Category: Uncategorized

Een paar weken geleden zette ik een foto op dit weblog van de Italiaanse fotograaf Gianni Berengo Gardin. Een foto uit de jaren tachtig van twee Engelsen die in hun auto zitten en naar de zee staren.

Toen we dit weekend in Kent waren, en vanwege het goede weer een flinke wandeling langs de kust konden komen, was ik er op uit ook zo’n plaatje te schieten – maar dan in een moderne vorm.

Dat viel niet mee. Er stonden weinig auto’s op het stuk waar wij wandelden, tussen Whitstable en Margate. En die auto’s die er stonden, waren leeg.

Gelukkig hielp het toeval een handje: af en toe zaten er mensen op goed onderhouden houten banken in goed onderhouden grasperceeltjes langs goed onderhouden wandel- en fietspaden.

Een nieuw weblog op mijn Huis & Haard-pagina bij het Eindhovens Dagblad. Vandaag over de (hoge) kosten van de tijdelijke verlaging van de overdrachtsbelasting bij huisaankopen. Hier te vinden.

Altijd mooi om te fotograferen, een zwaan. Statige beesten, majestueuze slag in het water, gracieuze blik enzovoorts.

Vorig week zag ik er nog een paar zwemmen, in de Peel, tussen Helenaveen en Griendtsveen. Camera bij de hand uiteraard, en hoppa.

Niks bijzonders qua foto, wel qua zwaan uiteraard. En daarom hier wel op zijn plaats.

Mooi dorpje, Volterra in de Italiaanse Toscane. Rustig, wat zoveel wil zeggen als niet al te veel toeristen. Interessant, omdat het vol staat met die typisch laat-middeleeuwse Italiaanse gebouwen. En het lijkt wel of de zon er altijd schijnt.

Maar wat moet je doen als je bejaard bent en in Volterra woont?

Niet veel. Op de stoep zitten met je vrienden, en praten over vroeger. Zwaaien naar een automobilist die voorbij komt. En je vergapen aan de paar toeristen die zo af en toe toch in Volterra komen aanwaaien.

Een nieuw weblog op mijn Huis & Haard-pagina van het Eindhovens Dagblad. Hier te vinden. Vandaag over de harde banken van het Paleis van Justitie, de Easy Life-zaak en de huizenmarkt.

Meestal zitten we er met een man of tien in de zaal. Zaterdagavond was het een keertje volle bak in het Filmhuis. Een film met Meryl Streep, vandaar.

Maar wel een hele goede film, Iron Lady, over Margaret Thatcher. Mooi constructie in die film: ze is aan het dementeren, en aan de hand van haar herinneringen blikken we terug op haar leven.

En niet alleen dat maakte deze film zeer de moeite waard. De beelden van London, van Engeland, de beelden van het Engeland uit de jaren tachtig – inclusief de oorlog om de Falklands – dragen daar ook aan bij.

Evenals het grappige liedje van de Engelse punkgroep de Notsensibles dat halverwege even voorbij komt: I’m In Love With Margaret Thatcher’.

Ja ja.

Altijd een rare snuiter gevonden, die Terrence Trent d’Arby. Paar leuke hitjes op zijn eerste cd, halverwege de jaren tachtig, en dat was het wel.

En hij had wat laten remixen door de geniale gek Lee Perry, de Jamaicaanse Zwitser die in de jaren zeventig de mooiste reggae van die tijd maakte. Ooit een tape van gehad, maar dat was ik kwijt geraakt. En de nummers daarop heb ik nooit meer teruggevonden.

Tot een paar dagen geleden, in de krochten van het internet. Vier nummers van Terrence, helemaal door de mangel gehaald door Lee Perry. Een van de nummers heet Rain, en wat doet Lee: hij mixed een stortregenbui door de muziek.

Terrence was er ook niet blij mee, naar verluidt. Want in het titelnummer van deze 12″-ep, Sign Your Name, doet Lee iets wat hij niet had moeten doen (of juist wel): de stem van de zanger af en toe gewoon helemaal wegmixen.

