Beroep van de dag: #opperkrokettenmaker. Werkt bij Van Dobbe, dat tijdens de Winterspelen zorgt voor de kroketten en bitterballen in het Holland House van Heineken.
Category: Uncategorized
Bemoeial
De verdwenen VW
Op de plek voor een woonhuis in Engeland waar eerst een VW Lupo stond, prijkt nu een metersdiep gat.
Duur kunstwerk
Hilarisch verhaal, vanochtend op geattendeerd in de Volkskrant. Vrouw maakt foto in Tate Modern in London van een kind (9) dat onder de ogen van haar ouders een duur kunstwerk (10 miljoen pond) beklimt.
Die foto belandt – uiteraard – op Twitter, met als resultaat een hele discussie over onverantwoorde ouders en lastige kinderen. Hier een interview met de ouders. En de bewuste Twitter-foto natuurlijk.
Leerzaam
Tot nu toe een leerzaam dagje.
Ik weet nu wie Eric Wiebes en Merel Westrik zijn. Maar alleen omdat ze beiden ander werk gaan doen. Ik weet nu dat Philip Seymour Hoffman de beste acteur was die er tot gisteren op onze aardbol rondliep. En ik weet nu dat Ian Thorpe niet alleen in het water hard ging maar ook daarbuiten.
En dat terwijl het pas net een uur is geweest.
Musical
Snelle conclusie
Volgens IMDb is Philip Seymour Hoffman overleden aan een overdosis.
http://imdb.com/rg/an_share/name/name/nm0000450/
Geplaatst met WordPress voor Android
Bord
Tijd voor het wekelijkse bord-op-schoot moment. Lekker ouderwets. #huptom
Geplaatst met WordPress voor Android
Piepende oren
Swinglokaal
Noisy Town
Vanavond draaien tijdens Swinglokaal @lokaal42. Derhalve voor mij geen reunieconcert van Eton Crop en Erwin Blom, vanavond in Amsterdam.
Speciaal voor deze gelegenheid zal ik echter weer eens een klassieker van deze mannen op de draaitafel leggen.
Eentje niet misstaat tussen Motownsoul, Johnny Cash-rockabilly, een cumbia uit de Bronx, hiphop van de Beastie Boys, gitaren van de Clash en ska van de Specials.
Geplaatst met WordPress voor Android
Spooky
Zeker weten
Tijdens de lunchpauze kwam het gesprek als vanzelf uit op het onderwerp New York – een stad waar verschillende directe collega’s een of meerdere malen op bezoek zijn geweest.
‘Hoe heet dat bekende hotel bij Central Park ook weer’, zei de een. Natuurlijk wisten we dat, het Plaza Hotel. Daar hebben we een keer gegeten – een cadeau van onze kinderen op de dag dat we 25 jaar getrouwd waren.
Sindsdien hebben we vrijwel dagelijks een beetje heimwee naar New York, de stad van de Ramones, de Beastie Boys, Run DMC en Boogie Down Productions, van Woody Allen en van Robert DeNiro in The Godfather, de stad van CBGB’s en de Blue Note Club, van het Moma en het MET, van al die andere mooie en minder mooie toeristische attracties.
Zeker weten dat we weer eens terug gaan.
Baksteen, glas en metaal
Mooie stad, Mechelen. We hebben er anderhalve dag met veel plezier rondgelopen. De sfeer is er in grote lijnen hetzelfde als in Antwerpen, Gent en Leuven – met dit verschil dat het in Mechelen veel minder druk is.
Slenterend door het centrum stuitten we op het riviertje de Dijle, dat dwars door de stad loopt. Met daarin een afgedankte boot die is omgebouwd tot horecaboot. En met een uit vlonders bestaand wandelpad over het water, waardoor je – letterlijk – langs de achterkant van de stad loopt.
Indrukwekkend, niet alleen vanwege de vele laat-middeleeuwse panden die je tegenkomt, maar ook door de mooie combinatie van baksteen, glas en metaal die de gerenoveerde panden en fabrieksgebouwen daar kenmerkt.
Zal ik daar nog aan toevoegen dat we verbleven in een indrukwekkend tot hotel omgebouwde, voormalige kerk met aanpalend klooster? En dat het plaatselijke bier, Carolus, er werkelijke heerlijk smaakt? Of is dat wat te veel van het goede?
Niet gevonden

Echt waar, we hebben ons best gedaan, zaterdag en zondag in Sneek. In de winkelstraten, in de restaurants en de kroegen, in ons hotel.
Maar we hebben ’em niet gevonden, het Sneker rayonhoofd. Ook niet in de buurt van de befaamde Waterpoort – een erg fraai bouwwerk, dat zich op deze zondagochtend in een heerlijk winterzonnetje koesterde.
Zoals ook wij dat deden, trouwens.
Geniet er maar van
Voorheen de slijterij
Even pluggen…
Swinglokaal met een scherpe rand
Vanavond draaien tijdens Swinglokaal in Lokaal42 hier in de stad. Eens kijken of wat nummers van Ierse en Schotse punks, een paar Lee Perry-klassiekers en een stapeltje verse cumbia zich onder die noemer laten combineren met songs van Johnny Cash-adepten, wat Motown-classics en oude en nieuwe songs-met-een-scherpe-rand.
Zeker en vast, denk ik trouwens.
