Images

Cartoon van de Hein de Kort in de Nieuwe Revue van deze week. Lijkt me reuze gezellig, in z’n clubje mannen staan.

Interessante tentoonstelling in London, de komende maanden: portretten die door Frans Hals zijn geschilderd. Inclusief een paar werken van deze Nederlandse schilder die normaal gesproken in New York hangen. Nog tot eind januari te zien.

Toch maar weer eens een weekendje boeken in de Engelse hoofdstad, ook al is alles daar door de Brexit (en corona waarschijnlijk) nog een stuk duurder geworden dan het al was. En dan moet er bovendien nog wel benzine te koop zijn in Engeland…

Een nummer voor wanneer de week nog maar niet op gang wil komen. Met dit ‘Hup Two Three Four van de Ramblin Ambassadors lukt dat waarschijnlijk vanzelf wat beter.

Voor de trouwe lezers van dit weblog: twee weken geleden gaf ik deze boodschap ook al. Maar toen uit de mond van de Sid Presley Experience – later bekend geworden onder de naam The Godfathers trouwens, maar dat is een ander verhaal. Dit is inderdaad een – zeer verdienstelijke – cover van dat aanstekelijke nummer.

Kamagurka weet in NRC van zaterdag de essentie van het resultaat van verkiezingen treffend samen te vatten. En niet alleen van de verkiezingen in Duitsland.

Peter de Wit, woensdag in de Volkskrant.

Zeer interessante analyse van de huidige stand van zaken in de Nederlandse politiek, vandaag op de website van NRC.

Hij brengt het mooi onder woorden, violist Nigel Kennedy. Tijdens een radio-optreden voor een klassieke zender mag hij geen nummer van Jimi Hendrix spelen. De zender geeft de voorkeur aan de Vier Jaargetijden van Vivaldi, lees ik bij The Guardian. En dat vindt hij muzikale segregatie.

Nu luister ik ook graag naar dat prachtstuk van Vivaldi. Maar met de nummers van Jimi Hendrix is toch ook helemaal niks mis. Zeker niet in klassieke uitvoering.

Prachtige foto dit. Gemaakt ergens aan het einde van de jaren dertig van de vorige eeuw op het Amerikaanse platteland. Met daarop de hillbillygroep de Maddox Brothers & Rose. Ik kwam em tegen op de Facebook-pagina van muzikant Deke Dickerson. Hij plaatste daar onder meer deze foto naar aanleiding van het overlijden een paar dagen geleden van Don Maddox, op 90-jarige leeftijd.

Wie Rose, is op de foto spreekt voor zich. Wie Don is niet. Hij is een van de vier broers die naast hun zus staan.

En niet alleen de foto is prachtig, dat is ook hun muziek. Van het liedje hieronder – de Eight Thirty Blues – krijg ik nog steeds kippenvel. Vooral vanwege de zang van Rose, in combinatie met de tweede stem.

Kamagurka, maandagmiddag in NRC.

Voor als de maandag wat langzaam op gang komt: Hup Two Three Four!

Vraag me niet waarom, maar tijdens een lunch vrijdag met twee dierbare vrienden kwam het gesprek plotseling op Simon Carmiggelt. Hij las vroeger een tijd lang zijn stukjes in de krant – Kronkels genaamd – voor op televisie. Dat was nog in de tijd van de zwartwit-tv en frontaal in beeld komende volle asbakken en dampende sigaretten.

Af en toe, als ik in Volkskrant een column van Sylvia Witteman lees, denk ik nog wel eens aan hem. Maar verder is hij weggezonken in een poel van vergetelheid.

Die Kronkels werden voorafgegaan door een inleidend muziekje. Dat muziekje was ik ook helemaal vergeten. Maar door de discussie over Carmiggelt liep het zo weer mijn gedachten binnen. In A Sentimental Mood, is het, van Duke Ellington. Heerlijk lyrisch en – inderdaad – zwaar sentimenteel. Maar dat was het lunchgesprek ook.

