Category: Uncategorized

Cheers for the Tears

Net tijdens mijn post-lunch-wandeling in het bos even spontaan een rock & roll-dansje gedaan toen op mijn Spotify-speellijstje dit geweldige nummer voorbijkwam: ‘Cheers for the Tears’ van de Broadway Twisters – een cover van een nummer van de Urban Voodoo Machine (Ooit nog eens zien optreden in Lokaal42. Heel veel man op een plots heel klein podium). Ik hoop nu wel dat niemand dat dansje gezien heeft.

Duizend bommen maar geen granaten

Een positieve recensie in NRC begin maart en het boek ‘Duizend Bommen en Castraten’ van de Belgische stripkenner Jan Smet over censuur in strips was wekenlang uitverkocht. Sinds een paar dagen is het gelukkig weer leverbaar en daarom ligt het hier nu ook op tafel.

Honderden pagina’s leesvoer óver strips, is dat niet wat veel van het goede? Nee hoor, het gaat om een zeer smakelijk geschreven boek, kan ik na een paar hoofdstukken al wel zeggen.

Downtown Abbey In Dub


Leuk voor bij een kopje koffie om de werkmiddag even mee te breken: de tune van de tv-serie Downton Abbey, maar dan in een Jamaicaanse ‘dubversie’. Vanaf minuut 1:30. Je krijgt er ook nog een fraai staaltje cabaret bij. Let vooral op de openingsgrap: er gebeurt zo weinig in Downton Abbey, dat je in een aflevering het mos op een van de butlers kunt zien groeien. (Als ik het goed verstaan heb tenminste).

Van technostress naar Technofax

Mooi woord, technostress. Kwam het afgelopen weekend tegen in NRC, in een artikel over het (on)gemak van e-mail. Het woord deed me denken aan een clipje van het legendarische Jiskefet, waarin de drie mannen op een vrij hilarische manier Kraftwerk parodiëren. (Of DAF, daar ben ik nog niet uit). Geweldige tekst ook. Dit is het refrein: Rainer Werner. Fassbinder.

In de ban van zonnepanelen

Het is geen toeval dat er dezer dagen zoveel geschreven wordt over plannen om zonnepanelenparken aan te leggen. De ideeën daarvoor worden immers steeds concreter, nu duidelijk is waar gezocht wordt naar plekken waar die parken (en een paar rijen windmolens) moeten komen.

Op deze uitsnede van de zoekkaart voor Zuidoost-Brabant blijkt dat het om nogal wat plekken in de regio-Helmond gaat. En inderdaad, die zonnepanelen zijn hard nodig om milieuvriendelijke energie op te wekken. Er zijn echter nogal wat mensen die zeggen: nu kijk ik uit over de natuur, en ik wil straks niet uitkijken op een paar hectare zonnepanelen.

Eerlijk gezegd snap ik dat heel goed hoor.

Een zinloze cover

Johnny Osbourne tijdens een concert in Brussel in december 2015

Op de website van de NME las ik dat voormalig zanger van de Stone Roses Ian Brown het nummer ‘Truths & Rights’ gecoverd heeft voor zijn nieuwe plaat. Ik heb die cover even beluisterd – even maar, want het is een hemeltergende uitvoering van een fraai nummer van de Jamaicaan Johnny Osbourne, uit de tijd dat hij nog nummers opnam in Studio One in Kingston, Jamaica. Een man met een fluwelen stem – de George Jones van de reggae. Luister hieronder maar even mee. ‘n Mooi liedje om het weekend mee in te gaan.

Bomen die afknappen als luciferhoutjes

Mooie uitdrukking is dat, bomen die als luciferhoutjes afknappen. Ik stel me daar dan altijd tropische stormen bij voor, of tornado’s die over het midden-westen van de Verenigde Staten razen. Gisteren kwam ik tijdens mijn lunchwandeling in het natuurgebiedje bij Dierdonk zo’n luciferhout-boom tegen, terwijl ik me er toch niet van bewust ben dat we de afgelopen dagen met tropische stormen of tornado’s te maken hebben gehad.

De waarheid als exotische rariteit

Dat de waarheid in sommige kringen zwaar aan erosie onderhevig is, dat wisten we al. Dat het begrip waarheid in Italië een heel andere lading heeft, signaleert Ilja Leonard Pfeijffer in HP/DE Tijd, lees ik op Twitter.

44 jaar geleden op deze dag

Vandaag precies 44 jaar geleden verscheen deze elpee. Er zijn jaren geweest dat ik de teksten van alle nummers uit mijn hoofd woord voor woord mee kon zingen, zo vaak heb ik ’em gedraaid. Die tijd is voorbij vermoed ik. Hoewel: als ik goed mijn best doe kom ik misschien nog wel een heel eind.

