Nog zo’n prachtig boek, om uren in te bladeren en te lezen en vervolgens Spotify mee te plunderen: Stoffer’s Jukebox. Het staat vol met boeiende lijstjes, aan de hand van tal van interessante thema’s.
Uit zijn eerste lijstje – Lover’s Prayer – plukte ik dit nummer van een oude favoriet.
Altijd een zwak gehouden voor Thin Lizzy sinds ik ze in 1978 zag optreden tijdens Pinkpop, samen met onder meer Graham Parker, Jonathan Richman en Link Wray.
Zanger/bassist Phil Lynott van Thin Lizzy hield er een ruige levensstijl op na. Zo ruig dat hij op 4 januari 1986 – op 36-jarige leeftijd – overleed aan een hartstilstand.
Het nummer Killing Me Softly van Roberta Flack werd uitgebracht op deze dag in 1973. Mij doet dat nummer niets. Navrant vind ik het nog steeds dat het origineel juist géén hit werd.
Ook het nummer Stuck in The Middle With You van Stealers Wheel sprak me nooit echt aan. Totdat Michael Madsen in de film Reservoir Dogs er mee aan de haal ging.
Wel leuk is de cover van dit door Gerry Rafferty geschreven nummer door deze psychobillies: de Frantic Flintstones. Rafferty overleed op 4 januari 2011.
Het sneeuwt momenteel en het is koud. Inderdaad. Maar in 1963, toen was het pas koud. Zo koud dat de Noordzee bij Scheveningen ter hoogte van de Pier was bevroren, zoals blijkt op deze foto uit het Nationaal Archief.
Het was zo ongeveer mijn eerste kennismaking met serieuze popmuziek, het werk van de Amerikaansen zanger-liedjesschrijver Jim Croce, ergens in 1973.
Ik was hem zo goed als vergeten. Totdat ik vandaag over hem las in het Dagboek van de Popmuziek en ik een paar van zijn bekende liedjes weer eens uit de kast trok. De conclusie: nog steeds best aardig, maar wel een beetje gedateerd.
Croce kwam in september 1973 om bij een vliegtuigongeluk. Net toen hij op het punt van doorbreken stond. Op 3 januari 1974 kreeg hij in de VS postuum een gouden plaat voor het nummer Time In A Bottle.
Op deze dag in 2014 overleed zanger/gitarist Phil Everly, de helft van de Everly Brothers. Hun elpee Songs Our Daddy Taught Us – uit 1958 en vol met tranentrekkende countryklassiekers – heb ik grijs gedraaid, maar was inmiddels ook onder het stof geraakt. Ten onrechte, hoorde ik net.
Leuk bedacht door gitarist Dick Dale: als je naar mijn muziek luistert, voelt dat aan alsof je op een surfplank over de meters hoge golven voor de kust van California zeilt.
Oordeel zelf. Ik denk dat het nergens op slaat. Maar de muziek, die blijft fantastisch.
Op deze dag in 1965 werd op Radio Veronica de eerste Nederlandse Top 40 uitgezonden. Opgepikt door dj Joost den Draaijer in de States.
De eerste nummer 1? Dat was er een van de Beatles.
Ook op deze dag, maar dan in 1979, staat Sid Vicious voor de rechtbank in New York. De voormalige bassist van de Sex Pistols wordt verdacht van moord op zijn vriendin Nancy.
Voordat er een vonnis wordt geveld in deze zaak is hij al overleden, aan een overdosis.
Vandaag in deze onregelmatig verschijnende rubriek een lekkere bak herrie, ut 1976 nota bene. Van de Saints uit Brisbane in Australië. Een onverslijtbaar nummer.
Erg mooi boek, Dagboek van de Popmuziek van Denis Michiels. En inspirerend ook. Dankzij de eerste bladzijde, over 1 januari, heb ik al even lekker zitten grasduinen in mijn muziekcollectie.