Interessant stukje mini-muziekgeschiedenis. Het laatste optreden van de Sex Pistols in Engeland was eind ’77, op Eerste Kerstdag, in Huddersfield. Dat was kort nadat ze in de Effenaar in Eindhoven hadden opgetreden en net voordat ze op tournee gingen door de VS, waarna de band uit elkaar viel.

Wat er op die dag in Huddersfield gebeurde, is minutieus opgetekend op deze plek. Meest opvallende detail: de Pistols dansten er tijdens de disco op muziek van Boney M en Baccara.

Foto’s van dat optreden zijn (voor het eerst, kennelijk) te zien tijdens een expositie dezer dagen in het Somerset House in London. Ze zijn gemaakt door fotograaf Kevin Cummins, die veel voor NME werkte. Hieronder wat meer over zijn ervaringen op die Eerste Kerstdag in 1977, uit een verhaal dat ik tegenkwam in The Guardian.

Ik ben het niet eens met deze constatering van NRC-recensent Coen van Zwol, vandaag in zijn krant. Zouden er werkelijk geen mannen zijn die af en toe pronken met hun pas verworven bierbuikje? Ik geloof er niks van. Al was het maar omdat ik er minstens twee ken die dat – te pas en te onpas – juist wel doen.

Daar moet je doorheen kijken, het schijnt een gevleugelde uitspraak te zijn van makelaars. In het geval van dit in Helmond te koop staande huis op Funda lijkt me die uitspraak wel van toepassing. Daar vallen wel wat meer clichés voor van stal te halen: een opknappertje, echt iets voor de doe-het-zelver et cetera. Nou, doe mij dan maar een instap-klare woning.

Helemaal vergeten, deze cd uit 1996. Kwam ’em gisteren toevallig tegen op Spotify, een werkje van drie van de vier Talking Heads. Het gemis van zanger David Byrne wordt ruimschoots gecompenseerd door een keur aan andere zangers en zangeressen. Zeer de moeite waard, al is het natuurlijk geen Fear Of Music en Remain In Light.

Voor het geval u deze column afgelopen zaterdag in de Volkskrant gemist heeft. Het lezen meer dan waard, van de eerste tot de laatste letter. Ook op de website van de VK is dit fraai staaltje historisch bewustzijn nog terug te lezen.

Het was aanvankelijk even wennen, dat geef ik eerlijk toe. Maar het nieuwe album van The Bug, was zo intrigerend dat ik er naar ben blijven luisteren. En intussen is het – als het ware – onder mijn huid gekropen. Een aanrader dus. Hang er maar een label aan, ergens las ik dat het ‘dark-industrial’ genoemd wordt. Doet er niet toe, Ik vind het gewoon vette shit.

Hier een interview met de man achter The Bug, trouwens.

Zelden zo’n venijnig portret gelezen als dat van deze minister, gisteren op de website van de Volkskrant. Bij herlezing vanochtend viel me nog iets anders op: zijn alle fiasco’s wel op het conto van deze minister te schrijven? Zijn al deze mislukkingen niet gewoon onderdeel van een groter geheel. Namelijk van het onvermogen van de huidige politiek om grote crisissen op te lossen? Vooral omdat de waan van de regeert. Omdat de politiek vaak handelt uit de angst om de gunst van de kiezer te verliezen. En omdat de politiek er nauwelijks in slaagt problemen voor te zijn, maar vrijwel alleen maar bezig is met het blussen van brandjes.

De vraag stellen, enfin, u begrijpt wel wat ik bedoel. En dat portret, dat kunt u hier bij de Volkskrant en ook hier lezen.

Een van mijn favoriete nummers aller tijden is Rock-forth Rock van de Sound Dimension, een groep Jamaicaanse muzikanten die in de jaren zestig, zeventig en tachtig talloze reggaenummers opnam in Studio One in Kingston. Een heerlijk nummer, met een door merg en been gaande trompetsolo ergens in het begin..

Nooit geweten, tot een paar dagen geleden dan, dat dit nummer een cover is – of liever gezegd een bewerking – van een bestaand nummer: La Cumbanchero, een Latijns-Amerikaanse evergreen uit 1947 die door vele artiesten is uitgevoerd.

