Images

Net tijdens mijn post-lunch-wandeling in het bos even spontaan een rock & roll-dansje gedaan toen op mijn Spotify-speellijstje dit geweldige nummer voorbijkwam: ‘Cheers for the Tears’ van de Broadway Twisters – een cover van een nummer van de Urban Voodoo Machine (Ooit nog eens zien optreden in Lokaal42. Heel veel man op een plots heel klein podium). Ik hoop nu wel dat niemand dat dansje gezien heeft.

Kamagurka in NRC

Een positieve recensie in NRC begin maart en het boek ‘Duizend Bommen en Castraten’ van de Belgische stripkenner Jan Smet over censuur in strips was wekenlang uitverkocht. Sinds een paar dagen is het gelukkig weer leverbaar en daarom ligt het hier nu ook op tafel.

Honderden pagina’s leesvoer óver strips, is dat niet wat veel van het goede? Nee hoor, het gaat om een zeer smakelijk geschreven boek, kan ik na een paar hoofdstukken al wel zeggen.

Deze ingezonden brief, vanochtend in de Volkskrant, werd in onze familieapp met brede instemming onthaald. Spijker op de kop, beste Hans.

Leuk voor bij een kopje koffie om de werkmiddag even mee te breken: de tune van de tv-serie Downton Abbey, maar dan in een Jamaicaanse ‘dubversie’. Vanaf minuut 1:30. Je krijgt er ook nog een fraai staaltje cabaret bij. Let vooral op de openingsgrap: er gebeurt zo weinig in Downton Abbey, dat je in een aflevering het mos op een van de butlers kunt zien groeien. (Als ik het goed verstaan heb tenminste).

In de Volkskrant lees ik vanochtend dat ik de afgelopen nacht – als bezitter van een koophuis – weer wat rijker ben geworden. Oorzaak: de steeds verder stijgende huizenprijzen vanwege het steeds verder toenemende woningtekort. Nou, daar krijg ik juist slapeloze nachten van, van zo’n ontwikkeling.

Mooi woord, technostress. Kwam het afgelopen weekend tegen in NRC, in een artikel over het (on)gemak van e-mail. Het woord deed me denken aan een clipje van het legendarische Jiskefet, waarin de drie mannen op een vrij hilarische manier Kraftwerk parodiëren. (Of DAF, daar ben ik nog niet uit). Geweldige tekst ook. Dit is het refrein: Rainer Werner. Fassbinder.

Deze kritiek op het besluit van de commissie-Dijsselbloem wordt gretig gedeeld in Brainport. Begrijpelijk, want dit betoog snijdt zeker hout. Voor diegenen die het nog niet elders gelezen hebben even dit screenshotje.

Het is geen toeval dat er dezer dagen zoveel geschreven wordt over plannen om zonnepanelenparken aan te leggen. De ideeën daarvoor worden immers steeds concreter, nu duidelijk is waar gezocht wordt naar plekken waar die parken (en een paar rijen windmolens) moeten komen.

Op deze uitsnede van de zoekkaart voor Zuidoost-Brabant blijkt dat het om nogal wat plekken in de regio-Helmond gaat. En inderdaad, die zonnepanelen zijn hard nodig om milieuvriendelijke energie op te wekken. Er zijn echter nogal wat mensen die zeggen: nu kijk ik uit over de natuur, en ik wil straks niet uitkijken op een paar hectare zonnepanelen.

Eerlijk gezegd snap ik dat heel goed hoor.

Om de adrenaline op deze grijze maandagochtend eens even lekker te laten gieren: een clipje met hoe het er ook aan toe kan gaan in de politiek. En ook al hebben we veel last van list, leugens en bedrog, zo ver als dit is het bij ons gelukkig nog niet gekomen.

Uit een column van Hans Goslinga, vandaag in Trouw.

Altijd leuk, een nieuwe gadget. Met wifi, NFC en GPS deze keer. Je kunt er alleen niet mee bellen….

Vooral leuk ook nu om binnen foto’s te maken van hoe het buiten regent. #not

Op de website van de NME las ik dat voormalig zanger van de Stone Roses Ian Brown het nummer ‘Truths & Rights’ gecoverd heeft voor zijn nieuwe plaat. Ik heb die cover even beluisterd – even maar, want het is een hemeltergende uitvoering van een fraai nummer van de Jamaicaan Johnny Osbourne, uit de tijd dat hij nog nummers opnam in Studio One in Kingston, Jamaica. Een man met een fluwelen stem – de George Jones van de reggae. Luister hieronder maar even mee. ‘n Mooi liedje om het weekend mee in te gaan.

Mooie uitdrukking is dat, bomen die als luciferhoutjes afknappen. Ik stel me daar dan altijd tropische stormen bij voor, of tornado’s die over het midden-westen van de Verenigde Staten razen. Gisteren kwam ik tijdens mijn lunchwandeling in het natuurgebiedje bij Dierdonk zo’n luciferhout-boom tegen, terwijl ik me er toch niet van bewust ben dat we de afgelopen dagen met tropische stormen of tornado’s te maken hebben gehad.

Dat de waarheid in sommige kringen zwaar aan erosie onderhevig is, dat wisten we al. Dat het begrip waarheid in Italië een heel andere lading heeft, signaleert Ilja Leonard Pfeijffer in HP/DE Tijd, lees ik op Twitter.

