Uit de kelders van Studio One

Nieuwe opnames worden er al jaren niet meer gemaakt in Studio One aan Brentford Road in Kingston, Jamaica. In de jaren zestig, zeventig en tachtig zijn daar veel pareltjes op de band gezet door producer C.S. Dodd – als je van reggae houdt tenminste.

Dankzij het platenlabel Soul Jazz Records worden veel van die pareltjes aan de vergetelheid onttrokken: de afgelopen jaren verschijnt de ene na de andere cd met materiaal dat in Kingston in de kelders stof lag te verzamelen.

En da’s vaak volop genieten, zoals van dit nummer met de fluwelen stemmen van Johnny Osbourne en Jennifer Lara. Of van deze instrumental van de Soul Vendors die me enigszins doet denken aan Norwegian Wood van de Beatles trouwens.

Gedoe in het sociaal domein

Dat de problemen in het sociaal domein overal groot zijn, wist ik al. Daar hebben de kranten de afgelopen tijd vol van gestaan. Over de (vooral financiële) problemen hiermee in de Eindhovense politiek heb ik de afgelopen jaren pagina’s vol geschreven. Nu ik de blik op Gemert-Bakel gericht heb, loop ik meteen tegen (niet helemaal) vergelijkbare problemen aan.

Stichtelijke woorden over de Eindhovense politiek

Met een handvol stichtelijke woorden nu ook in de krant een punt gezet achter bijna vijf jaar intensief het wel en wee in de Eindhovense politiek volgen. Er staan trouwens ook wel een paar minder stichtelijke woorden in deze beschouwing. Gelukkig maar. O ja: hier staat de online-versie.

Raising Arizona

Eigenlijk onvoorstelbaar dat ik deze film nog nooit gezien had, Raising Arizona van de Coen Brothers uit 1987. Complete waanzinnig, af en toe absolute slapstick, een ongeloofwaardig verhaal.

En toch een geweldige film, niet alleen omdat je er maar om blijft lachen. Maar ook om de geestige dialogen, de geslaagde one-liners en acteurs als Nicolas Cage, Frances McDormond en John Goodman (hierboven links).

Melancholie in de herfst

Het is herfst en de bladeren vallen, dus alle ruimte voor melancholie. Dit nummer,. Shadow in My Mind van Pauline Murray, sluit daar helemaal bij aan.

Deze Engelse zangeres maakt begin jaren tachtig een briljante plaat: Pauline Murray and the Invisible Girls. Dit nummer, van haar nieuwe plaat Elemental, roept de sfeer van die elpee in herinnering. Waardoor naast melancholie prompt ook nostalgie de kop op steekt.

Thuiswerken en een boom

Toen de coronacrisis begin maart begon, was deze tulpenboom nog kaal. In de loop van het voorjaar werd-ie groener en groener, voller en voller. Hoe dat proces zich voltrok kon ik, al thuiswerkend, dagelijks volgen door het raam in mijn werkkamer.

Nu de bladeren vallen, was de tijd rijp om die flink uit de kluiten gewassen boom eens duchtig onder handen te laten nemen en flink terug te snoeien. (Zodat ik ook weer wat meer daglicht heb, als ik achter mijn laptop zit.)

Over een paar maanden begint-ie ongetwijfeld weer uit te botten, onze tulpenboom. Ik ben erg benieuwd hoe het dan gesteld is met de coronacrisis. En met het thuiswerken.

Toch op de fiets naar het werk

Hoe vaak heb ik deze opmerking niet gehoord uit de mond van collega’s, raadsleden, wethouders en ambtenaren: ‘ga toch met de fiets naar je werk’. Het was de vaste reactie als ik weer eens mopperde over de lange dagelijkse files tussen Helmond en Eindhoven in de ochtend- en de avondspits. Files die er voor zorgden dat ik voor amper 20 kilometer afstand 45 minuten reistijd nodig had. Keer twee (heen en weer).

Die mensen geef ik nu alsnog gelijk. Ik ga voortaan op de fiets naar het werk. Maar dan niet vanuit Dierdonk naar Strijp-S. Nee, naar de Cacaofabriek in Helmond, als de coronaregels dat toelaten tenminste.

Want begin volgende week ruil ik de Eindhovense stadsredactie in voor de Helmondse redactie van het ED en de Eindhovense gemeentepolitiek voor de gemeente Gemert-Bakel en de economie van de Peel.

Het waren vijf boeiende jaren. Op naar meer.

Gastcolumn: Flexiregels

Weer een nieuwe gastcolumn van huisgenote D. vandaag, na weken van relatieve stilte.

