Category: Uncategorized

Betrapt, tijdens het thuiswerken, op het gebruik van drie schermen tegelijk. Eentje om op te tikken (met twee vingers, ja). Eentje voor de social media. En eentje om op te app’en.

Overdreven? Ach. Valt wel mee toch.

Een opmerkelijk kijkje in het verleden van muzikant Jake la Botz. #vandaagindekrant

Bass! How low can you go? De baritonsax van Big Jay McNeely gaat diep. Heel diep. #bluesroute2015  http://shz.am/t5198130

Blaren op je tong, een droge mond, stijve spieren en een houten zitvlak? Dat betekent dat je uren vergaderd hebt. Of beter gezegd: veel te lang vergaderd hebt.

Wat heeft de Dude, de Big Lebowski, eigenlijk van doen met Scandinavië? #vkmag #leesachterstand

Hij gaat door merg en been, de stem van Tom Jones. Niks Delilah. Of Green Green Grass Of Home. Terug naar de basis en naar de blues. Bijvoorbeeld met Opportunity To Cry.  http://shz.am/t277575806 #bluesroute2015

Hij is al een regelrechte hit op Facebook en de rest van het internet: de Martin Garrixizer van VPRO’s 3voor12. Leuk bedacht. En een hele goede marketingtruc.

Waarom wordt in de herfst alles -behalve de bladeren aan de boom – eigenlijk groen?

Te lelijk voor woorden, deze panty’s. Daar zijn ook mijn vrouwelijke collega’s het roerend mee eens. Met zulke panty’s word je natuurlijk nooit partijvoorzitter. Maar bij wie horen ze eigenlijk? Dat zie je #morgenindekrant

Hij stond gisteravond laat op Twitter, en veel retweets heeft-ie niet gehad. Maar hij is te mooi om in de vergetelheid te laten geraken.

Toch wel lekker werken op zo’n breed beeldscherm. Zeker als er ook nog eens zo’n leuk persoonlijk verhaal op die pagina staat, van collega Jelle, over het World Eye Contact Experiment in de Piazza in Eindhoven, georganiseerd door Aïda Spaninks en gefotografeerd door Irene Wouters. Vrijdag in het ED.

Het is voor mij een van de mooiste gebouwen van London: het museum Tate Modern, aan de Theems, tegenover St. Paul’s en daarmee verbonden door de vooral uit Harry Potter bekende Millennium Bridge. Het gebouw is een voormalige elektriciteitscentrale en de grootste zaal was tot een paar jaar geleden de turbinehal. Er hangt veel inspirerende kunst en uiteraard ook de nodige rommel.

Vanochtend las ik dat het museum enorm gaat verbouwen, er komt een volledig nieuw gebouw naast, waardoor de expositieruimte met meer dan de helft wordt uitgebreid. Leuk nieuws om te lezen: anderhalve week geleden liepen we nog door dat museum. En dit is een goede reden om terug te gaan: volgend jaar zomer moet de verbouwing klaar zijn.

Ze zijn echt heel mooi, de foto’s van Joe Conzo. Ze zijn lekker korrelig en sfeervol gemaakt in zwart-wit. En ze geven een prachtig tijdsbeeld: de hiphop-scene in de Bronx in New York, eind jaren zeventig en begin jaren tachtig.

Vanwege het hiphopfestival Urban Matterz zijn een aantal van zijn foto’s deze week te zien in de Cacaofabriek in Helmond, samen met een select aantal graffitiwerken uit de collectie van het Helmondse gemeentemuseum. En ook deze, wat mij betreft iconische foto hangt er bij.

Voor oud-collega en Stedenman Fred van Gansewinkel vandaag foto’s gezocht voor zijn zeer overzichtelijke en informatieve pagina’s. Bij het doorbladeren van al die mappen met foto’s regelmatig even blijven hangen bij fraaie Spaanse steden als Madrid, Valencia, Barcelona, Burgos en Bilbao.

Het viel me daarbij op dat het beeld dat ik van Spanje heb uit mijn jeugd – bloedheet, droog en stoffig, onverzorgd en rommelig, arm en veel oude, in het zwarte geklede mensen – niet meer klopt met de praktijk van vandaag.

