Een van mijn favoriete reggae-deejays is Lone Ranger. Toevallig stuitte ik op dit een paar maanden geleden uitgebracht nummer (via de Spotify-playlist van de radioshow van Don Letts, FYI).
Heerlijk nummer weer, al vermoed ik dat het dateert uit het begin van de jaren tachtig, uit de hoogtijdagen van deze reggae-stijl.
Deze foto dateert uit 1994, en is gemaakt tijdens de verkiezingscampagne van het CDA voor de Tweede Kamerverkiezingen. Een zeer intrigerend plaatje, de reden ook waarom ik ’em bewaard heb. Als ik me goed herinner stond-ie in de Volkskrant.
Op de foto uiteraard de toenmalige lijsttrekker van de partij, Elco Brinkman, destijds vooral bekend dankzij zijn door Frits Wester verzonnen Brinkmanshuffle: lopend over een podium, speechend uit zijn blote hoofd.
‘Potsierlijk’ dacht ik, nadat ik hem had zien shuffelen op campagne in Helmond, in de Elzas Passage op het terras van lunchroom Paul & Riet.
Het mocht allemaal niet baten, trouwens. Zijn partij verloor bij de verkiezingen 20 van de 54 zetels.
Een paar maanden geleden nog dachten veel mensen dat er een frisse wind zou gaan waaien in de Nederlandse politiek. Welnu, al met de eerste begroting – die voor volgend jaar – is er nog maar weinig over van dat elan.
Lekker plaatje om het weekend mee in te gaan. Door de jaren spelen ze deze klassieker steeds sneller, de Test Tube Babies. Waardoor de tekst ook steeds onverstaanbaarder wordt. Maar wat dondert het: het gaat om de riff en het refrein.
Heerlijk, zo’n omgevallen platenkast waar schijnbaar lukraak een paar dozijn aan samples zijn uitgetrokken!
Blur? Check. Eurythmics. Check. Reggae-veteraan Johnny Osbourne. Ook aan boord. Sean Paul? El Alfa? Yes! House Of Pain. Bam. (Maar wel allemaal in max 15 seconden per stuk).
De show van Major Lazer op Lowlands dit weekend was volgens onze correspondent ter plekke in een woord ‘helemaal geweldig’. Hij speelde er dezelfde set als een paar maanden geleden op Coachella, geloof ik.
En die show – op You Tube terug te vinden – is één groot feest. Zelfs de Major Lazer-variant van de Snollebollekes is er in opgenomen. Going to the left left left. Going to the right right right. (Voor de ongeduldigen onder ons; rond de negende minuut)
En wat doe jij voor de kost? Nou, ik ben lasser en ik maak scheepsventilatoren.
Prachtige foto dit, zou zo maar uit de collectie ‘Aan de Arbeid’ van het Helmondse museum kunnen komen. (De foto dateert uit 1942 en is gemaakt op een Amerikaanse scheepswerf)
De Nacht van de Wansmaak. Aan dat Vlaamse/Nederlandse evenement – met bijbehorende dvd’s – moest ik denken toen ik eerder deze week bovenstaande foto zag in de Volkskrant.
Het is een foto van een Mariabeeld dat is gebouwd in het Poolse gehucht Konotopie, dat kennelijk druk bezocht wordt. Over smaak valt niet te twisten, net als over wansmaak.
Grappig toeval. In juni 1986 zou rapper Just Ice optreden in de Effenaar, samen met T La Rock. Dat optreden ging toen niet door omdat Just Ice een paar dagen eerder in Berlijn door de politie Duitsland werd uitgezet, terug op het vliegtuig naar de VS. Dat had iets te maken met een wapen, of zo.
Begin september, meer dan veertig jaar later, komt het er dan alsnog van. Op zaterdag 5 september is Just Ice een van de hoofdgasten van het (van oorsprong Helmondse) Urban Matterz-festival in de Effenaar in Eindhoven.
Fun fact: dankzij een flinke dosis improvisatie was het echt een geweldig optreden van T La Rock, in juni ’86. Als ik me goed herinner, heb ik daar destijds nog een recensie van geschreven in het ED, alleen kan ik die nergens meer vinden.
De hit van T La Rock – Back To Burn – en die van Just Ice – Going Way Back – vind je onder de poster van dat concert. Beide nummers staan nog steeds als een huis.
Natuurlijk ken ik dit nummer van The Clash, die het coverden op hun voltreffer London Calling (1979). Met het origineel, van Vince Taylor uit 1959, was ook weinig mis.
Deze flink opgefokte psychobilly-uitvoering van de eveneens Engelse Ricochets mag er zeker zijn.
In april 2017 waren we een week in Japan. Een indrukwekkende ervaring, vanwege de cultuur, de natuur, de geschiedenis (Hiroshima en de bom van vandaag 81 jaar geleden) en – vooral – de overdonderende stilte op straat in de steden.
Ik moest daar aan denken toen ik vanochtend bij mijn ontbijt de column van Peter de Waard in Volkskrant las. Hij attendeerde ons erop dat vanwege de lage waarde van de yen dit het uitgelezen moment is om met de bullit train langs Mount Fuji te razen.
Geweldige dj, de Jamaicaan Dennis Alcapone – nog uit de tijd van Studio One. Hier figureert hij in een zeer aanstekelijk nummer van de Canadese reggaemuzikant Dubmatix.
En die grappige en zeer kleurrijke clip? Lijkt me deels of zelfs helemaal gemaakt met AI.
Zijn naam klinkt als een echo uit een ver verleden, Franco Baresi. Maar wel een heel mooi verleden – uit de tijd dat Italiaanse voetballers nog wel eens prijzen wisten te behalen.
Bij NRC een mooi en welverdiend eerbetoon aan een hele fraaie voetballer. Hier online. Gratis en voor niks.