Author: Hans Vermeeren

Kamagurka in NRC, naar aanleiding van de rel over de 175 miljoen voor een (echte) Rembrandt.

Altijd een uitstapje. Naar de rechtbank in Den Bosch. Niet voor mezelf, maar voor het werk. En niet naar de strafrechter maar naar de bestuursrechter. Voor een zaak tegen de gemeente Gemert-Bakel.

Dit is de perskamer. In de kelder van het Paleis van Justitie. Inderdaad, gezellig is anders. Maar er is in ieder geval een perskamer, dus mij hoor je daar verder niet over.

Voor de krant was ik gistermiddag in De Rips, waar de start van de viering van het 100-jarig bestaan van dit Peeldorpje was. Het is wel feest in dit dorp van hard werken en zuinig leven. Maar door corona is het een enigszins uitgekleed feest geworden. Lees hier het verhaal in de krant.

Deze recensie van een concert in de Vooruit in Gent komt uit 1988, uit de Morgen. Ik heb em opgezocht in mijn archief nadat ik zojuist las dat Robbie Shakespeare is overleden, op 68-jarige leeftijd.

Het was een van de handvol concerten van drummer Sly Dunbar en bassist Shakespeare die ik destijds heb gezien. Het waren fantastische concerten, van twee fantastische muzikanten. Niet bekend bij het grote publiek, maar wel invloedrijk en achter de schermen zeer bepalend.

Triest.

Sinds dit voorjaar kom ik minstens een keer per week in het gemeentehuis van Gemert-Bakel. Vrijwel elke keer als ik sta te wachten totdat ik bij mijn afspraak terecht kan vallen me dit bord, deze emmer en deze handdoek op.

Kortom: het lekt, in het Gemertse gemeentehuis. Al maanden. En niemand die er iets aan doet, behalve opvangen wat er lekt.

Ondanks corona gelukkig toch even onder de mensen. Na een persgesprekje op het gemeentehuis van Gemert-Bakel, over het voorkomen van criminaliteit in het buitengebied, nu een stukje tikken bij de buren, De Keizer.

Alleen al voor dit soort zinnen zou je toch een krant gaan lezen? Observatie in een interview met schrijver, dichter en voetballiefhebber Nico Dijkshoorn, deze week in NRC.

Even een lekker vrolijk liedje tussendoor, van de onlangs overleden reggae-deejay U-Roy met de Amerikaanse hiphop-ster Santigold – die ook al eens met de Beastie Boys werkte. Een klassiek Jamaicaans nummer in een fraai modern jasje.

Dat er veel pubs zijn in London is een understatement. Op nagenoeg elke hoek van een doorgaande straat zit er wel een. Meestal met fantasierijke namen – zie het bericht van een paar dagen geleden over the Hung, the Drawn et cetera.

Een paar eeuwen geleden zaten er nog veel meer pubs in de Engelse hoofdstad, zag ik op een kaartje dat ik een paar dagen geleden op Twitter vond. Eén straat, vlakbij London Bridge, en het zag er zwart van de kroegen. Bijna deur voor deur.

Wat moet dat een slopende bezigheid zijn geweest voor de Londenaren, destijds: een kroegentocht.

Prachtige anekdote in de necrologie van Bob Dole, voormalig Amerikaans presidents-kandidaat, in NRC van gisteren. Toen hij de verkiezingen in 1996 had verloren van Bill Clinton, zei hij dat hij daarna geslapen had als een baby: hij werd elke twee uur huilend wakker.

Geen kater, toch maandag en vooral een druilerige en mistige dag? Ideale omstandigheden om vanavond de films The Hangover 1 en 2 te kijken. Liefst achter elkaar.

Ideaal is het als je de films al vaker gezien hebt, de grappen uit je hoofd kent en daardoor alles al mijlenver van tevoren aan ziet komen.

Advertentie in een Engels muziektijdschrift van een veilinghuis. Een poster uit 1976 verkocht voor 8600 pond, ongeveer 10.000 euro. Onder het motto: wat de gek er voor geeft. Wel een legendarische tour trouwens.

Wij hangen de vuile was alleen maar buiten als-ie schoon is. Alleen op maandag, bovendien. En heel hoog.

Gevonden op Google Maps, deze foto van een bord voor de deur van een van onze favoriete pubs in hartje London. Het is een lichtelijk overdreven stelling, maar een biertje van de tap in the Hung, Drawn & Quartered komt niettemin aardig in de buurt.