“Laat me niet lachen”.
Grappige observatie van schrijver Ilja #Pfeiffer in #HPDeTijd
Dat we zo hechten aan de waarheid in zaak #Rutte is typisch Nederlandse “exotische rariteit”.
En: “Het is toch logisch dat Rutte #Omtzigt wil wegwerken”.
Eens/oneens?https://t.co/nRSrTzeHK8 pic.twitter.com/hwUPKsKcpQ

— Charles Groenhuijsen (@chgroenhuijsen) April 9, 2021

Even afgezien van de kleur van deze politicus, het is wel een keiharde en rake observatie. Vandaag geciteerd in NRC.

Vandaag precies 44 jaar geleden verscheen deze elpee. Er zijn jaren geweest dat ik de teksten van alle nummers uit mijn hoofd woord voor woord mee kon zingen, zo vaak heb ik ’em gedraaid. Die tijd is voorbij vermoed ik. Hoewel: als ik goed mijn best doe kom ik misschien nog wel een heel eind.

Released on this day in 1977: this masterpiece. 🌟 pic.twitter.com/HK0i3FxBUQ

— PunkAndNewWave (@NewWaveAndPunk) April 8, 2021

De naam van de website van deze uitgeverij zegt eigenlijk al genoeg: www.onedaywalks.com.  Al zo’n anderhalf dozijn wandelgidsen heeft deze uitgeverij uitgebracht, en tot voor een paar dagen geleden had ik er nog nooit van gehoord. In de nieuwsbrief van reisboekenhandel De Zwerver viel mijn oog op de gids Wandelen in de Vogezen, inderdaad een onedaywalks-uitgave.

Inmiddels ligt die gids hier opengeslagen op tafel. Want ook al kan het nu en ook de komende maanden waarschijnlijk nog niet, wandelen in de Vogezen, er over lezen in deze wandelgids is een goede tweede.

Intrigerende foto dit, gemaakt door de Schotse fotograaf Eric Watt in Glasgow, vermoedelijk ergens in de jaren zeventig. Met een beetje fantasie kun je er een hoop symboliek in zien.

Zou het echt zo zijn dat we op woensdag 21 april weer eens een keer naar de kroeg kunnen? Ik moet het nog zien hoor, daar niet van, maar uiteraard hoop ik dat het zo is. Het zou immers weer een grote stap voorwaarts zijn.

Sinds ik vanmiddag het bericht las dat het kabinet overweegt de terrassen vanaf die datum weer open te laten gaan, zit dit liedje in mijn hoofd. Onbewust ben ik kennelijk aan het oefenen of ik het nog wel kan, twee bier en een zakje chips bestellen.

Met veel plezier de afgelopen weken bij de VPRO gekeken naar de vierdelige CNN-serie over Tricky Dick. Oftewel Richard Nixon, Amerikaans president aan het eind van de jaren zestig en het begin van de jaren zeventig. De man dus die aftrad vanwege de Watergate-affaire.

Als er een beeld is dat me van deze serie bij is gebleven, dan is het wel zijn zweterige bovenlip. Het is de lichaamstaal van iemand van wie achteraf bleek dat hij voor de tv-camera’s glashard had zitten te liegen.

Bekijk Tricky Dick hier.

De week afgesloten met een contemplatieve wandeling rondom onze wijk. Was wel even nodig.

Leuk verhaal in het tijdschrift Amateur Photography. Over de foto op de hoes van de eerste elpee van de Ramones uit 1976. Dat blijkt een toevalstreffer te zijn geweest, vertelt fotograaf Roberta Bayley.

Zij maakte de foto voor een tijdschrift, Punk. Die foto kwam bij toeval op de hoes omdat de oorspronkelijke foto’s – door een andere fotograaf gemaakt- werden afgekeurd en er behalve haar foto’s niet anders voorhanden was.

Bayley leverde trouwens twee foto’s aan. De foto die het haalde werd flink bijgesneden. En de foto die het niet haalde? Daar stonden de vier Ramones lachend op. En dat paste niet bij hun imago.

De discussie onlangs op mijn Facebookpagina over de afvaltarieven in Helmond leverde inspiratie op voor dit verhaal, vandaag in de krant. Dank.

Voor die groene bak is er met ingang van vandaag niets veranderd. Voor die grijze rechts wel. Die mag voortaan nog maar zes keer per jaar op maandagochtend op zijn favoriete plekje aan de rand van de straat bivakkeren.

Want die grijze bak vaker buiten zetten dan die zes keer per jaar kost telkens vijf euro. En dat heb ik er niet voor over. Dan liever ons afval opsparen totdat de bak vol is.

Op de een-na-laatste dag van het jaar heb ik me nog eens even flink boos gemaakt. Het -resultaat daarvan staat op de laatste dag van dit zeer typisch jaar in de krant. Niet dat ik de illusie heb dat het iets helpt, hoor. Maar het lucht in ieder geval behoorlijk op.

Oud-collega en Gemertenaar Paul Verhees zette me op het spoor van dit even lugubere als intrigerende verhaal. Vijf jonge kinderen die bij een brand in Handel in 1959 om het leven komen, wat een drama.

Ergens zit The Donald verstopt…

Minstens vier weken niet naar het café of een restaurant kunnen, de gevolgen van de dinsdag afgekondigde gedeeltelijke lockdown zijn ingrijpend – niet in het minst voor de ondernemers in de horeca natuurlijk. Maar ook de buurt-, wijk- en gemeenschapshuizen zijn of gaan (weer) dicht. En de gevolgen daarvan zijn even verstrekkend, met name in de dorpen op het platteland.