Hier te beluisteren. Briljant.

Als we onderweg zijn op het GR5, de wandelroute naar Nice, dan komen we over het algemeen vrij weinig mensen tegen. Af en toe een eenzame wandelaar, of – in een dorpje – iemand die de stoep staat te vegen. En dat is het dan wel.

Als je daar van houdt is dat helemaal niet erg. Wij vinden het tenminste niet erg: rust, stilte en tijdelijke tijdloosheid.

Deze koe, op de foto gezet tussen Echternach en Born, is er ook niet aan gewend, aan veel voorbijgangers. Ze keek ons van begin tot het eind na. En toen ik mijn camera trok, poseerde ze heel geduldig en op haar alleronverzettelijkst. Indrukwekkend.

Het is rotwerk, maar het gaat om het eindresultaat en dat is leuk: oude foto’s en negatieven inscannen. Het verleden komt er door tot leven. En dat is de moeite waard.

Deze foto is ergens halverwege de jaren tachtig gemaakt in Trier, een stad waar we onlangs nog geweest zijn. Geen wonder dat veel ons zo bekend voorkwam.

De foto dateert uit de tijd dat roken nog lekker en gezond was, halfzware Van Nelle met rode rizla graag, dat spijkerjasjes nog in waren en dat de kapsels in de stijl van the Cure net plaats maakten voor de Kuiven van Kinky Kappers.

Over haar gesproken: laten we het daar verder maar niet over hebben…

In het fotoboek van de Italiaan Berengo Gardin, waar ik het hier onlangs over had, staat een aantal prachtige foto’s die in Venetië zijn gemaakt.

De meeste foto’s laten een totaal uitgestorven San Marcoplein zien: zonder hordes toeristen, zonder gidsen met vlaggetjes en paraplus. Maar wel met opstuivende duiven. Of met vlonders. zodat de Venetianen het hoge water in het najaar kunnen trotseren.

Die foto’s brachten me er toe mijn ogen foto’s van ons bezoek aan deze stad van zomer 2008 nog eens tevoorschijn te halen. Een schilderachtige stad, en fotogeniek.

Een nieuw weblog op mijn Huis & Haard-pagina van het Eindhovens Dagblad. Vandaag over de grote risico’s die sommige woningbouwcorporaties genomen hebben. Hier te vinden.

We waren vroeg, vanochtend in De Peel. Daarom was er nog nauwelijks iemand aan de wandel toen wij over het laagveen van het Toon Kortooms Museum naar herberg De Morgenstond in Griendtsveen liepen.

Meestal is dat anders, op een zonnige zondag in De Peel. Dan loop je schouder aan schouder langs de langzaam wegzinkende berkenbomen, en is het dringen op het terras van De Morgenstond.

In die drukte gaat de pracht van dit natuurgebied vaak verloren. En valt het doorgaans ook niet op dat de herberg in Griendtsveen eigenlijk gewoon een dorpscafé is waar de dorpsbewoners op zondagochtend na de mis gezellig een biertje en/of een borreltje drinken.

Een nieuw weblog over de woningmarkt, op mijn Huis & Haard-pagina van het Eindhovens Dagblad. Hier te vinden. Vandaag over de al dan niet aanwezige zelfreflectie bij banken en makelaars.

In een boekje dat hoort bij een Studio One-cd kwam ik deze foto tegen van de Skatalites. Dat is de Jamaicaanse groep die in de jaren zestig speelde op het gros van de op dat eiland opgenomen muziek, toen nog ska geheten, maar later via rocksteady geëvolueerd tot reggae.

Ik vind het een hele mooie foto omdat-ie aantoont dat muziek in het eigenlijk helemaal niet hoeft te hebben van opsmuk – en dat reggae dat aanvankelijk helemaal niet had. Al was het maar omdat de meeste Jamaicanen straatarm waren en in de getto’s van Kingston woonden.

Gewoon een goede band, met strakke ritme’s, goede liedjes en dito arrangementen volstaat.

