Author: Hans Vermeeren

Journalist bij het Eindhovens Dagblad, Helmonder, cultuurliefhebber en muziekfanaat.

Les Poppys

Ik was Les Poppys eigenlijk helemaal vergeten. Af en toe zingen we thuis hun bekendste hit nog wel eens, Non Non Rien N’a Changé. Met de nadruk op de tweede regel van het refrein: Tout Tout A Continué. Maar dat een vrolijk jongenskoor achter deze hit schuilging, daar was ik me nauwelijks meer van bewust. Waarschijnlijk omdat de groep Kobus Gaat Naar Appelscha er halverwege de jaren tachtig een prachtige cover van maakte.

Totdat ik deze week het clipje van dit nummer uit 1971 tegenkwam op een dvd-box met Top Pop-hits, tussen b-garnituur als Mel & Kim en Modern Talking. Nou ja, clipje: het koor met dolenthousiaste stond ergens in Frankrijk op de hoek van moderne straat. Met grote ‘Avro’s Top Pop Yeah’-stickers op bloes of spencer.

Heerlijk om weer eens terug te zien.

Zomer in Dierdonk

Normaal gesproken kom ik alleen maar voor privézaken in Dierdonk. Ik woon daar namelijk.

Vandaag was ik er een keertje voor het werk. We zijn namelijk bezig met het maken van een zomerserie, Dwars door Helmond.

Daarbij loopt de ene verslaggever vanuit Dierdonk naar het stadscentrum, en de andere vanuit Brandevoort. Ik ben die ene verslaggaver, dat mag duidelijk zijn.

Dat het zomer is in Dierdonk, mag ook duidelijk zijn. Is het normaal gesproken al niet druk in onze wijk, door de vakantie is het er nu helemaal uitgestorven.

Maar dat maakt de wijk niet minder mooi, uiteraard. Echt niet.

Boek over Joy Division

De Amsterdamse journalist Marc Tilli is bezig met schijven van een boek over de Engelse groep Joy Division, en dan met name over de tournee die deze groep begin 1980 maakte door Nederland – net voordat zanger Ian Curtis zelfmoord pleegde. Tilli is op zoek naar mensen die (een van) deze concerten bijgewoond hebben, en hun herinneringen aan dat concert aan aan hem kwijt willen.

Meer info over het boek is hier te vinden.

Omdat ik als 17-jarige zeer enthousiaste muziekliefhebber destijds getuige was van het Joy Division-concert op 18 januari 1980 in de Effenaar in Eindhoven, heb ik uiteraard ook een bijdrage geleverd. Dat was niet zo moeilijk, omdat de herinneringen aan dat concert, aan die periode en aan de Effenaar van destijds probleemloos boven kwam drijven. Kennelijk heeft dat concert de nodige indruk gemaakt.

Zicht op Rome

Oud-college Fred – Twitterend onder de naam @Stedenman – onderhoudt tal van websites die te maken hebben met Italië en met vakanties in dat fantastische land. Regelmatig voegt hij een nieuwe site toe aan zijn arsenaal.

Momenteel is hij een site aan het bouwen over Rome. De stad van/vol geschiedenis, cultuur, eten, drinken, ijsjes, Fiat, Vespa, pleinen, fonteinen, beelden, espresso’s, de paus, mooie vrouwen, terrasjes, volkse straatjes en ga zo nog maar even door…

Of ik als enthousiast amateurfotograaf en Italië-liefhebber niet wat foto’s voor die site had, wilde Fred weten. Maar natuurlijk, graag zelfs. Een avondje zoeken, selecteren en bewerken: heerlijk om te doen.

Ben benieuwd naar het resulaat, dat begin augustus live moet gaan.

Sierra de Francia

Dit zijn de Sierra de Francia: een gebergte in Midden-Spanje, ten zuiden van Salamanca. Vandaag zat ik in een Spaanse reisgids te bladeren, ter voorbereiding op onze vakantie in Noordwest-Spanje, toen ik op wat alinea’s over dit gebergte stuitte.