Wat zou minister Grapperhaus vorige week gedacht hebben toen hij de Tweede Kamer verliet? Ik stel me het telefoongesprek met zijn vrouw  als volgt voor:

  • Hoi schatje,  het zit erop!!! Heb je me gezien?
  • ……….
  • Oh ja? Een beetje té deemoedig. Hmmm, volgende keer wat minder dan. Maar goed, ik het het gefikst. Zet je de champagne koud? En vraag de buren vanavond op de borrel.
  • ………..
  • Ja, allebei. En de overburen ook maar.
  • ………..
  • Tja, ik ook niet maar we hebben een duur kado van ze gehad. Heb ik daags erna even gegoogeld. Kostte toch bijna duizend euro. En bel je ouders ook meteen.
  • ………..
  • Daar heb je gelijk in. Mijn moeder en broers dan ook. En de kinderen van Fred en Dinand ook; die hebben me erg gesteund. Doe maar 3 flessen dan.
  • ………..
  • Shit, ja. 21. Dan schrap mijn moeder maar. Die weet het toch niet meer.
  • ………..
  • Ja, klopt. Zeg dan tegen de buurtjes dat ze door de heg kruipen.

Ik moet trouwens ophangen want ik bel niet handsfree en dat mag niet…. geloof ik.

Naar een nieuwe eigenaar

Daar gaan ze, op weg naar een nieuwe eigenaar: alle elpee’s, singels en maxisingles die ik tussen mijn tiende en mijn dertigste verzameld heb. Ze stonden de afgelopen vijftien jaar lang nagenoeg onaangeroerd op zolder, simpelweg omdat alles ook digitaal voorhanden is. Wel zo makkelijk, efficiënt en minder ruimte-slurpend.

Wat blijft zijn alle herinneringen. Maar die zaten toch al in mijn hoofd, en daar blijven ze gewoon lekker zitten.

Alles gaat traag aan het snelfietspad

Er zijn van die onderwerpen in de lokale en regionale politiek die blijven terugkomen. Keer op keer, al decennia lang. De aanleg van een snelfietspad tussen Helmond en Eindhoven is er daar een van. Daar gaat het al sinds halverwege de jaren negentig over.. En eigenlijk zou het een paar jaar geleden al klaar hebben moet zijn. Maar zoals dat zo vaak gaat: niets is minder waar.

Flinterdun verweer

Dit is toch wel een heel flinterdun verweer van de Eindhovense wethouder Renate Richters: ik heb geen informatie achtergehouden, want we hebben het gedaan zoals we het altijd gedaan hebben.

Daar win je de oorlog niet mee, met zo’n argumentatie. Echt niet.

Mijn advies, vanaf de zijlijn en geheel gratis en voor niks: zeg gewoon dat je op die bewuste dinsdag inderdaad even had moet melden dat er een kritisch rapport onderweg was over een onderdeel van de zorgverlening in de stad.

Met andere woorden: Geef ruiterlijk toe dat het niet handig was wat je hebt gedaan. En dan ben je overal vanaf. Maar nu blijft de oppositie zagen aan de poten onder je stoel.

Dus blauwalg is blauw?

Er zijn zo van die dingen die zo logisch lijken dat je je nooit gerealiseerd hebt dat ze echt zo zijn. Dacht ik net, toen ik hier in Dierdonk langs een van de vijvers liep.

Waarom ik dacht? Omdat ik me er op dat moment pas van bewust werd dat blauwalg ook echt blauw is. Als het tenminste blauwalg is wat daar in het midden op het water drijft.

Berlijns wangedrocht

Blik op De Muur vanuit het voormalige Oost-Berlijn.

Er is een opmerkelijk verschil tussen het Berlijn dat we een paar weken geleden bezochten en de vorige keer dat we in die stad waren, een jaar of acht geleden. En dat is de aanwezigheid van de Muur.

Die Muur, die zagen we destijds in het straatbeeld niet of nauwelijks terug. Of hij was er niet, of we zagen hem niet – dat kan natuurlijk ook. Het leek wel of de Berlijners die Muur het liefst wilden vergeten, uitzonderingen als Checkpoint Charlie en de Eastside Gallery daargelaten.

Deze keer viel ons op dat de stad juist probeert te voorkomen dat de Berlijnse Muur vergeten wordt, als historische les. Op de Potsdamer Platz, op andere plekken in het centrum en bijvoorbeeld in de wijk Prenzlauer Berg word je regelmatig met de neus op de feiten gedrukt, en herinnert aan dat wangedrocht.

Open huis bij Elizabeth

Ik heb de openingsdatum maar vast in mijn agenda gezet, hoewel het met de Britse coronamaatregelen nog maar de vraag is of we de oversteek naar Engeland wel kunnen maken.

Maar vanaf 4 december aanstaande is een jaar lang een deel van de schilderijencollectie van het Engelse koningshuis ook voor het gewone volk te zien. En het zijn niet zo maar wat schilderijen, lees ik in The Guardian.

Rembrandt, Rubens, Vermeer, Titiaan, Van Dijck en Canaletto; ze hebben allemaal een plekje aan de muur in Buckingham Palace in London. Jaloersmakend, anders kan ik het niet omschrijven.

%d bloggers like this: