Images

Kippenvel. Maar dat ligt vast aan mij.

Wat een mooi geschreven en voor veel mensen herkenbare column van Max Pam, vandaag in NRC.

In het plaatsje Sliac in centraal-Slowakije zijn sinds medio april zo’n 120 militairen uit Vredepeel gestationeerd. Ze beschermen daar met hun Patriot-raketsysteem dit aan Oekraïne grenzend land en de NAVO tegen mogelijke dreiging vanuit Rusland.

Voor het ED ben ik daar vandaag een kijkje wezen nemen: wat doen de mannen en vrouwen daar precies en hoe hebben ze de afgelopen twee maanden ervaren? Binnenkort in de krant het verslag daarvan.

Vandaag kwam ik, op weg naar Slowakije, langs de abdij van Melk in Oostenrijk – zo’n tachtig kilometer ten westen van Wenen. Vanaf de snelweg ziet die abdij er bijzonder indrukwekkend uit.

Een aantal jaren geleden, in 2011, zijn we er tijdens een zomervakantie gestopt om binnen een kijkje te nemen in dit middeleeuwse bouwwwerk. Was zeer indrukwekkend, want het gaat om een fraai onderhouden gebouwencomplex met dito tuin.

Deze foto is dan ook uit 2011, want een plaatje maken vanaf de snelweg – dat lukt niet natuurlijk.

Waarom ik op weg weg was naar Slowakije, vraagt u? Daarover morgen meer.

Nagenieten van een meer dan voortreffelijke wijnproeverij deze middag bij Kroon & Kurk in de Kerkstraat in Helmond.

Ze zijn bijna net zo typerend voor Italië als – pak ’em beet – de Chianti, de pizza, basilicum, Michelangelo, Amaretto, het centrale plein in Sienna en Grana Padano: de strandbedjes.

Deze bedden zagen we een paar weken geleden, tijdens de meivakantie, toen we in het kustplaatsje Deiva Marina waren, aan de Middellandse Zee en vlakbij het populaire gebied Cinque Terra. Ze stonden er alvast in afwachting van het toeristenseizoen.

In de krant las ik onlangs dat als gevolg van de Europese regelgeving het uitbaten van dit soort ondernemingen – die vaak al tientallen jaren in handen zijn van dezelfde families – openbaar moet worden aanbesteed.

Zonder daar verder een oordeel over te willen vellen: dat lijkt me best dramatisch, ja.

Valt niet altijd mee, repeteren met de band in een dorpje op het platteland. Zeker niet als de wegen nog niet eens zijn verhard.

Fokke & Sukke, in NRC van vrijdag.

Ik weet niet wat jullie doen, jongens. Maar ik begin dadelijk aan mijn weekend. Zoef, en weg.

Prachtige tv-serie, All In Family, ergens halverwege de jaren zeventig van de vorige eeuw – een eeuwigheid geleden inderdaad. Af en toe duikt er hier en daar nog wel eens fragment uit de serie op. Toegegeven: wel wat gedateerd, inmiddels.

Ik moet er ook altijd aan denken als ik een film van regisseur Rob Reiner voorbij zie komen. Hij was de schoonzoon van hoofdrolspeler Archie Bunker.

Door bovenstaande foto schoot me te binnen dat ik een aantal jaren geleden nog eens heb staan te kijken naar de stoel van Archie. Dat was in 2013 in Washington, in het Smithsonian Museum of National History.

Een paar jaar geleden werd de tv-serie The Mentalist uitgezonden. Daarin kwam de hoofdrolspeler in zowat elke aflevering een kamer binnen gelopen waarin een moord was gepleegd. En als hij dan rondkeek, zag hij precies voor zich wat er er was gebeurd en wie wat had gedaan.

Flauwekul, dacht ik elke keer. Totdat ik deze week de cover van dit boek voorbij zag komen. Mentale telepathie is gewoon serious business!

Wat ik me wel afvraag is of je met mentale telepathie ook voorwerpen kunt verplaatsen. Of moet ik daarvoor toch bij de legendarische Uro Geller zijn?

Voor het werk was ik woensdagochtend bij de firma Huisman in Gemert, een onderneming die pas verhuisd is. Eigenaar Richard Huisman had een interessant verhaal te vertellen over dit familiebedrijf, dat hallen bouwt en handelt in bouwmaterialen die met hallenbouw te maken hebben.

Dat verhaal is hier te vinden. Op het plaatje hierboven is te zien hoe fotograaf Sem zoals altijd er werk van maakt om tot mooie foto’s te komen.

Sinds er met Photoshop heel handig en vrijwel onzichtbaar foto’s kunnen worden gemanipuleerd, weet je lang niet altijd meer of klopt wat je ziet.

Deze foto is volgens de website waar ik ’em vond – open riool Tumblr – gemaakt door de Amerikaanse fotograaf Elliot Erwitt, in Central Park in New York.

Best mogelijk dat het klopt hoor. Maar zou er in dat fraaie park echt een plek zijn waar je kwijt geraakte mensen, vrouwen in dit geval, kunt gaan ophalen? Ik betwijfel het, hoor.

Mooi om te zien de mensen in de jaren vijftig en zestig dachten dat de toekomst er uit zou komen te zien. Gedeeltelijk klopte die visie natuurlijk wel, met veel auto’s en wolkenkrabbers (in grote steden). Maar van die soepel voorbij glijdende magneettreinen, die zo je toch nog maar behoorlijk weinig.

