo sombere periode. Toppers, deze Borgman en Schneider Vs Bax.