Category: Uncategorized

Bron: Twitter

Nummer uit de hoek van het Engelse label On-U-Sound van Adrian Sherwood van een band met connecties met Prince Far I. Nog meer aanbevelingen nodig?

Zeer boeiend verhaal over de nogal typische manier van werken van een minister bij NRC.

Fokke & Sukke in NRC, begin deze week.

Prachtige uitvoering van deze klassieker: ‘Where’s Captain Kirk’ van de Engelse muzikant Spizz, bezig aan zijn afscheidstournee als ik zijn ietwat onduidelijke berichten goed begrepen heb.

https://twitter.com/AndrewM28940133/status/1857315456073314760

Sigmund, onlangs in de Volkskrant.

Maar eerst: koffie.

Een mooie documentaire om te kijken, zo net na de gekte van Black Friday en met Sinterklaas en Kerst nog voor de boeg: Buy More.

De docu gaat over de trucjes die grote merken en internetwinkels verzinnen om de mensen er toe aan te zetten zoveel mogelijk te consumeren. Weliswaar een beetje bombastisch in de vormgeving, maar met een duidelijke boodschap: als consumenten worden we er volop ingeluist, zo vertellen spijtoptanten van bedrijven als Adidas en Amazon.

Te zien bij Netflix, een bedrijf dat – hoe cynisch wil je het hebben – er vooral op gericht is ons als consument zo lang mogelijk te laten blijven kijken.

Bron: Twitter

Bron: (voorheen) Twitter

Erbarmelijke geluidskwaliteit, dit clipje van Bad Manners dat is opgenomen tijdens het jaarlijkse Rebellion-festival in Blackpool, afgelopen augustus.

Maar het enthousiasme van de mannen op het podium werk behoorlijk aanstekelijk. Zeker als je bedenkt dat ze deze nummers al spelen sinds ergens begin jaren tachtig.

Onlangs beval ik op deze plek de nieuwe single aan van Fatboy Slim, Bus Stop Please. Altijd leuk om te kijken welke samples er in een nieuw nummer zitten van Norman Cook.

Dit keer gaat het – onder meer – om Bus Stop Please van Charlie Green – een verre voorloper van de rap uit de jaren tachtig. Zie hierboven een geweldige clip van dat nummer.

Maar Green heeft ook flink leentjebuur gespeeld. De muziek van dat nummer komt uit Do It Anyway You Wanna, hier te zien en te horen. En de tekst? Die is (een klein beetje) ontleend aan van mijn favorite songs, Bus Stop van de geweldige funkgroep Fatback Band:

Dit nummer kende ik al in een uitvoering van Tav Falco. Maar het origineel van Fireball Steven uit 1956 was me tot op heden ontgaan. Ten onrechte want wat zit hier een heerlijke – want messcherpe – gitaar in, zeg!

Nee, vroeger. Toen was het pas gezellig in de trein, de tram en de bus.

Toevallig gevonden op Twitter, deze foto van de Londense Tower Bridge in aanbouw.

Op dit weblog heb ik al eerder de aandacht gevestigd op het nummer Boo Hoo van Marvin Rainwater.

Tio Gringo heeft ook een hele aardige uitvoering van deze rockabilly-klassieker uit de jaren vijftig op het repertoire staan. Zie hierboven. Om spontaan goeie zin van te krijgen.

Weer eens een nieuwe track van Fatboy Slim. Niets verrassends onder de zon, wel een lekker nummer.

Fraaie nieuwe(re) uitvoering van een nummer dat begin jaren tachtig een legendarische status verkreeg – en bij mij nog steeds voor kippenvel zorgt.

Heerlijk, deze remix van een Leftfield-nummer van twee jaar geleden.

Een genot om hier te zijn. Elke keer weer.

De quote van de dag, aangetroffen in het commentaar in NRC: de gehaktbal die is gekaapt voor een cultuuroorlog. Is de snijbloem het volgende slachtoffer?

Het geflirt met dope spreekt me helemaal niet aan. Maar toch vind ik Cypress Hill een van de vetste rapbands die ik ken: de beats zijn goed, de raps (meestal) sterk en bij elkaar swingt het vrijwel altijd als een trein.

Het nummer hierboven – Busted in the hood – is daar een mooi voorbeeld van: een onweerstaanbaar ritme, als je het mij vraagt.

Ze kunnen er ook een lekker show van maken, trouwens. Zie hieronder: een geweldige aanloop naar een van hun topnummers, Insane in the Brain. Ze weten de tent wel op z’n kop te zetten, hoor.

Rare clip dit van The Seeds, uit 1966. Als de gitarist aan zijn solo begint, komt de basgitarist close-up in beeld bijvoorbeeld.

Maar dat mag de pret niet drukken. Blijft een geweldig nummer, dat ik ooit (plus minus in 1978) ontdekte dankzij de Nuggets-dubbelelpee van Lenny Kaye uit 1972.