Wandelen in de Vogezen (maar nu even niet)

De Vogezen op een foto die ik in augustus van het vorig jaar maakte.

De naam van de website van deze uitgeverij zegt eigenlijk al genoeg: www.onedaywalks.com.  Al zo’n anderhalf dozijn wandelgidsen heeft deze uitgeverij uitgebracht, en tot voor een paar dagen geleden had ik er nog nooit van gehoord. In de nieuwsbrief van reisboekenhandel De Zwerver viel mijn oog op de gids Wandelen in de Vogezen, inderdaad een onedaywalks-uitgave.


Inmiddels ligt die gids hier opengeslagen op tafel. Want ook al kan het nu en ook de komende maanden waarschijnlijk nog niet, wandelen in de Vogezen, er over lezen in deze wandelgids is een goede tweede.

Twee bier en een zakje gewone chips, alsjeblieft

Zou het echt zo zijn dat we op woensdag 21 april weer eens een keer naar de kroeg kunnen? Ik moet het nog zien hoor, daar niet van, maar uiteraard hoop ik dat het zo is. Het zou immers weer een grote stap voorwaarts zijn.

Sinds ik vanmiddag het bericht las dat het kabinet overweegt de terrassen vanaf die datum weer open te laten gaan, zit dit liedje in mijn hoofd. Onbewust ben ik kennelijk aan het oefenen of ik het nog wel kan, twee bier en een zakje chips bestellen.

Een enorme suikertaart in Rome

We waren er voor de eerste keer in 1984, in Rome. En de eerste indruk die dit plein op me heeft achtergelaten, ben ik nooit meer kwijtgeraakt. ‘Wat een enorme suikertaart’ dacht ik toen het grafmonument voor koning Victor Emanuel II aan de Piazza Venezia zag.

Dus toen ik vanochtend in de Volkskrant een twee pagina’s grote foto van dit plein zag staan – vanwege de eerste vrouwelijke verkeersagente die hier aan de slag gaat – was dat dan ook mijn eerste gedachte: het is en het blijft een enorme suikertaart.

Het Handelse platteland

Leuk idee in Handel, een wandelroute van zeven kilometer langs vier grenspalen tussen dit kerkdorp van Gemert en de gemeente Boekel. Die palen stonden er ooit, in een grijs verleden, en zijn nu herplaatst.

De wandeling leidt niet alleen langs die grenspalen, maar uiteraard ook door het dorp zelf. En door het landelijke buitengebied van dit pelgrimsdorp. Dat weet ik omdat ik die prachtige wandeling voor een verhaal in de krant gelopen heb.

Tricky Dick en Watergate

Met veel plezier de afgelopen weken bij de VPRO gekeken naar de vierdelige CNN-serie over Tricky Dick. Oftewel Richard Nixon, Amerikaans president aan het eind van de jaren zestig en het begin van de jaren zeventig. De man dus die aftrad vanwege de Watergate-affaire.

Als er een beeld is dat me van deze serie bij is gebleven, dan is het wel zijn zweterige bovenlip. Het is de lichaamstaal van iemand van wie achteraf bleek dat hij voor de tv-camera’s glashard had zitten te liegen.

Bekijk Tricky Dick hier.

Hoezo, jeugdsentiment?

Noem het jeugdsentiment. Maar behalve als je daar in blijft hangen of in zwelgt is er weinig mis met deze vorm van nostalgie – een gevoel dat bovendien neigt naar melancholie.

Genoeg gefilosofeerd. Vandaag herontdekt dankzij de wekelijkse Release Radar van Spotify, deze elpee van de New Age Steppers. Een kleurrijk gezelschap, begin jaren tachtig, ontstaan uit een samenwerking van leden van The Pop Group, The Slits en producer Adrian Sherwood.

Toen klonk het in mijn oren allemaal redelijk heftig en experimenteel. En eerlijk gezegd: zo klinkt het nog steeds. Heerlijk.

(Hieronder de niet minder interessante tweede elpee)

Keuzestress

Het wordt er niet makkelijk op, met zoveel partijen en zoveel kandidaten tijdens deze Tweede-Kamerverkiezingen. En het is dat de partijen deze keer niet allemaal beloftes gedaan hebben die ze na vanavond allemaal weer zonder scrupules overboord kunnen zetten – zoals de laatste paar keer steeds het geval was. Want anders was ik er deze keer echt niet uitgekomen.

(En gelukkig wist ik precies waar de persoon stond op wie ik ook deze keer wilde stemmen).