Een rij in de Rechtestraat

Rechtestraat
De Rechtestraat tijdens de lunchpauze.

Het blijft een fascinerend gezicht, in de Rechtestraat in Eindhoven: een lange rij meisjes van rond de 20 jaar die deze week elke dag allemaal staan te wachten tot ze naar binnen mogen in een reuzehippe accessoires-winkel.

Voor de kantoormensen die tijdens de lunchpauze een rondje door de stad wandelen is het engiszins lastig, dat wel. Ze moeten zich door die dichte rij heen zien te wringen.

Hey Watch This

Sister Mary Elephant. Bob. Pedro. Man, Let’s Make A Dope Deal. Vertrouwde kost voor de Cheech & Chong-films uit de jaren zeventig, twee blowende hippies met een deels Mexicaanse achtergrond.

Net even zitten kijken naar een stukje van hun laatste film, Hey Watch This, van vorig jaar. En ze zijn nog steeds zo leuk als toen, man. Melig dat wel, ik bedoel mellow. Maar wel leuk. Man.

Skiën in Bottrop

Vrienden van ons gaan regelmatig skiën. Niet alleen op echte skihellingen van echte bergen met echte sneeuw en met een echte apres-ski-hut erbij met echt apres-ski-bier. Maar ook in een skihal in Landgraaf met nepsneeuw en eentje in Bottrop, net over de grens in het Ruhrgebied in Duitsland.

Zelf heb ik nog nooit een skihelling van dichtbij gezien, laat staan zo’n skihal. En dat wil ik ook graag zo houden: dat ski-gedoe zegt me helemaal niets – zonder iets af te willen doen aan het plezier dat anderen er aan beleven.

Wel heb ik ooit vanaf een kunstmatige heuvel in het landschap (opgebouwd van kolengruis) naar die hal in Bottrop staan kijken. Met stijgende verbazing.

Nogmaals Smiley Culture

De discussie in London over de veronderstelde zelfmoord van Smiley Culture is in volle hevigheid losgebarsten. Zie hier een artikel waarin enkele hele relevante vragen worden opgeworpen zonder dat er voorbarige conclusies worden getrokken.

Voor diegenen die zich afvragen wie die Smiley nu eigenlijk wel is: halverwege de jaren tachtig zorgden emigranten uit Jamaica er opnieuw voor dat in Engeland gemaakte reggae, en dan met name in London, van hoog niveau was. DJ/rapper Smiley Culture was een van de boegbeelden van die golf van UK Reggae-artiesten, en hij maakte destijds twee fantastische songs: Police Officer (!) en Cockney Translation. Nog steeds erg leuke songs.

Umberto Eco

De Italiaanse schrijver/wetenschapper Umberto Eco is in Nederland, ter promotie van zijn nieuwste boek. Mooie uitspraak van deze fascinerende man vandaag in Trouw.

“De lui van de Lega Nord lijken op die politicus hier. Ik weet niet hoe hij heet. Racisten die inspelen op onderbuikgevoelens.”

Helmondse azijnpisser

V&D en Media Markt naar Helmond, kondigt het gemeentebestuur vandaag aan. Goed nieuws, zou je op het eerste gezicht zeggen. En uiteraard is het dat ook.

Maar hoe hard is het nieuws eigenlijk? Komen ze echt, die bedrijven. Of hebben ze alleen nog maar kenbaar gemaakt dat ze willen komen? En op wat voor termijn?

Eerst moet het sportcomplex in de wijk Suytkade klaar zijn, en dat duurt nog tot minstens eind 2013. Pas dan kunnen de plekken plat aan de Watermolenmal waar Mediamarkt en V&D zich willen vestigen, zodat op zijn vroegst in de loop van 2014 kan worden begonnen met bouwen.

En intussen moeten er nog beleggers en investeerders gevonden worden die geld willen stoppen in de bouwactiviteiten. Kortom, er zal nog een hele puzzel gelegd moeten worden voordat de daad bij het woord kan worden gevoegd.

En dat is geen Helmondse azijnpisserij, maar normale (journalistieke) argwaan en realiteitszin.

Blauwe Ardennen

Laatst zag ik op tv een reportage over een clubje mensen in een nieuwbouwwijk in Zoetermeer. Dat clubje had een zeer opmerkelijke bezigheid: het bestudeerde de korstmossen in die wijk. Voorzien van verrekijker, aantekeningenboekje-met-pen en een fototoestel trok die club er op uit.

