Het is geen leeftijd voor een popster, 81. Maar een echte popstar is Dieter Meyer, de helft van Yello, dan ook niet. Wel is hij vandaag jarig.
En al is de muziek van dit duo de laatste jaren wat minder. Het werk uit de jaren tachtig en begin jaren negentig klinkt nog steeds als een klok.
In het FD kijkt columnist Mathijs Bouman op deze manier aan tegen de huidige oorlogen.
Bijna 100 jaar oud al, de muziek van Cab Calloway en zijn orkest. En nog steeds een genoegen om naar te luisteren, naar de muziek waarmee in de jaren dertig van de vorige eeuw de basis werd gelegd voor de latere rhythm & blues.
Op 3 maart 1931 nam Calloway ‘Minnie The Moocher’ op. Een paar weken later stond het nummer 1. Uiteraard is het later ook bekend geworden via de film de Blues Brothers uit 1980.
In de Volkskrant van maandag, een messcherpe Gummbah.
Even een keer helemaal over een andere boeg, vandaag. Niet zomaar een geweldig, prachtig of fraai nummer. Nee, iets heel aparts, weird. Bijna knullig zelfs.
Deze keer een nummer van de vrij obscure TV Personalities over Syd Barrett, ooit zanger van Pink Floyd. Op 2 maart 1968 moest hij plaatsmaken voor David Gilmour.
Beetje raar nummer, inderdaad. Al dan niet bewust. (Ik denk van wel.) Maar er staan op deze elpee ook een pareltjes. Zoals dit nummer.
Een beetje bekendheid verkregen ze wel aan het begin van hun carrière, deze TV Personalites. Met deze eveneens ietwat knullige meezinger.
Klinkt redelijk, daar eens wat kritisch kanttekeningen bij zetten. Sigmund van Peter de Wit, afgelopen week in de Volkskrant.
Eentje uit de oude doos van Hein de Kort. Uit de tijd dat de regio Eindhoven uitgeroepen* werd tot de Slimste Regio ter wereld. En er in 2011 her en der bordjes langs de wegen opdoken om automobilisten daar eens fijntjes aan te herinneren.
* Dat gebeurde door het Intelligent Community Forum (ICF), een Amerikaanse denktank.
Gitarist en componist Robbie van Leeuwen schreef prachtige liedjes voor Shocking Blue – het zal weinig muziekliefhebbers onbekend zijn. Voordat hij die band oprichtte, maakte hij deel uit van de Motions. Tot 1 maart 1967.
Dit nummer van de Motions dateert van na net dat vertrek, en bevat een heerlijke gitaarhook: stoere Nederlandse garagerock in de stijl van de Outsiders en Q65.
Twee redenen om dit nummer in de spotlights te zetten. 1. De tekst. 2. De stem.
Om met het laatste punt te beginnen: George Jones heeft een stem van elastiek die bovendien voorzien is van een fantastische snik. Die geeft elk nummer dat hij zingt sowieso een dramatische lading.
En over punt één: luister maar eens hoe mooi George beschrijft dat hij de hele dag door niet probeert te denken aan de vrouw die hem heeft laten zitten. Maar dat hij dat juist wel volop doet.
In playlist nummer 9 van Stoffer’s Jukebox – I Get Along Without You Very Well getiteld – gaat het over dit soort liefdesverdriet. Martijn heeft daarvoor de versie geselecteerd van de Rip Chords. Maar ik vind deze veel mooier.
In de zijlijn nog een anecdote. George was onder meer getrouwd met Tammy Wynette en behoorlijk verslaafd aan alcohol. Tammy had op een dag de sleutels van de auto’s verstopt, zodat George niet naar de kroeg in de stad kon, een paar kilometer verderop. Maar hij was niet voor een gat te vangen. Hij nam gewoon de grasmaaier.
En ik maar denken dat ze bij NRC proberen hun lezers een muts te verkopen. Maar nee hoor, die eerste indruk is volledig verkeerd. Het gaat om elektrische tandenborstels.
Mijn voorkeur bij een krant gaat uit naar degelijk en betrouwbaar nieuws, trouwens. Niet naar een webwinkel. Met onder meer een cursus wijn drinken voor beginners.
Weblog 