Images

Het hele zaakje verloopt precies zoals van tevoren was verwacht. Maar toch blijft het zwaar fascinerend.

Toegegeven, het nummer duurt wel wat lang. Maar het ritme en de gitaarhook zijn onweerstaanbaar. En dat maakt veel, zo niet alles, goed.

Het heeft er al veel vaker somber uitgezien voor de voetbalamateurs van Wodan in Eindhoven. En dat de voetballers van Nieuw-Woensel zouden verhuizen naar sportpark Eindhoven-Noord, daar was ook al een paar keer eerder sprake van.

Deze keer lijkt het toch ernst. Maar wat wil je ook, met een hypotheekschuld van 675.000 euro die Wodan niet meer kan aflossen.

Inderdaad, Glow maar dan anders: aan het werk vanavond in het Eindhovense stadskantoor, tijden de gebruikelijke wirwar aan commissievergaderingen.

Een van mijn favoriete reggaezangers, Johnny Osbourne, in duel met dj Screechy Dan.

Aan sommige liedjes in de popmuziek zit een mooi verhaal vast. Aan dit liedje, Silent House, kleeft een wel heel bijzonder verhaal. Op het weblog Ondergewaardeerde Liedjes is het hele verhaal te lezen. Intrigerend!

Vandaag dan nog maar even van profiteren, dan: 

Kabinet neemt besluit: snelheid op veel snelwegen terug naar 100 km/u
https://www.volkskrant.nl/a-b4647bc9

Leuk hoor, het nieuws dat het menselijk brein muziekstukken sneller herkent dan apps als Shazam, zoals te lezen is bij de collega’s van Innovation Origins. Maar als je een nummer wel herkent maar niet op de titel of de artiest kunt komen, wat mij regelmatig gebeurt, dan heb je aan de die constatering eigenlijk gewoon helemaal niets, noppes.

Mooie (en lange) versie van dit nummer van de Jamaicaanse groep Culture, met een flinke bijdrage van de dj I-Roy. Om de grijze lucht op deze maandagmiddag mee te bestrijden.

Het moment maken ze onderdeel uit van een prachtig innovatief DDW-paviljoen op Strijp-S in Eindhoven. Het volgende moment zijn die stammetjes gedegradeerd tot afval. Zo gaat dat, ook in de designwereld.

Sommige liedjes van The Specials zijn al veertig jaar oud. Maar de teksten zijn over het algemeen nog steeds verrassend actueel. Zondagavond zag ik ze opnieuw, in de Roma in Antwerpen. Een heerlijke avond.

Intrigerend en eigenlijk ook wel ontluisterend verhaal over de zoon van de voor de DDR spionerende rechterhand van Willy Brandt.

https://www.volkskrant.nl/kijkverder/v/2019/als-je-ouders-van-de-stasi-blijken

Iedereen blijft auto-rijden, maar wel allemaal op een ander tijdstip. Of begrijp ik het verkeerd?

Een intrigerend kunstwerk dit. Kwam het onlangs tegen in Eindhoven, in de wijk Tivoli. Het is er begin jaren zeventig met een reden geplaatst. Alleen zijn ze destijds vergeten die reden er bij te zetten, zodat je in de archieven moet duiken om daar achter te komen. (Meer daarover binnenkort in de krant.)

Lekker plaatje voor een zonnige zaterdagochtend.

Leerzaam, zo’n knap staaltje factchecking:

The 40 wildest lines from Donald Trump’s impromptu Friday press conference

https://www.cnn.com/2019/11/08/politics/donald-trump-press-conference/index.html

In de krant van vandaag gaan collega Vanda en ik nog wat dieper in op de dreigende tweedeling in Eindhoven door het succes van Brainport.

Opgediept in de krochten van de muziekgeschiedenis, een nummer van de eerste solo-elpee van de bassist van de punkgroep The Stranglers, uit 1979. Met een tekst die nog steeds actueel is.

Prachtig, dit stukje spelplezier!

Een kwis maken is leuk. Aan een kwis meedoen ook. Een kwis maken is vrij makelijk. Je kunt alle antwoorden op je vragen gewoon opzoeken. Aan een kwis meedoen blijkt vrij moeilijk. Als de vragen niet helemaal in je eigen straat liggen. En als je zelf kwissen maakt, bent je ook nogal snel kritisch op die van anderen.