We bewaren hier goede herinneringen aan die omgeving, aan Salamanca en aan de camping waar we een paar dagen stonden – de Burro Bianco. Vandaar dat we overwegen op de heen- of terugreis daar nog eens een aan te leggen.

Regen in Blackpool

Vanwege de foto op dit weblog van gisteren uit London heb ik nog even wat oude foto’s zitten kijken van onze rondreis door Engeland, in 2004.

Zoals te verwachten viel, hadden we toen ook regelmatig last van de regen. Weliswaar niet zo vaak als we gedacht hadden, maar toch. Gelukkig stonden daar ook veel droge, zonnige en warme dagen tegenover.

Relatief dieptepunt was ons verblijf in Blackpool. Gedurende de dagen dat we daar waren, hebben we het alleen maar cats & dogs zien regenen. Maar dat leverde op de bekende boulevard – vlakbij de fake-Eiffeltoren – wel dit fraaie plaatje op.

Liefs uit London

Vandaag een sms’je uit London, en een paar uur later een mailtje. Alles goed, vlucht verspoedig verlopen, evenals de treinreis en de reis dwars door de stad met de metro. De gereserveerde kamer in het hostel bleek ook echt gereserveerd. En ze waren nu op weg naar de Tower en daarna gingen ze naar een pub in de buurt, The Hung, Drawn & Quartered. Ondanks de naam echt een gezellige tent, zoals we tijdens eerdere bezoeken aan deze stad ook zelf aan den lijve hebben ondervonden.

Het gaat, kortom, goed met onze dochter enm haar vriend in London. Daarom vandaag een foto van de lucht boven London in mei van het vorig jaar, in het bijzonder de lucht boven de nul-meridiaan in Greenwich.

School in Brandevoort

Blijft een raar gezicht als je door Brandevoort rijdt, om de splinternieuwe maar nog steeds helemaal lege basisschool in die wijk te zien staan. Achter een hoog hek.

De school staat leeg omdat-ie volgens het oordeel van de rechter te dicht bij hoogspanningsmasten is gebouwd. En de straling die deze masten veroorzaakt, zou mogelijk een schadelijke invloed hebben op de gezondheid van de kinderen, zo oordeelde de rechtbank.

Kan wel zijn. Maar het blijft een raar gezicht.

Zwaar balen


Toch wel een beetje een kater overgehouden aan de finale. Dat kan niet aan het bier hebben gelegen, want dat was van Grolsch.

Nee, die kater is vooral te wijten aan het harde spel, de voor een WK-finale ongenadig slecht fluitende Howard Webb – die zichzelf als het middelpunt van de avond zag -, en omdat Nederlands toch niet zo goed speelde als we met zijn allen gehoopt hadden.

Vervelend, heel vervelend, maar dat kan gebeuren. Het is immers sport.

Kijken naar het werk


De Traverse is maar een saai betonnen viaduct. Daarom wordt het gepimpt. Wat nieuwe stoeptegels, een paar bomen, andere lantaarnpalen. En als toefje slagtroom op de taart wordt het voorzien van twee windturbines.

Met het plaatsen van die turbines is deze week een begin gemaakt. Een ervan komt op een steenworp afstand van ons kantoor.

Ik heb daar eens op mijn gemak naar staan kijken, naar dat werk. En dat ging erg goed. Want drie van de vier mensen die aan het werken waren, deden hetzelfde als ik: kijken naar die ene man die écht aan het werk was.

David Rodigan

Trouwe lezers van dit sinds 2003 florerende weblog (inclusief voorgangers op andere domeinnamen) weten dat ik graag naar reggae luister.

Een van de mensen die mijn liefde voor reggae aanwakkerde, was David Rodigan. Ik ontdekte hem halverwege de jaren tachtig, toen hij dj was op een Britse legerzender, de BFBS. Wat John Peel was voor de Engelse popmuziek, was en is Rodigan voor Jamaica. Een liefhebber, een kenner, een autoriteit, een catalysator, en uiteindelijk zelf een muzikale grootheid.