Zo las ik vanochtend in het boek dat op deze dag in 1953 Hank Williams overleed, op de achterbank van een auto waarmee hij op weg was naar een optreden.
En op 1 januari 1997 gaf Townes Van Zandt de geest, na een leven vol drank, drugs, een gokverslaving.
1 januari 1958 is de dag dat Phil Spector met zijn Teddy Bears de hit ‘To Know Him Is To Love Him’ scoorde. Ook hij is inmiddels overleden, in 2021.
De Helmondse woningbouwvereniging Volksbelang houdt op 1 januari 2026 op te bestaan, na bijna 113 jaar. Vandaag in de krant een terugblik op de geschiedenis van deze roemruchte corporatie.
Mooi gebaar van de eigenaar van dit bedrijf: hij laat het personeel meedelen in de winst na de verkoop van zijn zaak.
Doet me trouwens denken aan dit nummer van Kees van Kooten, Wim de Bie en Freek de Jonge met Doe Maar als begeleidingsband, uit een (heel) grijs verleden.
Nog zo’n klassieker, eentje die je minstens een paar keer gezien moet hebben. Het bijbehorende deuntje is leuk, de film is nog leuker. En als je dan een keer in Wenen bent, weet je ook meteen waar je naar toe moet.
Wat Adriano Celentano hier allemaal uitkraamt – in onzin-Engels – is absolute flauwekul. Maar het blijft een geweldig nummer, dankzij het nagenoeg onnavolgbare ritme.
Een mooi citaat, in de aanloop naar wat momenten van contemplatie de komende dagen. Het is ook journalistiek om mensen mee te nemen in twijfel.
Niet alles wat er gebeurt is meteen duidelijk. Soms zijn motieven niet helder, soms zijn de feiten niet allemaal onmiddellijk bekend, soms is de context heel anders dan aanvankelijk het geval leek.
Als journalist die twijfel onder woorden brengen, is soms inderdaad leerzaam. En hoe raar het ook klinkt, het kan soms ook heel verhelderend werken als je niet altijd meteen conclusies trekt en een oordeel velt.
VNO-NCW luidt – met het oog op de toekomst – de noodklok over de verkeersontwikkelingen in het oostelijk deel van Brainport. De bereikbaarheid komt volgens deze werkgeversorganisatie in het geding, iets wat ik in onze krant ook al enkele malen betoogd heb.
Een: meer asfalt aanleggen trekt alleen maar meer verkeer aan, niet doen dus. Zet in op meer openbaar vervoer en betere fietsverbindingen.
Twee: in 2012 is er een cruciale fout gemaakt door het toenmalige plan om de verkeersruit rond Eindhoven en Helmond te voltooien.
Ik denk dat voor beide standpunten wat te zeggen is. Al moet ik daar wel het volgende bij aantekenen: lees het standpunt van B en W van Eindhoven uit 2012, over de beslissing om de Ruit te schrappen nog maar eens na.
Daarin staat – kort samengevat – dat ingezet wordt op verbeteren van de doorstroming, verbeteren van het openbaar vervoer en inzetten op verbetering van de bereikbaarheid voor fietsverkeer.
Anno 23 december 2025 zijn we wat betreft nog geen steek verder gekomen.
Daar ben ik het mee eens. Maar dat onze politiek ten onder dreigt te gaan dankzij hobbyisme en amateurisme van partijen als NSC en BBB, dat lees ik dan weer níet in deze brief.
Een doodnormale voetballer, rechtsback Mats Deijl van Go Ahead Eagles. Razend populair in Deventer, lees ik in de Volkskrant. Zonder tatoeages, gel en sieraden. Maar met een vertrouwenwekkende snor.
Het is al op meerdere plekken betoogd: het beeld dat in de VS door de huidige regering wordt geschilderd van Europa doet geen recht aan de situatie in ons deel van de wereld.
Al dat gedoe over probleemwolven, daar snap ik helemaal niets van. De enige wolf die ik ken draagt een keurig pak en klopt netjes aan als hij voor de deur staat.