Bij toeval kwam ik bij De Slegte een vuistdik boek tegen met foto’s van Gianni Berengo Gardin.

Ik kende hem niet, deze Italiaanse fotograaf. Maar hij heeft de afgelopen decennia werkelijk prachtige foto’s gemaakt in alle uithoeken van zijn land.

Zijn grofkorrelige, zwartwit-foto’s zijn sowieso al fraai, Maar als hij zijn analoge camera richt op het platteland, het Toscaanse landschap, het alledaagse leven in het klooster of het Venetië zonder toeristen, dan zijn ze helemaal indrukwekkend.

Berengo Gardin maakte af en toe ook foto’s buiten Italië, deze bijvoorbeeld is Engeland geschoten.

Hij breng erop in beeld wat Paul Theroux – veel later – in zijn boek Het Drijvend Koninkrijk zo mooi omschreef: Engelsen die hun auto met uitzicht op zee parkeren, om vervolgens starend naar de zee zwijgend boterhammen te eten en thee te drinken.

Een nieuw weblog op mijn Huis & Haardpagina van het Eindhovens Dagblad. Vandaag over de relatie tussen Geert Wilders, heimwee en de gulden. Hier te vinden.

Een nieuw weblog op mijn Huis & Haard-pagina van het Eindhovens Dagblad. Hier te lezen. Vandaag over enkele kleine lichtpuntjes in de door malaise gemangelde woningmarkt.

Een nieuw weblog op mijn Huis & Haardpagina bij het Eindhovens Dagblad. Hier te vinden. Vandaag over het ED-Plazadebat over de woningmarkt, afgelopen maandag in Plaza Futura.

Een nieuw weblog op mijn Huis & Haard-pagina van het Eindhovens Dagblad. Hier te vinden. Vandaag over de door de banken voorspelde prijsdalingen van de koophuizen.

Mooie klus voor zondagochtend: de groenbak vullen met tuinafval. Nu tijd voor koffie @home.

Met carnaval achter de rug en nog een flinke periode te gaan totdat het voorjaar wordt, hadden we vandaag dringend de behoefte er even op uit te gaan.

Daarom pikten we op het GR5 de draad op waar we hem begin januari hadden laten liggen, in het dorpje Ahn. Aan het eind van de middag, na stevig doorstappen, kwamen we vervolgens aan in het even kleine dorpje Greiveldange.

Onderweg passeerden we opnieuw vele duizenden druivenranken. In afwachting van dat zich jaarlijks herhalende, steeds opnieuw weer fascinerende proces van groei en bloei, van oogsten en snoeien en winterslaap.

Ter hoogte van Wormeldange – namen verzinnen kunnen ze wel, die Luxemburgers – torent er hoog boven die wijnranken een kapel uit. Inderdaad, de kapel op de foto, de St. Donaatskapel.

Taekwon-do is in de ogen van veel mensen een vechtsport. In principe hebben die mensen gelijk. De sport is vooral gericht op verdedigen, op het – bliksemsnel – afweren van aanvallers.

De sport heeft echter ook een andere, veel aantrekkelijkere kant. Mits je daar voor open wil staan. Met een beetje goede wil is het een vorm van ballet, waarbij ritme, timing, spierbeheersing, explosieve kracht en perfecte beheersing van de basisoefeningen – de tools – hand in hand gaan.

Hand in hand? Nou, niet alleen dat. Er komt ook een stevige portie voetenwerk aan te pas.

Zouden er hier net zo veel kantoren leegstaan als in Eindhoven en in Helmond, dacht ik vorig weekend toen we op ons gemak door London kuierden.

Kennelijk niet, was mijn conclusie, toen we al wandelend langs de Theems langs de London Bridge liepen. Want daar wordt gebouwd aan een megahoge kantoortoren. Deze toren, Shard genoemd en 320 meter hoog, moet klaar zijn als de Olympische Spelen deze zomer losbarsten in de Engelse hoofdstad.

Of alle kantoren in de toren wel te verhuren zijn, waag ik te betwijfelen. Ook in Engeland merken ze de huidige crisis goed. Maar dat het om een fraai staaltje moderne architectuur gaat, dat staat wat mij betreft buiten kijf.