Rodigan trekt al jaren de wereld rond met een paar dozen vol cd’s, lp’s en stapels obscure Jamaicaanse pre-releases. Hier zijn wat typerende beelden te vinden van zo’n avondje deejayen van de energieke Engelsman.

1974

Sepp Maier, Berti Vogts, Franz Beckenbauer, Paul Breitner, Günter Netzer, Gerd Müller, Bernd Hölzenbein en Uli Hoeness.

Deze voetballers maakten – denk ik – in ieder geval deel uit van het Duitse team dat in 1974 Nederland versloeg in de finale van het WK.

Of ene Schwarzenbeck ook meedeed, daar twijfel ik aan. Maar ik denk het wel. De andere namen weet ik niet meer.

Maar dat ik na 36 jaar zo nog 8 namen kan oplepelen, vind ik al heel wat.

UPDATE: Ik had het niet helemaal goed:

Helemaal voor pampus

Niet alleen de mensheid heeft vandaag last van de hitte. Ook de dierenwereld heeft het er maar moeilijk mee, zo merkte ik toen ik net in Helmond-Noord was en langs de (gesloten) kinderboerderij liep.

De dieren van De Veldhoeve lagen her en der voor pampus, en maakten een totaal uitgebluste indruk. Dacht ik. Want toen ze mij voor het hek zagen staan, begonnen de twee ezels spontaan te balken en de geiten en bokken even luidkeels te mekkeren.

Maar dat was niet omdat ík hen zo lief aankeek. Dat kwam omdat achter mij de beheerders kwam aanlopen. Met eten onder hun armen.

De liefde van dieren gaat kennelijk door de maag.

Brandevoortse hitte

Dinsdagavond hadden we van het werk een bijeenkomst, om weer eens bij te praten met onze correspondenten. Die bijeenkomst vond plaats in de wijk Brandevoort, in wijkcentrum ‘t Brandpunt.

Het was nogal warm en benauwd in ‘t Brandpunt, dinsdagavond. Zo warm dat we op een gegeven ogenblik onze toevlucht tijdelijk elders moesten zoeken: op een grasveldje om de hoek, midden op een rotonde.

En dat voor voorbijgangers en omwonenden opmerkelijke beeld – een vergadering in de open lucht – leverde dit plaatje op.

Berlin, Alexanderplatz

De Berliner Fernsehturm op de Alexanderplatz.
Feestje gehad gisteravond, daarna nog even in de kroeg gehangen en daarom nu met een stevige kop koffie in de schaduw van de dakplataan in de tuin. En straks weer op pad voor een verjaardagsbarbecue. Zo lijkt het er inderdaad wel op of het weekend gewoon veel en veel te kort is.

Sprak op dat feest gisteravond met een vriend die van plan is deze zomer eindelijk eens een weekje naar Berlijn te gaan, een stad waar hij al lang naar toe wil maar waar hij nog steeds niet is geweest.

Naar aanleiding daarvan zojuist even in mijn eigen Berlijn-foto’s zitten bladeren, gemaakt in mei 2007, toen we met z’n vieren een week lang met veel plezier in die stad hebben rondgehangen. En waar we een paar keer in de schaduw van de de Fernsehturm op de Alexandeplatz koele biertjes hebben zitten drinken.

D’n Trog is D’n Trog niet meer

Er zijn zo van die vaste waarden in het leven. Een daarvan was café-restaurant D’n Trog in Deurne, aan de Zeilbergsestraat.

Zonder een waardeoorodeel te willen uitspreken over de kwaliteit van het gebodene vroeg ik me altijd af wie daar nu zou willen gaan eten, in een zaak die D’n Trog heette. Die naam associeer ik namelijk altijd met varkens. Ik was niet de enige die dat dacht. Ook mijn oud-collega J. vroeg zich dat af, zo bleek toen we het daar toevallig eens over hadden.

Vandaag kwam ik bijzonder toevallig weer eens langs D’n Trog. En wat bleek: de naam is weg, en de zaak wordt verbouwd.

Ik zou zeggen: dat kan geen toeval zijn.