Gelukkig 2014
Vraag 42
De afgelopen dagen druk bezig geweest met wat voorbereidingen voor de Pubquiz waarmee Lokaal 42 eind januari van start gaat.
Vraag42 is de naam van deze pubquiz, die wordt georganiseerd en samengesteld door de makers van de halfjaarlijkse popquiz van Lokaal42: Marc Roosen, Geert Leenders en ondergetekende. Presentatie van Vraag42 is in handen van John van der Sanden, die vanwege omstandigheden tijdelijk de plaats inneemt van vast presentator Luc de Graaf.
De gratis pubquiz bestaat uit vier voorrondes, telkens op de derde donderdag van de maand. En de winnaars van die voorronden gaan eind mei met elkaar de strijd aan in een ongetwijfeld zinderende finale.
Zondagmiddag
Roots in Helmond
Er is (niet) veel veranderd
Deze foto maakte ik op de kop af 3 jaar en 10 maanden geleden, in wijkhuis De Fonkel, aan de vooravond van de toenmalige gemeenteraadsverkiezingen. Ik was toen beroepshalve bij een debat – in twee delen – tussen de lijsttrekkers van de partijen die destijds in Helmond aan de verkiezingen meededen.
Bijna vier jaar later is er veel veranderd. Er zijn een paar reputaties gesneuveld, een paar politici zijn door de mand gevalllen, andere hebben (al dan niet onverwacht) hun kwaliteiten laten zien, sommige politici zijn afgehaakt, van anderen is de partij gestopt.
Tegelijkertijd is er nauwelijks iets veranderd. De problemen waarvoor de politici zich gesteld zien, zijn vier jaar later vrijwel onveranderd, in sommige gevallen zelfs alleen maar groter geworden. Er is nauwelijks sprake van nieuwe gezichten. En de beloftes en voornemens zullen straks, aan de vooravond van de verkiezingen in maart 2014, ongetwijfeld weer hetzelfde zijn als vier jaar geleden.
Maar misschien vergis ik me deze keer, en dat hoop ik echt.
Donna’s Venetië
Al een paar maanden verkeer regelmatig een uurtje of wat in Venetiaanse sferen. Dat komt omdat ik de detectives van Donna Leon aan het (her-)lezen ben. Het is een fikse ‘stapel’ – iets meer dan 20 e-books. Vandaar dat ik er zo lang mee bezig ben, met die kanttekening dat ik nota bene pas net over de helft ben.
Erg vind ik dat niet. Want behalve dat Donna Leon – Amerikaanse, maar wonend in Venetië – heel aardige plots weet te bedenken en ook aan mooie karaktertekeningen doet, weet ze de sfeer van deze stad vanuit het standpunt van de inwoners ook prachtig onder woorden te brengen.
Schotten en Engeland
Onlangs las ik in de krant dat de plannen om Schotland weer te promoveren tot een zelfstandig land met een eigen staatshoofd steeds vastere vormen aan beginnen te nemen. Over een paar jaar al moet het zo ver zijn – mits de Schotten daar mee instemmen.
Gezien de Schotse trots en eigenheid zal dat wel het geval zijn. Mij verbaast het toch wel een beetje. Want als buitenstaander valt het me eigenlijk nauwelijks op dat je ergens net na de Muur van Hadrianus Schotland inrijdt. Het landschap is hetzelfde, de bebouwing hetzelfde.
Alleen de mensen praten er anders – bijna onverstaanbaar. Maar ja, dat geeft precies aan waar het om gaat. Schotland is kennelijk geen Engeland.

Selfie
Drie koningen
Het 200-jarig bestaan van het koninkrijk der Nederlanden krijgt dezer dagen nogal wat aandacht in de media, evenals de drie biografiëen van de drie Nederlandse koningen. Vandaag in de Volkskrant bijvoorbeeld.
Gelukkig heeft een van de drie biografen, Jeroen van Zanten, tussen alle drukte door nog tijd gehad om als haar begeleider aan de UvA de masterscriptie van Simone – over de negentiende eeuwse socialist Louis Hermans – met een hele mooie acht te belonen.
Voor het Louvre
Een pyramide in Parijs – ik vond het altijd maar een raar idee. Tot we aan de voet van die pyramide stonden, bij de ingang van het Louvre – zie ook de foto hieronder.
Het gaat immers om een geweldig bouwwerk van glas en staal, dat erg mooi detoneert bij de statige achttiende eeuwse gebouwen waarin het Louvre is ondergebracht. Een van de foto’s die ik daar maakte, wil ik daarom hier graag nog eens van stal halen.
Ruimte nodig
“Geef mij maar rust en ruimte, natuur. Ik houd niet zo van de stad, van de drukte”, zei een collega deze week tegen me. We hadden het hadden over de levendigheid van het centrum van Eindhoven, in vergelijking met de schijnbaar onverstoorbare stilte van een bedrijventerrein aan de rand van Best.
Ik houd wel van steden – maar dan van grote, in een wat verder gelegen buitenland het liefst: van de drukte, de dynamiek, de anonimiteit waar je je in onder kunt dompelen. Ik houd van de terrasjes, de restaurants, de etalages, de oude gebouwen, de parken, de musea.
Een wereld van verschil met een bedrijvenpark bij Best. Met het centrum van Eindhoven ook, trouwens.




