In Eindhoven staat een groene toren, die zo genoemd wordt omdat het glas van dat gebouw groen is. Op Strijp-S in deze stad staat ook een groene toren, die echt groen zou moeten zijn omdat er aan alle kanten bomen en planten uit dit bouwwerk zouden moeten groeien.

Onlangs, tijdens de meivakantie, waren we onder meer een paar dagen in Milaan: een alleszins aangename stad. Daar zagen we ook een groene toren. Maar dan echt: daar zie je door het groen nauwelijks meer een gebouw.

Saillant: vlakbij dit intrigerende gebouw staat een ander gebouw waarop graffti is aangebracht met zowel een letterlijke als een figuurlijke boodschap.

Fraai, heel fraai.

Tsja, daar doe je niks tegen. Gaat wel weer over. Meestal tenminste.

Een levensgroot plat tv-scherm aan de muur is mooi, maar dit ouderwetse tv-setje is dankzij de weinig symmetrische vormgeving zeker zo mooi. Tegen zo’n muurtje van steenstrips komt het apparaat bovendien extra goed tot z’n recht.

Vanzelfsprekend hoort hier een liedje bij, en dan natuurlijk ook nog van een groep die gespecialiseerd was in retro-shit, The Cramps.

Gummbah, recent in de Volkskrant.

Dit zijn toch wel de betere krantenkoppen, als je van dit genre houdt tenminste. Het verhaal achter deze kop is dan al eigenlijk niet meer zo belangrijk.

Uiteraard horen hier een paar liedjes bij, bij dit onderwerp. Ik vond er twee in mijn eigen verzameling, beide heel toepasselijk.

Eentje van een Schotse groep die bij de punkgolf van 1977 omhoog kwam drijven. En een van een authentieke Amerikaanse rock ‘n’ roller uit de fifties. Zie hieronder.

Fascinerend gebouw dit. Kwam de foto tegen op de digitale vergaarbak Tumblr, en – zoals zo vaak – ontbreken daardoor in eerste instantie nadere details.

Een kleine zoektocht op internet levert echter op dat dit gebouw het Kugelhaus genoemd werd, in Dresden stond en in 1928 werd gebouw naar een ontwerp van Peter Birkenholz. Het is al in 1938 weer afgebroken door de nazi’s, die het prachtige gebouw als ‘on-Duits’ betitelden.

Uit de Volkskrant van afgelopen week.

Het is dat het nog heel lang duurt voordat ik weer jarig ben, anders had ik deze elpee op mijn verlanglijstje gezet. Want deze combinatie van harp en (mini-)tractor ziet er echt onweerstaanbaar uit.

Heeft dit iets met Snoopy, Charlie Brown of Peanuts te maken, deze striptekening? Ik weet het niet, hoor. Ik kan de personages in ieder geval niet thuisbrengen. Dat laat onverlet dat het een leuke tekening is. Deze parodie, denk ik, op Lucky Luke.

De Engelse koningin Elizabeth is momenteel volop in het nieuws vanwege haar jubileum. Hoewel ik een fervent tegenstander ben van de monarchie, heb ik voor haar wel een zwak gekregen.

Dat merkte ik toen ze samen met James Bond aan een parachute uit een vliegtuig sprong bij de start van de Olympische Spelen in London in 2012. En dat gevoel werd een paar jaar geleden alleen maar versterkt door de foto van de koningin die vanwege corona moederziel alleen in de kerkbanken zat tijdens de uitvaart van haar man.

Maar eigenlijk begon het natuurlijk allemaal met de single van de Sex Pistols over haar, die deze week exact 45 jaar geleden verscheen.

Dinsdag was ik in Elsendorp, bij kraanverhuurbedrijf Haegens. Een indrukwekkend bedrijf met even indrukwekkend materiaal dat deze maand het veertigjarig bestaan viert en daar een aardig verhaal over te vertellen heeft. Lees hier meer.

Een van de leuke dingen van popmuziek is dat er steeds weer nieuwe leuke bandjes bijkomen, al decennia lang. Bandjes die op hun eigen manier muziek maken die je eigenlijk al honderd keer gehoord hebt maar die toch interessant en aanstekelijk is.

Dat dacht ik een paar dagen geleden toen ik dit clipje zag van de redelijk nieuwe Engelse band Wet Leg. Heerlijk nummer dit. De Volkskrant is wat kritischer, las ik gisteren, maar herkent gelukkig ook wel het talent van deze band.

Deze foto zag ik vorige week in de krant staan. Hij is gemaakt in 1983, en laat een demonstrant zien die zich heeft vermomd als de toenmalige Amerikaanse president Ronald Reagan. Humor, zo zie zien aan de reacties van de mensen om hem heen.

Op een of andere manier leid ik uit deze foto af dat het politieke leven in die tijd iets overzichtelijke was dan nu het geval is. Er was links en er was rechts, en verder was er niet zo veel. Maar of het daarmee allemaal ook veel eenvoudiger was, waag ik te betwijfelen.

Nog uit de krant van zaterdag, dit citaat in de onvolprezen rubriek Quote van de Dag: de reactie van een interim-rector die aan de kant is geschoven.