Dat neemt niet weg dat het een leuke en gezellige avond was, donderdag. Ook al werden we slechts zesde, in een quiz met 22 teams.

Dat ik er nog nooit van gehoord ligt ongetwijfeld aan mij. Maar toevallig liep ik onlangs – in boekvorm – tegen de schilderijen-serie ‘Luistervinkjes’ aan van Gouden Eeuw-hot shot Nicolaes Maes. Zwaar fascinerende schilderijen zijn dat, omdat hij die luistervinkjes zo mooi ongedwongen heeft weten te vangen dat het plezier van het doek afspat. Nu te zien in het Mauritshuis.

Niet iedereen in Brainport Eindhoven profiteert van de groeiende welvaart. Die welvaart is vooral voorbehouden aan de goedverdienende, hoogopgeleide kenniswerkers. Dat blijkt uit nieuw onderzoek van de Rabobank.

En dat bevestigt de al eerder door het Eindhovense stadsbestuur zelf getrokken conclusie dat de stad onder invloed van Brainport er een geworden is van twee snelheden.

Vandaag in het ED veel meer over dat Rabobank-onderzoek, en ook op de website. Hier het staat het nieuwsverhaal, hier een interview met onderzoeker Otto Raspe en hier de reactie van de Eindhovense burgemeester John Jorritsma.

Vanochtend las ik ergens dat de re-enactors bij Checkpoint Charlie in Berlijn – de voormalige grensovergang tussen Oost- en West-Berlijn – hun vergunningen zijn kwijt geraakt omdat toeristen soms wel vier euro moesten betalen als ze daar met hen op de foto wilden.

Wat mij vooral bijgebleven is van een bezoek aan die plek, een aantal jaren geleden alweer, is Café Adler, rechts op de foto. We dronken daar toen een kop koffie, en hadden de indruk dat het café er nog steeds zo uitzag als in de jaren van de Koude Oorlog: met formica tafels en stoeltjes, en dood- en doodsaai. En dat we toen gratis en voor niks foto’s konden maken, zoveel als we wilden.

Het blijft een merkwaardig fenomeen, politiek. Het ene moment wil de een niet wat de ander wil, een week later wil de ander dat plotseling toch weer wel.

Vorige week wilde het Eindhovense stadsbestuur géén uitbreiding van het aantal slaapplekken voor dakloze Eindhovenaren. Deze week wilde het stadsbestuur dat plotseling toch weer wel. Omdat het college van B en W zich niet doof wilde tonen voor de noden van de stad.

Daar kun je heel wat filosofieën op loslaten, op die redenering. Ik houd het voorlopig maar op politiek opportunisme. Of wat vriendelijker geformuleerd: politiek pragmatisme.

Frappant dat de Amerikaanse gezant bij de Europese Unie een week na zijn getuigenis voor het congres in het impeachment-onderzoek zich plotseling allerlei zaken wel weet te herinneren. “I now do recall”, heet dat in zijn schriftelijke verklaring vandaag.

Zelden heb ik een betoog gelezen waar ik het meer mee eens was dan deze analyse. Alleen ben ik me daar de afgelopen jaren nooit van bewust geweest. Dat realiseerde ik me pas toen ik het verhaal met John Nicholson las.

Dit is de komende plusminus tien uur mijn uitzicht, vanaf m’n werkplek in de (tijdelijke) raadszaal van de gemeenteraad van Eindhoven. Onderwerp van debat: de begroting voor 2020.

Prachtige foto, gisteren in de Volkskrant, van feestende vrouwen ergens in Oekraine. Wat ik me alleen afvraag: waarom kijkt die dame links voor in beeld zo sip? En waarom hebben de dames rechts aan tafel niets te drinken, terwijl er toch drank genoeg is?

Gisteren schreef ik over de tentoonstelling over The Jam in het Somerset House in London. Dat is een prachtig gebouw dat aan de ene kant grenst aan de oever van de Theems en aan de andere met een groot plein aan de Strand, die straat die zich van een weg baant door het drukke centrum van deze stad.

Voor het recept klik hier.