Het Spanje van nu oogt modern, welvarend, verzorgd en goed onderhouden. En dat geldt ook voor de Spanjaarden. Uitzonderingen daargelaten, zoals de vele bedelaars die we in Madrid tegenkwamen en de stoffige woestijn rond Tabernas in het zuiden.

In het Somerset House in London is tot eind september een tentoonstelling te zien over The Jam, de Engelse punkgroep waar ik eind jaren zeventig, begin jaren tachtig veel naar luisterde en die ik in 1980 een keer heb zien optreden in ‘t Karregat in Eindhoven.

Leuk idee, zo’n tentoonstelling – getiteld About The Young Idea – met foto’s, posters, onbekend beeld- en geluidsmateriaal en tal van andere parafarnalia. Niet helemaal nieuw, want in het Victoria & Albert – eveneens in London – was al eens een expositie over David Bowie ingericht. En in het Groninger Museum was het atelier van Herman Brood al eens te zien.

De berichten en verhalen over de tentoonstelling in de kranten en op social media zijn dermate enthousiast dat ik er erg nieuwsgierig naar geworden ben. En dus gaan we dit weekend kijken naar The Jam. En luisteren.

Als voorbereiding maar even de zolder beklommen, en de elpee’s tevoorschijn gehaald. Ze stonden er nog, alle zes. Grijsgedraaid.

Deze foto is vijf jaar geleden gemaakt, in het kasteel in Helmond, door fotograaf Jan van de Laar. Ik kwam ’em bij toeval tegen, bladerend door een vergeten mapje foto’s in mijn overvolle Dropbox.

De toenmalige burgemeester van Helmond Fons Jacobs overhandigt op de foto een cadeau aan toenmalig premier Jan-Peter Balkenende, na afloop van een bezoek van de CDA’er aan Helmond. Als toenmalige verslaggever op de Helmondse redactie van het ED was ik daar bij aanwezig, met als doel Balkenende een paar quotes te ontfutselen, wat zonder al te veel moeite lukte omdat er geen perswoordvoerder bij was.

Ook op de foto: de Eindhovense burgemeester Rob van Gijzel en commissaris van de – toen nog – koningin Wim van de Donk.

Echt uniek is dat natuurlijk allemaal niet. Uniek is – voor mij – dat ik op deze foto een colbertje draag. Dat gebeurt immers maar zelden.

Las in de Volkskrant dat de dansmuziek uit de jaren negentig weer helemaal terug is. Leftfield, de Chemical Brothers, Fatboy Slim; ze zijn weer helemaal hip en trendy.

Nooit geweten dat die muziek uit was. Ik draai dergelijke platen nog steeds. Net als de dansmuziek uit de jaren vijftig, zestig, zeventig en tachtig en die van nu.

Zoals morgen, tijdens de Zomeravondswing in Lokaal42, op de op een na laatste avond van de Helmondse Kasteeltuinconcerten. Vanaf 22.30 uur. En ook nog eens helemaal gratis.

Altijd gedacht dat Bilbao een vieze stoffige industriestad was aan de Golf van Biskaje. Verkeerd gedacht. De stad ligt een klein stukje van de kust af, en is allerminst stoffig of vies. Het oude centrum is statig, netjes, aantrekkelijk. En het was er, toen wij er onlangs rondliepen, bloedheet.

Parel op de kroon is uiteraard het Guggenheim-museum, ontworpen door – zoals onlangs hier al gememoreerd – Frank Gehry, een architect met lef, creativiteit en visie.

Altijd gedacht dat (bijna) iedereen wel zou weten hoe dat spraakmakende museum – voorzien van een drie millimeter dunne platina laag – er aan de buitenkant uitziet. Verkeerd gedacht. Veel mensen kennen het alleen van horen zeggen.

Vandaar deze foto.

Sommige tradities moet je in ere houden. Met de auto door de wasstraat rijden bijvoorbeeld, als je terug bent van een vakantie over stoffige wegen in stoffige landen.

Altijd fijn als je thuis komt: dat er – lekker ouderwets – post op je ligt te wachten. Uit Frankrijk nog wel, deze keer. Een kilometer te hard gereden tussen Parijs en Chartres. Kosten; 45 euro.

