Images

De naam van de website van deze uitgeverij zegt eigenlijk al genoeg: www.onedaywalks.com.  Al zo’n anderhalf dozijn wandelgidsen heeft deze uitgeverij uitgebracht, en tot voor een paar dagen geleden had ik er nog nooit van gehoord. In de nieuwsbrief van reisboekenhandel De Zwerver viel mijn oog op de gids Wandelen in de Vogezen, inderdaad een onedaywalks-uitgave.

Inmiddels ligt die gids hier opengeslagen op tafel. Want ook al kan het nu en ook de komende maanden waarschijnlijk nog niet, wandelen in de Vogezen, er over lezen in deze wandelgids is een goede tweede.

Intrigerende foto dit, gemaakt door de Schotse fotograaf Eric Watt in Glasgow, vermoedelijk ergens in de jaren zeventig. Met een beetje fantasie kun je er een hoop symboliek in zien.

Zou het echt zo zijn dat we op woensdag 21 april weer eens een keer naar de kroeg kunnen? Ik moet het nog zien hoor, daar niet van, maar uiteraard hoop ik dat het zo is. Het zou immers weer een grote stap voorwaarts zijn.

Sinds ik vanmiddag het bericht las dat het kabinet overweegt de terrassen vanaf die datum weer open te laten gaan, zit dit liedje in mijn hoofd. Onbewust ben ik kennelijk aan het oefenen of ik het nog wel kan, twee bier en een zakje chips bestellen.

Met veel plezier de afgelopen weken bij de VPRO gekeken naar de vierdelige CNN-serie over Tricky Dick. Oftewel Richard Nixon, Amerikaans president aan het eind van de jaren zestig en het begin van de jaren zeventig. De man dus die aftrad vanwege de Watergate-affaire.

Als er een beeld is dat me van deze serie bij is gebleven, dan is het wel zijn zweterige bovenlip. Het is de lichaamstaal van iemand van wie achteraf bleek dat hij voor de tv-camera’s glashard had zitten te liegen.

Bekijk Tricky Dick hier.

De week afgesloten met een contemplatieve wandeling rondom onze wijk. Was wel even nodig.

Leuk verhaal in het tijdschrift Amateur Photography. Over de foto op de hoes van de eerste elpee van de Ramones uit 1976. Dat blijkt een toevalstreffer te zijn geweest, vertelt fotograaf Roberta Bayley.

Zij maakte de foto voor een tijdschrift, Punk. Die foto kwam bij toeval op de hoes omdat de oorspronkelijke foto’s – door een andere fotograaf gemaakt- werden afgekeurd en er behalve haar foto’s niet anders voorhanden was.

Bayley leverde trouwens twee foto’s aan. De foto die het haalde werd flink bijgesneden. En de foto die het niet haalde? Daar stonden de vier Ramones lachend op. En dat paste niet bij hun imago.

De discussie onlangs op mijn Facebookpagina over de afvaltarieven in Helmond leverde inspiratie op voor dit verhaal, vandaag in de krant. Dank.

Voor die groene bak is er met ingang van vandaag niets veranderd. Voor die grijze rechts wel. Die mag voortaan nog maar zes keer per jaar op maandagochtend op zijn favoriete plekje aan de rand van de straat bivakkeren.

Want die grijze bak vaker buiten zetten dan die zes keer per jaar kost telkens vijf euro. En dat heb ik er niet voor over. Dan liever ons afval opsparen totdat de bak vol is.

Op de een-na-laatste dag van het jaar heb ik me nog eens even flink boos gemaakt. Het -resultaat daarvan staat op de laatste dag van dit zeer typisch jaar in de krant. Niet dat ik de illusie heb dat het iets helpt, hoor. Maar het lucht in ieder geval behoorlijk op.

Oud-collega en Gemertenaar Paul Verhees zette me op het spoor van dit even lugubere als intrigerende verhaal. Vijf jonge kinderen die bij een brand in Handel in 1959 om het leven komen, wat een drama.

Ergens zit The Donald verstopt…

Minstens vier weken niet naar het café of een restaurant kunnen, de gevolgen van de dinsdag afgekondigde gedeeltelijke lockdown zijn ingrijpend – niet in het minst voor de ondernemers in de horeca natuurlijk. Maar ook de buurt-, wijk- en gemeenschapshuizen zijn of gaan (weer) dicht. En de gevolgen daarvan zijn even verstrekkend, met name in de dorpen op het platteland.

‘Blijf thuis’ zijn de eerste twee woorden in bovenstaand verhaal. Maar dat geldt nog niet voor iedereen. Veel politici gaan nog de deur uit, om te praten over het beleid in hun gemeente. Terwijl dat toch ook net zo goed thuis van achter de laptop kan. Hier staat de online-versie van dit verhaal.

Boeiend betoog vandaag in de Volkskrant van Peter de Waard. Over de teloorgang van het liberalisme.