Een nieuw weblog op mijn Huis & Haardpagina bij het ED. Vandaag over het debat dat het Eindhovens Dagblad houdt op maandag 27 februari in Plaza Futura aan de Leenderweg in Eindhoven. Hier te vinden.

Een nieuw weblog op mijn Huis & haard-pagina van het Eindhovens Dagblad. Vandaag over de NVM-makelaars en de hypotheekrente-aftrek. Hier te vinden:

Rond 1986 was het Jamaicaanse reggaetrio Culture weer even razend populair in Nederland. Een paar jaar eerder, rond 1977, was dat ook al eens het geval: met de nog steeds fantastische elpee Two Sevens Clash, een inspiratiebron voor veel Engelse punks – en een enkele Nederlandse -:>

In ’86 scoorde de groep rond Joseph Hill opnieuw, nu met de ijzersterke elpee’s In Culture en At Work. In het kielzog daarvan trad het trio een aantal keren zeer succesvol op in Nederland. Ik zag ze toen een keer in de Effenaar, en later nog een keer in De Pul in Uden.

Wat me vooral bijgebleven is van die optredens, is het ongelooflijk vrolijke en blijmoedige karakter van de drie zangers en de kameraadschappelijke manier waarop ze het podium opkwamen: in een rijtje, één arm op elkaars schouder.

Deze foto is gemaakt in Uden, door Rik Sonnemans. Een voltreffer, want de foto toont Joseph Hill (in 2006 overleden) ten voeten uit.

Ik wilde alleen maar even kijken of er boeken van detectiveschrijfster Sue Grafton op de plank stonden bij V&D in Eindhoven. In haar alfabetserie ben ik inmiddels aanbeland bij de T. Dat deel heb ik bijna uit, en dan ligt hier op de stapel de U nog te wachten.

Maar het meeste recente boek van Grafton, de V, heb ik nog niet. En bij V&D hebben ze het ook niet. Ze hebben zelfs geen enkel boek meer in huis van deze lange tijd toch populaire schrijfster.

Wat ze wel hebben, zijn een paar flessen schuurmiddel van een onbestemd merk. Gelukkig maar. Want nu we weten tenminste zeker dat de V&D-boekenafdeling tenminste regelmatig spic en span wordt gemaakt.

Gôh. Je verzamelt wat foto’s in de loop der jaren, sinds fotorolletjes uit zijn en digitale camera’s in. Ettelijke duizenden staan er inmiddels op een externe harde schijf hier, veilig gebackuped op een stapel dvd’s uiteraard.

Leuk om die oude foto’s af en toe eens door te kijken. En te zien dat er leuke, geslaagde, minder leuke, minder geslaagde en vaak ook zelfs hele slechte foto’s tussen zitten.

Maar bijna al die foto’s vertegenwoordigen herinneringen. Zoals deze foto, gemaakt tijdens een feestje van kennissen. Een zeer geslaagd feest, gevierd met een leuke groep vrienden. En dankzij die herinneringen gaat het in mijn ogen daarom om zeer geslaagde mislukte foto.

Een nieuw weblog op mijn Huis & Haard-pagina bij het Eindhovens Dagblad. Vandaag – opnieuw – over dubbele woonlasten. Hier te vinden.

Het heeft even geduurd. Maar dankzij een flinke dosis doorzettingsvermogen heeft onze jongste vandaag zijn zwarte band in Taekwon-do gehaald.

Het examen – reuze spannend – vond plaats in een ijskoude sporthal in een Helmondse bloemkoolwijk. En dat je die zwarte band niet zo maar krijgt bleek ook wel: een van de kandidaten had de gevraagde oefeningen niet goed genoeg onder de knie en kun dus – hoogst ongebruikelijk – met lege handen handen naar huis.

Wij hadden toen we weggingen een trotse 17-jarige in ons midden, die we vandaag eens lekker op een flink stuk taart zullen trakteren.