Category: Uncategorized

Helemaal vergeten, deze cd uit 1996. Kwam ’em gisteren toevallig tegen op Spotify, een werkje van drie van de vier Talking Heads. Het gemis van zanger David Byrne wordt ruimschoots gecompenseerd door een keur aan andere zangers en zangeressen. Zeer de moeite waard, al is het natuurlijk geen Fear Of Music en Remain In Light.

Voor het geval u deze column afgelopen zaterdag in de Volkskrant gemist heeft. Het lezen meer dan waard, van de eerste tot de laatste letter. Ook op de website van de VK is dit fraai staaltje historisch bewustzijn nog terug te lezen.

Het was aanvankelijk even wennen, dat geef ik eerlijk toe. Maar het nieuwe album van The Bug, was zo intrigerend dat ik er naar ben blijven luisteren. En intussen is het – als het ware – onder mijn huid gekropen. Een aanrader dus. Hang er maar een label aan, ergens las ik dat het ‘dark-industrial’ genoemd wordt. Doet er niet toe, Ik vind het gewoon vette shit.

Hier een interview met de man achter The Bug, trouwens.

Zelden zo’n venijnig portret gelezen als dat van deze minister, gisteren op de website van de Volkskrant. Bij herlezing vanochtend viel me nog iets anders op: zijn alle fiasco’s wel op het conto van deze minister te schrijven? Zijn al deze mislukkingen niet gewoon onderdeel van een groter geheel. Namelijk van het onvermogen van de huidige politiek om grote crisissen op te lossen? Vooral omdat de waan van de regeert. Omdat de politiek vaak handelt uit de angst om de gunst van de kiezer te verliezen. En omdat de politiek er nauwelijks in slaagt problemen voor te zijn, maar vrijwel alleen maar bezig is met het blussen van brandjes.

De vraag stellen, enfin, u begrijpt wel wat ik bedoel. En dat portret, dat kunt u hier bij de Volkskrant en ook hier lezen.

Een van mijn favoriete nummers aller tijden is Rock-forth Rock van de Sound Dimension, een groep Jamaicaanse muzikanten die in de jaren zestig, zeventig en tachtig talloze reggaenummers opnam in Studio One in Kingston. Een heerlijk nummer, met een door merg en been gaande trompetsolo ergens in het begin..

Nooit geweten, tot een paar dagen geleden dan, dat dit nummer een cover is – of liever gezegd een bewerking – van een bestaand nummer: La Cumbanchero, een Latijns-Amerikaanse evergreen uit 1947 die door vele artiesten is uitgevoerd.

Daar kwam achter toen ik dat nummer zeer recent hoorde in een bewerking van Ruben Gonzalez, pianist en een van de leden van de Buena Vista Social Club met Ry Cooder. Pas toen viel ook het kwartje dat de Engelse punkband de Toy Dolls dit nummer eveneens op hun repertoire heeft staan. Net als de Amerikaanse rockabilly-gitarist Deke Dickerson, die er trouwens weinig bijzonders mee doet.

Leuk, al die variaties op een en hetzelfde thema. Hieronder staan er een paar op een rijtje in een Spotify-lijst.

Met veel plezier en instemming vanochtend bij het ontbijt deze column in de Volkskrant van vandaag uitgelezen. En ik ben niet de enige, zag ik net. Het is vandaag een van de meest gelezen artikelen op de website van deze krant.

Kamagurka, vandaag in NRC. Hoort bij dit verhaal, over gezichtsherkenningssoftware.

In de nasleep van de rel over de cover van Nevermind van Nirvana vorige week is er ook ophef ontstaan over een veel oudere platenhoes. Die van de Velvet Underground & Nico met die banaan – een elpee ik persoonlijk veel interessanter vind dan die van Cobain c.s. maar dat geheel terzijde. Lees hier meer.

Mooie column op de website van het Gemerts Nieuwsblad, van Maarten Mols, over oordelen en vooroordelen, en hoe je op verschillende manieren naar een en dezelfde kwestie kunt kijken. Een aanrader, hier te vinden.

Vijf jaar geleden zag ik Lee Perry optreden in Doornroosje in Nijmegen. Het was een flauw en ongeïnspireerd optreden waarin slechts af en toe vlagen doorklonken van de magie waarmee deze Jamaicaan ergens halverwege de jaren zeventig furore maakte. Een jaar later, in 2017, zou hij optreden in de De Effenaar in Eindhoven. Dat concert moest op het allerlaatste moment worden afgelast omdat hij het vliegtuig naar Nederland had gemist.

Zondagochtend overleed Perry in een ziekenhuis in Jamaica, op 85-jarige leeftijd. Lees hier het portret dat ik in juni 2017 in het ED van hem schreef. Inclusief Spotify-playlist met een selectie van zijn interessantste tracks.

Triest nieuws: Chuck E. Weiss is overleden. Zie hier. Vooral bekend door een nummer van Rickie Lee Jones en vanwege zijn vriendschap met Tom Waits. Maar zelf gewoon een fantastisch muzikant die een hele stapel mooie muziek achterlaat. Dat dan weer wel.

Het is een onderwerp dat de gemoederen in Gemert blijft bezig houden. De bouw van woningen rondom het Rijksmonument lijkt nu onafwendbaar, en lang niet iedereen is daar blij mee.