Een coronaproof activiteit op zondagmiddag, eikels rapen in eigen voortuin. Er waren tijden dat ze 15 cent per kilo opbrachten. Met de nadruk op waren.

Nieuwe opnames worden er al jaren niet meer gemaakt in Studio One aan Brentford Road in Kingston, Jamaica. In de jaren zestig, zeventig en tachtig zijn daar veel pareltjes op de band gezet door producer C.S. Dodd – als je van reggae houdt tenminste.

Dankzij het platenlabel Soul Jazz Records worden veel van die pareltjes aan de vergetelheid onttrokken: de afgelopen jaren verschijnt de ene na de andere cd met materiaal dat in Kingston in de kelders stof lag te verzamelen.

En da’s vaak volop genieten, zoals van dit nummer met de fluwelen stemmen van Johnny Osbourne en Jennifer Lara. Of van deze instrumental van de Soul Vendors die me enigszins doet denken aan Norwegian Wood van de Beatles trouwens.

Dat de problemen in het sociaal domein overal groot zijn, wist ik al. Daar hebben de kranten de afgelopen tijd vol van gestaan. Over de (vooral financiële) problemen hiermee in de Eindhovense politiek heb ik de afgelopen jaren pagina’s vol geschreven. Nu ik de blik op Gemert-Bakel gericht heb, loop ik meteen tegen (niet helemaal) vergelijkbare problemen aan.

Het is herfst en de bladeren vallen, dus alle ruimte voor melancholie. Dit nummer,. Shadow in My Mind van Pauline Murray, sluit daar helemaal bij aan.

Deze Engelse zangeres maakt begin jaren tachtig een briljante plaat: Pauline Murray and the Invisible Girls. Dit nummer, van haar nieuwe plaat Elemental, roept de sfeer van die elpee in herinnering. Waardoor naast melancholie prompt ook nostalgie de kop op steekt.

Voor de zekerheid tijdens mijn lunchwandeling maar even gekeken of er geen wolf in schaapskleding tussen zat, in deze bescheiden kudde Dierdonkschapen.

Fijn dat als we niet naar de kroeg kunnen de kroeg dan een keertje naar ons toe komt. Thuis meekijken naar een optreden van de Bad Backbones in Lokaal42, love it. Het biertje uit de tap denken we er maar bij.

Een aardig tijdverdrijf tijdens de intelligente lockdown: bij The Guardian volgen welke nummers er in de Engelse top 100 allertijden staan. Ze zijn daar pas bij nummer 81, dus we hebben nog wel even te gaan. Hier te vinden: The 100 greatest UK No 1s: 100-81

Verrassend nummer in die lijst, dat ik helemaal vergeten was en dat nog dateert uit de tijd dat Ad Visser en Penny de Jager wekelijks in Toppop te zien waren: Mouldy Old Dough van Lieutenant Pigeon. Het staat nota bene schouder aan schouder met een van mijn all-time favorites: Double Barrel van Dave (Barker) & Ansel Collins:

Niets aan toe te voegen, aan deze messcherpe observatie. Vandaag in de Volkskrant,

Kamagurka, vandaag in NRC.

#zonderwoorden #dierdonk #hobbelsonderweg

Als we niet bij elkaar kunnen komen in de kroeg met ons bierproeversclubje om met elkaar lekkere speciaalbiertjes te proeven, dan doen we dat maar digitaal. Biertjes thuis aan de deur afgeleverd door Lokaal42, op veilige afstand uiteraard. En dan thuis achter de laptop proeven en digitaal met elkaar commentaar leveren. Cheers.

Een prima pasta dit: vanochtend in de krant en vanavond hier op de eettafel. Alleen wel iets meer olijfolie gebruiken dan in dit recept staat, en ook wat verse zwarte peper er over heen doen.

Ilja Gort, Van Kooten en De Bie, Geert Mak, Martin Koolhoven. Allemaal tv-makers die de afgelopen dagen op dit weblog voorbij kwamen. Allemaal in het kader van verveling op de bank verdrijven met tv-kijken.

In dit illustere rijtje mogen de Van Rossems niet ontbreken. Deze twee broers en hun zes net zijn erudiet, ontregelend en inspirerend als de mensen hierboven. In deze aflevering van hun programma zijn ze in Antwerpen. Een stad die hen bepaald niet meevalt.

In de krant lees ik vanochtend dat er in Helmond veel mensen zijn met een afstand tot de theaterwereld. Ik voel me aangesproken, want ik heb inderdaad het idee dat ik best een stukje van het centrum van het centrum vandaan woon.

En inderdaad, het is van hieruit 5,4 kilometer naar Het Speelhuis. 56 minuten lopen. Als we met de auto gaan valt het nog mee, dan is het 11 minuten rijden. Maar het blijft een flinke afstand.