Ieder het zijne hoor, daar niet van. Maar dit is een toch wel heel bijzondere hobby. Dacht ik. Totdat ik vandaag, aan de wandel in de Blauwe Ardennen, deze mossen tegenkwam die bezit hadden genomen van een stevige Ardeense boom.

Meer over onze GR5-etappes van dit weekend trouwens is hier te vinden.

Indrukwekkend, die schimmels en mossen. Maar om er nu een hobby van te maken?

Culturele hoofdstad Zollverein

Er zijn vergevorderde plannen om de vijf Brabantse steden te laten meedingen naar de titel Culturele Hoofdstad van Europa in 2018.

Op deze plek zijn al eerder wat kritische kanttekeningen bij dat voornemen geplaatst. Hebben Den Bosch, Breda, Tilburg, Eindhoven en Helmond immers wel genoeg te bieden om die titel waar te maken? Ik vraag het me hardop op.

Vorig jaar mei bezochten we het Ruhrgebied, dat zich in 2010 met de prestigieuze culturele titel mocht tooien. We waren toen zwaar onder de indruk van de wijze waarop de Duitsers op grondige wijze hun industrieel erfgoed van een nieuwe bestemming had weten te voorzien.

Zoals de voormalige kolenmijn Zollverein in Essen, waarvan hier de maquette te zien is, nu een museum.

Onderweg naar Nice


Vaste lezers van dit weblog weten inmiddels dat schrijver dezes met echtgenote bezig is met het uitvoeren van een ambitieus en omvangrijk plan: van Maastricht naar Nice wandelen, een afstand van bijna 2300 kilometer. Een pad dat keurig netjes vastgelegd is in een bewegwijzerde wandelroute die het GR5 heet, en voorzien is van een hele serie wandelgidsen.

De eerste 100 kilometer van die tocht zitten er inmiddels op: we zijn aanbeland in Stavelot, in de Belgische Ardennen. De afgelopen winter hebben we vanwege de weersomstandigheden – zondagskinderen als we zijn – niet gewandeld. Maar binnenkort hopen we de route weer op te pakken en via Vielsalm in de richting van Diekirch te lopen, het eindpunt van de eerste wandelgids.

Een leuke bezigheid, dat wandelen. En je ziet onderweg nog eens wat, zoals op de foto blijkt.

Oranje-gedoe

Nee, deze foto heeft niets te maken met voetbal, met Louis van Gaal, met het privé-staatsbezoek van Beatrix aan Oman, met als Oranje-supporter verkleedde carnavalsvierders of met ontluikende tulpen die het naderende voorjaar alvast wat al te enthousiast verwelkomen.

Deze foto zit gewoon in een mapje met foto’s dat ik geselecteerd had voor ooit-nog-eens-te-gebruiken -op-het-internet. Gewoon, omdat ik het een aardig plaatje vind.

Centre Pompidou

Zou goed kunnen dat ik deze foto hier al eens eerder geplaatst heb. Ik heb ’em afgelopen zomer gemaakt in Parijs, in het Centre Pompidou – een walhalla voor de liefhebber van moderne kunst. Maar ik vind het dan ook een erg geslaagde foto.

Van moderne kunst genieten is iets wat ik de laatste jaren beetje bij beetje geleerd heb, simpelweg door er veel naar te kijken en er veel over te lezen. Veel kunstwerken van de laatste 100 jaar vind ik niettemin nog steeds onbegrijpelijk en vergezocht. Maar intussen ben ik er achter dat er ook veel moois tussen zit.

Van installaties moet ik echter over het algemeen nog steeds niet zo veel hebben: te pretentieus en te grotesque, is mijn oordeel meestal. Maar voor dit werk maak ik een uitzondering. De combinatie van licht, kleur en vorm is wat mij betreft zo intrigerend dat het werk terecht in een museum staat.

Glazige blik

De afgelopen dagen voelde ik me erg glazig, dankzij een stevige, diep gewortelde wintergriep. Gelukkig is de mist weer wat aan het wegtrekken.

Deze foto is ook erg glazig, Dat komt omdat het een close-up is van een glazen schaaltje dat hier in huis staat, een van de vier mozaïek-schaaltjes die we vorig jaar gekocht hebben in Salamanca, in Spanje.

De foto is gemaakt met een ‘macro-lens’, een opzetstuk voor mijn gewone 18-55mm Canon-lens. Door de macro-lens te combienren met een groothoek-opzetstuk kan ik nu ook breedbeeldfoto’s maken.

Samen met de recentelijk aangeschafte zoomlens een aardige uitbreiding van mijn scala aan fotomogelijkheden. Leuke hobby!