Van architect Frank Gehry zagen we eerder al indrukwekkende gebouwen in Dusseldorf en Berlijn. Toch in de buurt zijn we daarom in Bilbao ook naar zijn Guggenheim daar wezen kijken.

En ook dat is een zeer indrukwekkend gebouw. Het ligt bovendien prachtig in een fraai aangelegde nieuwe stadswijk aan een rivier in het hart van de stad.

Dat er in het museum een overzichtstentoonstelling te zien was van het werk van beroepscharlatan Jeff Koons was puur toeval en mooi meegenomen. Zijn Michael Jackson stond er in al zijn glorie te schitteren.

Dat het in katholieke kerken vaak een en al glitter en glamour is, dat weten we al jaren. Met name in de zuidelijke Europese landen weten ze nauwelijks maat te houden met de toeters en de bellen.

In Burgos zagen we een voorbeeld van de overtreffende trap daarvan. In de kathedraal troffen we een kapel met een wand die volledig bedekt was met een altaarstuk van goud. Of was het bladgoud?  Wat mij betreft was het vooral klatergoud.

Mooie natuur, in Noordoost-Portugal. En lekker rustig. Er wonen  niet alleen nauwelijks mensen. Er zijn ook niet veel toeristen. En de toeristen die er zijn, dat zijn vooral outdoor-types; uitwerptentjes van Que Chae en afritsbroeken van North Face. Voor alle duidelijkheid: daar is helemaal niets mis mee, hoor.

De prijzen van gas en elektriciteit hier in Portugal zijn de afgelopen tijd schrikbarend gestegen. En de btw op de meeste producten is 23 procent. Allemaal maatregelen om de nasleep van de eurocrisis het hoofd te bieden. Geen wonder dat de werkloosheid hier hoog is, vooral onder jongeren. En dat velen wegtrekken. Van het platteland naar de stad – wat leidt tot leegstand. Of naar het buitenland.

Toegegeven: het is een open deur.  Maar het blijft toch altijd weer fascinerend om te zien dat bloemen en planten die je in Nederland te nauwer nood in leven weet te houden in het klimaat van Zuid-Europese landen bloeien alsof het gewoonste zaak van de wereld is.

Leuke stad, Lissabon. Gezellig, met al die straatjes, steegjes, pleintjes en doolhofjes. Beetje warm, dat wel: 32 graden vandaag. Maar daar hebben ze terrasjes voor. Heel veel terrasjes.

En om de hoogteverschillen tussen de verschillende delen in de stad te overbruggen hebben ze in de negentiende eeuw hier en daar gietijzeren liften gebouwd. Ook heel handig.

2100 kilometer van huis rijden om in de zon te zitten en te niksen is inderdaad heel wat. Maar je krijgt er ook heel wat voor terug, voor het overbruggen van die afstand. Een blauwe oceaan en een heerlijk zandstrand.

Een strand waar ruimte genoeg is om alle handdoeken die je thuis in de kast hebt liggen naast elkaar uit te spreiden.
Zonder dat je buurman er ook maar de geringste last van heeft.

En dan is er ook genoeg een strandtent bij, met ijs en bier. Het kan niet op. Echt niet.

Gespot hier op de camping: Tubes. Een- of tweepersoons slaapverblijven. Glas. Beton. Een balkon van gietijzer. Een bed. Stroom. En meer niet.  Zeer origineel. En handig als je met slechts een rugzak om door Portugal trekt.

Even er uit. Onthaasten. Ontstressen.  Ontzorgen. Niks doen. Helemaal niks. En wat dies meer zij. Op 2100 kilometer van huis. Aan de Atlantische kust van Portugal. Tot later.

Vrijdag beginnen in Helmond de Kasteeltuinconcerten. Net als vorig jaar is er tijdens de zeven weken dat de Kasteeltuinconcerten duren in Lokaal 42 op vrijdag een afterparty onder de welluidende naam Zomeravondswing. Met de zes huis-dj’s van Lokaal, uiteraard.

Hier staan we speciaal voor de gelegenheid alle zes op de foto. Een foto die is gemaakt door de Esther van Waalwijk. Jeremy trapt aanstaande vrijdag af – op de avond van het concert van Skalala – en sluit op vrijdag 21 augustus de reeks ook af.