Mij doet het niet veel, dit stukje edelkitsch voor de ingang van het Guggenheim Musuem in Bilbao (ik vind vooral het door Frank Gehry ontworpen gebouw mooi). Maar het museum zelf is er kennelijk nogal aan gehecht, lees ik in The Guardian. Het is een crowdfundingsactie begonnen om geld in te zamelen zodat het werk kan worden gerestaureerd.

Logisch is dat ook weer wel. Deze bloemenmassa is immers bedacht door Jeff Koons – de Meester van de Wansmaak.

Vrij confronterende cijfers wederom over het aantal dieren in de Nederlandse landbouw, afgelopen zaterdag in NRC. Dat wordt nog een hele klus, de veestapel inkrimpen.

Humor zit ’em vaak in details. In de film From Dusk Til Dawn uit 1996 is een hoofdrol weggelegd voor de volop moordende Gecko Brothers, George Clooney en Quentin Tarrantino. In de net iets later uitgebrachte film Curdled (1996) staat op een gegeven moment de tv aan en wordt er een opsporingsbericht uitgezonden over…. de Gecko Brothers. Erg grappig als je nietsvermoedend die (niet al te beste, eveneens zeer bloederige) film zit te kijken.

Opvallende maar zeer aansprekende en herkenbare definitie van wat politieke partijen inmiddels zijn, zaterdag in de Volkskrant in de wekelijke column van Kustaw Bessems. Hier staat de hele column, een aanrader.

Even terug naar 1994 en naar de krant van gisteren, waarin ik in de historie dook van het snelfietspad tussen Helmond en Eindhoven. Zevenentwintig jaar geleden bedacht, maar nog steeds niet aangelegd.

Idyllisch plaatje dit, lijkt me wel wat voor een schilderij.

Fokke & Sukke, vrijdag in NRC. Volgens mij zijn ze sinds gisteravond weer allemaal terug, hoor.

Wie er gelijk heeft in deze kwestie? Ik zou het niet weten. Zowel voor het standpunt van de gemeenteraad als voor dat van het college van B & W is wel wat te zeggen.

Het probleem zit ’em waarschijnlijk in het verleden. Begin vorig jaar ging de gemeenteraad al akkoord met de hoofdlijnen van de restauratie en verbouwing van het kasteel, inclusief de nieuwbouwplannen. Zonder daar harde voorwaarden aan te stellen.

Dat komt nog wel, was toen het credo, dat regelen we allemaal nog wel. En zonder een oordeel uit te spreken over de vraag of er wel of niet gebouwd moet kunnen worden rondom het Kasteel: daar betaalt de gemeenteraad nu de rekening voor.

Topnummer dit, van Chase & Status – en dus vol met dreunende baslijnen. ‘That’s no problem for me, is a problem for you’.

In de omgeving van Lapscheure, België.

Dat de tijd snel gaat, zeker in coronatijd, is een understatement. Hier is te lezen wat in de eerste helft van dit jaar de meest spraakmakende communicatiemomenten waren. De meeste van deze zes toppers was ik al weer vrijwel volledig vergeten.

Intrigerend boek met een intrigerende titel over een intrigerend onderwerp. Ik denk dat er in België veel meer vergeten plaatsen zijn dan 68. Maar misschien is de selectie wel heel erg streng geweest.

Wandelend op het Grenslandpad, in de buurt van Zeeuws-Vlaanderen, passeren we vlakbij Lapscheure een weilandje met ezels. Kennelijk valt er weinig te beleven in dit deel van het land, want we blijken een interessante attractie te zijn. Ze verslinden ons bijna met hun blik.

Heerlijk nummer dit, La Piojosa van Sonora Cienaguera, een van mijn favorieten uit de tijd dat ik plaatjes draaide in Lokaal42. Een aanstekelijk ritme, uptempo en zeer authentiek. Ik kwam het vanochtend weer eens tegen, nu in de maandelijkse playlist op Spotify van de Engelse band Django Django, een heerlijke bron voor (hernieuwde) ontdekkingen.

De laatste keer dat we in London waren was in februari van het vorig jaar. Een al geplande shortbreak in de Engelse hoofdstad in het afgelopen najaar ging niet door vanwege, nou ja: u weet wel. Sindsdien zitten we met smart te wachten tot we weer eens kunnen gaan. Intussen moeten we ons behelpen met mooie foto’s op websites en in tijdschriften.

Zoals het prachtige bovenstaande plaatje, dat ik in een fototijdschrift tegenkwam. Toevalligerwijs maakte ik zelf van die vijver en dat typische gebouw met klokkentoren op de achtergrond in februari vorig jaar onderstaande foto, maar dan met een iets ander perspectief.

Op papier is het een tuinbouwloods. Maar in de praktijk blijkt het een woning te zijn. Maar wonen in deze als een huis verpakte tuibouwloods mag niet. Terwijl er toch een jaar of dertig in gewoond is. En er links en rechts van deze woonloods twee woonhuizen staan. Maar ja, die zijn wel legaal. En de woonloods is dat op een of andere manier niet. Snapt u het nog? Ik niet.

Duurt maar een minuut, deze feest-track van Shy FX. De oplossing? Vier keer achterelkaar draaien. Of nog beter: op repeat. Geknipt voor een zomers avond.

Rake observatie van oud-premier Van Agt, vandaag geciteerd in de NRC-column van Frits Abrahams. Tranen met tuiten, die plengen ze bij het CDA nog steeds. Al dan niet oprecht.