Opmerkelijke vergelijking in de Volkskrant deze week tussen de nieuwswaarde van de eerste divisie in het betaald voetbal en de katholieke kerk. Kennelijk speelt ook de kerk in Nederland tegenwoordig vooral een bijrol.

Moeten we toch weer een keer terug naar Berlijn. Daar blijkt een door de architect Le Corbusier ontworpen gebouw te staan, iets wat me bij verschillende bezoeken nog niet was opgevallen. Die flat – excusez le mot – wil ik nog wel eens een keer inlevende lijve gaan bezichtigen.

Deze maand is het 45 jaar geleden dat de Sex Pistols Engeland op de grondvesten deden schudden, door live op tv een flink potje te vloeken. Dat was toen nog done.

De presentator die de vier straatschoffies hun gang liet gaan, werd prompt ontslagen. En de band werd vervolgens wereldberoemd.

Die presentator was Bill Grundy. Korte tijd later nam een andere, minder bekende punkband – de TV Personalities – het nummer Where Is Bill Grundy Now? op.

Die vraag is nu makkelijk te beantwoorden. Hij overleed in 1993, verguisd en vergeten.

Er zijn volop prachtige zwart-witfoto’s op internet te vinden van het dagelijkse leven in het Engeland van de jaren zeventig. Waarbij de nadruk vooral ligt op industrieën en arbeiderswijken. Zoals dit zeer tot de verbeelding sprekende beeld.

Fokke & Sukke, in NRC.

Roept de Volkskrant in het hoofdredactioneel commentaar van vandaag de werkende Nederlanders op om te gaan staken om hogere loonsverhogingen af te dwingen? Het heeft er alle schijn van, in ieder geval.

Mijn favoriete artiesten in 2021 waren Tom Waits, A Certain Ratio en Cabaret Voltaire, meldt Spotify op basis van mijn luistergedrag het afgelopen jaar. Qua muziekkeuze loop ik dus hopeloos achter, en ben ik flink blijven hangen in de jaren tachtig.

Het is dus maar goed dat ik behalve via Spotify ook nog via andere kanalen volop naar muziek luister. Gelukkig wordt dat door Spotify nergens geregistreerd.

s

We hebben het weer gehaald, de vrijdag en we zijn weer op weg naar de vrimibeau – extra vroeg vanwege de coronamaatregelen, uiteraard.

Om de weg daar naartoe alvast te plaveien een lekker lijstje met liedjes. Of beter gezegd: een lijstje met lekkere liedjes. Cum On Feel The Noize!

Prachtige hoes, dit. Geen idee wat voor muziek er op deze elpee staat – lijkt me iets van easy listening. Maar de vormgeving doet me denken aan het nummer Dancing in the Streets. En ik krijg er zowaar goede zin van.

Gelukkig. Niks mis mee, met my condition. Ook niet in deze uitvoering.

Gummbah in de Volkskrant

Denk daar maar eens even over na: je bent zelf niet essentieel. Als beoefenaar van een volgens ons kabinet essentieel beroep raakt deze graffiti me wel een beetje.

Ten onrechte, natuurlijk. Want deze in de Volkskant gesignaleerde graffiti is ongetwijfeld aangebracht door de eigenaar van een niet-essentiële winkel.

Het blijft niet alleen bij woorden, het zijn nu ook daden. In het buitengebied van Gemert-Bakel verdwijnt de ene na de andere varkensboer.

Dit is toch wel een ongenadig harde draai om de oren van onze minister-president. Nota bene van een krant die weliswaar kritisch is maar over het algemeen zeer genuanceerd en de mitsen en maren goed tegen elkaar weer af et wegen.

Maar ik denk dat de commentatoren van NRC het met dit weloverwogen en goed beargumenteerde oordeel bij het rechte eind hebben. Het vervelende alleen is dat deze boodschap maar niet over lijkt te komen bij het lijdend voorwerp of bij de andere politici die hem maar in het zadel blijven houden. Ook dat maakt moedeloos. Lees hier de complete versie.

Best een goede naam voor een slager, hoor. En het runderrookvlees smaakt prima.

Gealarmeerd door dit verhaal in Volkskrant net even naar dat zogenaamde punkrocknummer van Nina Hagen uit 1974 geluisterd. Ik geloof toch dat ik de verkeerde associatie had. Want deze iets minder geslaagde Brecht & Weill-achtige schlager heeft daar in de verste verte niets mee te maken hoor, frau Merkel.