Mooi zinnetje

Niets ten nadele van zwanen, zwanenkuikens, dierenliefhebbers en dierenambulances.

Maar deze zin in de krant van vandaag gaat me wel wat ver als je bedenkt dat in een ander continent mensen van de honger creperen door een al jaren durende oorlog:

“Het kleintje overleed in in de dierenambulance op weg naar de vogelopvang.”

Voor de duidelijkheid: het gaat hier over een zwanenkuiken.

Foto-apps voor Android

Sinds een paar weken bel ik mobiel met een Android-telefoon, powered by Google. Het is echt een geweldig ding: je kunt er alle sociale media mee bedienen, daar heb je zelfs geen pc meer voor nodig.

Toegegeven, de batterij is snel leeg en bellen is wat lastig maar afgezien daarvan…

Ook grappig is dat er allerhande programma’s voor die Android voorhanden zijn, met name foto-apps – zoals die schijnen te heten.

Leuk hoor: een fatsoenlijke digitale camera voorzien van programma’s om zo goedkoop mogelijk ogende foto’s te maken. Vintage, polaroid, lomo en wat dies meer zij; het kan allemaal.

Luchtgebonden woningen

Luchtgebonden

We maken er op het werk onder elkaar regelmatig grapjes over, over het jargon dat politici bezigen als ze met ruimtelijke ordening, volkshuisvesting en wonen te maken hebben.

Grondgebonden woningen bijvoorbeeld: een zwaar eufemistische term voor een huis met een tuintje. En een balkon bij een flat is een kwalitatief hoogwaardige buitenruimte.

Dat gaat zover dat huizen aan een vijver watergebonden woningen genoemd worden. En flats worden dan luchtgebonden woningen.

Een grapje, denkt u? Lees de titel van het boek dat ik vandaag bij De Slegte zag staan.

Luchtgebonden? Gebakken lucht!

Voodo Swing

Voodoo Swing
Voodoo Swing in het Muziekcafé

Vrijdagavond liepen we bij toeval het Muziekcafé in Helmond binnen op het moment dat de groep Voodoo Swing daar op het podium stond.

Hadden we geweten dat deze groep uit Arizona zulke geweldig aanstekelijke, naar psychobilly neigende rockabilly maakte, dan waren we waarschijnlijk wat eerder gekomen (maar dan hadden we ons voortreffelijk eten bij Lokaal 42 naar binnen moeten schrokken, en dat is natuurlijk ook niet de bedoeling).

Nu konden we helaas nog maar een half uurtje meepikken van deze drie mad men. Hoogtepunt: ‘n stevige gitaarsolo vanaf het biljart. Kom daar maar eens om – bijvoorbeeld – in het PSV-stadion, bij Groots met een Zachte G.

Pophelden bestaan niet meer

Keihard & Swingend

Grappig toeval: vanmiddag op het werk een leuke discussie over popmuziek.

Stelling van collega: er is de laatste twintig jaar in de popmuziek nauwelijks muziek gemaakt die werkelijk beklijft. Niets meer van het kaliber van Elvis of de Beatles. Michael Jackson was zo’n beetje de laatste popheld.

Ik geloof niet dat ik het helemaal met hem eens ben, want er is de afgelopen decennia nog volop muziek gemaakt die de moeite waard is en die in mijn ogen ook wel zal beklijven.

Al gaat het dan niet om complete oeuvres van artiesten, maar om cd’s of een handvol liedjes van die cd’s. En die constatering sluit toch weer aardig aan op wat mijn collega vindt.

Vanavond zat ik te lezen in het boek dat ik afgelopen zondag van mijn kids gekregen heb, Keihard en Swingend van Barend Toet. Een boek dat een aardig inzicht geeft in de opkomst (en ondergang) van de serieuze popjournalistiek in Nederland.

En daarin stuitte ik op deze uitspraak: Er zijn sinds eind jaren tachtig geen echte pophelden meer. Opgetekend uit de mond van een van de toonaangevende popjournalisten in Nederland.

Heeft mijn collega dan toch gelijk?

Dirk Bouts in Leuven

Het Laatste Avondmaal van Dirk Bouts.

Het is een mooi stadje, Leuven. We waren daar dit weekend, omdat we wel eens wilden zien of deze Vlaamse provinciestad echt zo gezellig is als de verhalen ons doen geloven.

En die verhalen kloppen. Leuven heeft een aangename sfeer. Enerzijds omdat het een universiteitsstad is, waardoor er veel studenten in het centrum rondlopen. Anderzijds omdat het een stad is met een centrum dat grotendeels uit de veertiende en de vijftiende eeuw dateert. En dat geeft het stadje een heel typisch karakter.

Een van de pronkstukken van de stad is de St.-Pieter, een kerk die enkele laat-middeleeuwse schilderijen herbergt. Waarvan twee van de hand van Dirk Bouts. De ene, de meest indrukwekkende, heb ik snel even op de foto gezet – ondanks dat dat niet mocht. Het gaat om het Laatste Avondmaal, een zeer indrukwekkend schilderij, ook al is dat op deze snapshot niet zo goed te zien.

De koe kijkt sip

De koe op deze foto dacht misschien dat ik haar niet gezien had. Zo sneaky stond-ze te gluren achter het groen tussen wandelpad en weiland op onze Luxemburgse wandelroute.

Maar het beest had buiten de waard gerekend. Met fotocamera in de aanslag besloop ik de koe, en legde haar vast voordat ze ook maar iets kon zeggen of doen.

Pas thuis zag ik dat de koe helemaal onder de vliegen zat. Waarschijnlijk daarom kijkt ze zo sip.