Daar kwam achter toen ik dat nummer zeer recent hoorde in een bewerking van Ruben Gonzalez, pianist en een van de leden van de Buena Vista Social Club met Ry Cooder. Pas toen viel ook het kwartje dat de Engelse punkband de Toy Dolls dit nummer eveneens op hun repertoire heeft staan. Net als de Amerikaanse rockabilly-gitarist Deke Dickerson, die er trouwens weinig bijzonders mee doet.

Leuk, al die variaties op een en hetzelfde thema. Hieronder staan er een paar op een rijtje in een Spotify-lijst.

Met veel plezier en instemming vanochtend bij het ontbijt deze column in de Volkskrant van vandaag uitgelezen. En ik ben niet de enige, zag ik net. Het is vandaag een van de meest gelezen artikelen op de website van deze krant.

Kamagurka, vandaag in NRC. Hoort bij dit verhaal, over gezichtsherkenningssoftware.

In de nasleep van de rel over de cover van Nevermind van Nirvana vorige week is er ook ophef ontstaan over een veel oudere platenhoes. Die van de Velvet Underground & Nico met die banaan – een elpee ik persoonlijk veel interessanter vind dan die van Cobain c.s. maar dat geheel terzijde. Lees hier meer.

Mooie column op de website van het Gemerts Nieuwsblad, van Maarten Mols, over oordelen en vooroordelen, en hoe je op verschillende manieren naar een en dezelfde kwestie kunt kijken. Een aanrader, hier te vinden.

Vijf jaar geleden zag ik Lee Perry optreden in Doornroosje in Nijmegen. Het was een flauw en ongeïnspireerd optreden waarin slechts af en toe vlagen doorklonken van de magie waarmee deze Jamaicaan ergens halverwege de jaren zeventig furore maakte. Een jaar later, in 2017, zou hij optreden in de De Effenaar in Eindhoven. Dat concert moest op het allerlaatste moment worden afgelast omdat hij het vliegtuig naar Nederland had gemist.

Zondagochtend overleed Perry in een ziekenhuis in Jamaica, op 85-jarige leeftijd. Lees hier het portret dat ik in juni 2017 in het ED van hem schreef. Inclusief Spotify-playlist met een selectie van zijn interessantste tracks.

Triest nieuws: Chuck E. Weiss is overleden. Zie hier. Vooral bekend door een nummer van Rickie Lee Jones en vanwege zijn vriendschap met Tom Waits. Maar zelf gewoon een fantastisch muzikant die een hele stapel mooie muziek achterlaat. Dat dan weer wel.

Het is een onderwerp dat de gemoederen in Gemert blijft bezig houden. De bouw van woningen rondom het Rijksmonument lijkt nu onafwendbaar, en lang niet iedereen is daar blij mee.

Mij doet het niet veel, dit stukje edelkitsch voor de ingang van het Guggenheim Musuem in Bilbao (ik vind vooral het door Frank Gehry ontworpen gebouw mooi). Maar het museum zelf is er kennelijk nogal aan gehecht, lees ik in The Guardian. Het is een crowdfundingsactie begonnen om geld in te zamelen zodat het werk kan worden gerestaureerd.

Logisch is dat ook weer wel. Deze bloemenmassa is immers bedacht door Jeff Koons – de Meester van de Wansmaak.

Vrij confronterende cijfers wederom over het aantal dieren in de Nederlandse landbouw, afgelopen zaterdag in NRC. Dat wordt nog een hele klus, de veestapel inkrimpen.

Humor zit ’em vaak in details. In de film From Dusk Til Dawn uit 1996 is een hoofdrol weggelegd voor de volop moordende Gecko Brothers, George Clooney en Quentin Tarrantino. In de net iets later uitgebrachte film Curdled (1996) staat op een gegeven moment de tv aan en wordt er een opsporingsbericht uitgezonden over…. de Gecko Brothers. Erg grappig als je nietsvermoedend die (niet al te beste, eveneens zeer bloederige) film zit te kijken.

Opvallende maar zeer aansprekende en herkenbare definitie van wat politieke partijen inmiddels zijn, zaterdag in de Volkskrant in de wekelijke column van Kustaw Bessems. Hier staat de hele column, een aanrader.